«Чӣ? Оё мо бояд танҳо чизҳои некроаз дасти Худо қабул кунем — ва ҳеҷ гоҳ чизҳои бадрона?» (Айюб 2:10)
Аксар вақт имони заиф аз устувории худ бо озмоишҳо дур мешавад. Одамон мегӯянд: «Худо маро дӯст дошта наметавонад — вагарна ин азобро бар ман намефиристод!» Аммо ҷавоби Айюб имони ашрофонаро нишон медиҳад.
Мо чизҳои нек, чизҳои заминии некро аз дасти Худо мегирем. Мо бовар дорем, ки Худо моро дӯст медорад — то он даме, ки Ӯ ба мо неъматҳоро меборад ва ба мо чизҳои гуворо, шодиҳо ва шукуфоӣ медиҳад. Хеле хуб.
Аммо вақте ки Ӯ шакли тақдири худро тағйир медиҳад ва ба мо душвориҳоро ба ҷои неъматҳо медиҳад, оё мо бояд хулоса барорем, ки Ӯ дигар моро дӯст намедорад?
Дар мавриди тағйири муносибати Ӯ бо Айюб —ба мо иҷозат дода шудааст, ки ба дили Худо нигоҳ кунем, то бифаҳмем, ки эҳсосоти Ӯ чӣ гуна буданд, ва мо мебинем, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ хизматгори худро бештар аз он вақте ки ба ӯ иҷозат медод, ки ин қадар сахт азоб кашад, дӯст надоштааст!
Дар охири озмоиши аввал, Айюб гуфт: «Худованд дод— ва Худованд гирифт.» Ҳамон Худованд, ки дод — гирифт! Бале, ва ҳамон муҳаббат!
Худо беҳтар медонад, ки мо дар ҳар рӯзи муайян ба чӣ ниёз дорем ва чӣ чиз салтанати Масеҳро бештар пеш мебарад; ва мо бояд ба Ӯ ин қадар бечунучаро, ин қадар бесаволона бовар кунем, ки хоҳ Ӯ неъмати нав диҳад — ё якеро бигирад; хоҳ Ӯ хоҳиши моро иҷро кунад — ё онро боздорад; хоҳ Ӯ ба мо неъматҳои заминӣ диҳад — ё моро ба талафот ва душвориҳо дучор кунад — мо бояд ҳанӯз ҳам бовар кунем ва бигӯем: «Худо маро дӯст медорад, ва Ӯ маро баракат медиҳад!»
«Урён аз батни модарам баромадам, ва урён бармегардам! Худованд дод — ва Худованд гирифт; муборак бод номи Худованд!» (Айюб 1:21)
