«Оё дар рӯз дувоздаҳ соат нест?» (Юҳанно 11:9)
Вақте ки Исо пешниҳод кард, ки ба Яҳудия баргардад, шогирдон тарсиданд. Яҳудиён танҳо чанде пеш дар он ҷо кӯшиш карда буданд, ки Ӯро сангсор кунанд, ва ҳоло Ӯ дар бораи боздид сухан мегуфт. Дар ҷавоб ба ташвиши шогирдон, Исо гуфт: «Оё дар рӯз дувоздаҳ соат нест?» Дар назари аввал, ин савол ба назар мерасад, ки комилан аз сӯҳбат ҷудо аст. Аммо он чизе, ки Наҷотдиҳанда мегуфт, ин буд! Рӯзи корӣ аз дувоздаҳ соат иборат аст. Вақте ки шахс ба Худо таслим мешавад, ҳар рӯз барномаи муайяни худро дорад. Ҳеҷ чиз наметавонад иҷрои он барномаро халалдор кунад. Ҳамин тавр, ҳатто агар Исо ба Ерусалим баргардад, ва ҳатто агар яҳудиён кӯшиш кунанд, ки Ӯро дубора бикушанд, онҳо муваффақ шуда наметавонанд. Кори Ӯ тамом нашуда буд. Соати Ӯ ҳанӯз нарасида буд.
Барои ҳар як фарзанди Худо дуруст аст, ки ӯ «то анҷоми кораш намиранда аст.» Ин бояд ба ҳаёти мо сулҳ ва оромии бузург бахшад. Агар мо дар иродаи Худо зиндагӣ кунем, ва агар мо қоидаҳои оқилонаи саломатӣ ва бехатариро риоя кунем, мо ҳеҷ гоҳ як лаҳза пеш аз вақт нахоҳем мурд. Ҳеҷ чиз наметавонад ба мо берун аз иродаи иҷозатдиҳандаи Ӯ биёяд.
Бисёре аз масеҳиён аз хӯроке, ки мехӯранд, обе, ки менӯшанд, ҳавое, ки нафас мекашанд, худро бемор мекунанд. Дар ҷомеаи мо, ки ба ифлосшавӣ аҳамият медиҳад, ҳамеша чизе ҳаст, ки нишон медиҳад, ки марг дар назди дар аст. Аммо ин ташвиш нолозим аст.
«Оё дар рӯз дувоздаҳ соат нест?»
Оё Худо дар атрофи имондор деворе нагузоштааст (Аюб 1:10), ки шайтон қудрати ворид шудан ба онро надорад?
Агар мо ба ин бовар кунем, он моро аз бисёр шубҳаҳо наҷот медиҳад. Мо нахоҳем гуфт: «Агар ёрии таъҷилӣ зудтар меомад» ё «Агар духтур чор ҳафта пеш афзоишро муайян мекард» ё «Агар шавҳарам танҳо як ширкати ҳавопаймоии дигарро интихоб мекард.» Ҳаёти мо бо ҳикмати бепоён ва қудрати бепоён ба нақша гирифта шудааст. Ӯ барои ҳар яки мо ҷадвали комил дорад, ва қаторҳои Ӯ мувофиқи ҷадвали комил ҳаракат мекунанд.
