«Ман туро таълим медиҳам ва ба роҳе, ки бояд биравӣ, роҳнамоӣ мекунам; Ман туро бо чашми Худ роҳнамоӣ мекунам.» (Забур 32:8)
Ман аз ин кафолати гаронбаҳотар надорам — ки ман зери роҳнамоии доимӣ ва меҳрубононаи Падари осмониам ҳастам — ки Ӯ ҳудуди макони маро муайян мекунад ва ҳама ҳодисаҳоро барои некии ман идора мекунад — ки тамоми ҳаёти ман нақшаест, ки Ӯ тартиб додааст. Ҳар як ҳодисаи хурди зоҳирӣ, инчунин ҳар як гардиши муҳим ва соати бӯҳронӣ — як қисми он нақшаро ташкил медиҳад! «Худо ҳар як роҳи инсонро месанҷад.» «Дили инсон роҳи худро таҳия мекунад — аммо Худованд қадамҳои ӯро роҳнамоӣ мекунад.»
«Ман туро таълим медиҳам ва роҳнамоӣ мекунам.» Чӣ қадар сабру тоқат ин Муаллими тавоно таълим медиҳад, ва бо чӣ ҳикмат ва меҳрубонии бепоён Ӯ таълимоти гуногуни Худро ба эҳтиёҷот ва талаботи халқи Худ мутобиқ мекунад! Ин «сатр ба сатр» аст; — ё агар лозим бошад, салиб ба салиб — озмоиш ба озмоиш. Ё шояд ҳодисаҳои ҳайратангез дигар лозим нестанд — нишонаҳои нарми иродаи Ӯ кофӣ аст, «Ман туро бо чашми Худ роҳнамоӣ мекунам.» Зилзила — тӯфон — шамол — оташ, шояд ҳоло рисолати худро иҷро карда бошанд. «Овози ором ва хурд» ҳоло кофӣ аст.
Ва ЧӢ ТАВР Ӯ ваъда медиҳад, ки таълим медиҳад ва роҳнамоӣ мекунад? На бо роҳе, ки мо мехоҳем биравем — роҳи интихоби худамон — балки «роҳе, ки шумо бояд биравед.» Аксар вақт мо қарор медиҳем, ки роҳи офтобиро тай кунем. Аммо Худо мегӯяд, «роҳи кӯҳии ноҳамвор барои шумо беҳтар аст!» Аксар вақт мо, мисли Исроил, роҳи наздик ва ҳамворро ба Канъон аз замини фалиштиён интихоб мекунем. Аммо сутуни абрии Худо дигар хел қарор медиҳад ва моро бо роҳи даврзананда «аз роҳи биёбон» мебарад. Аксар вақт мо, мисли шогирдон дар баҳри Тиберия, роҳи бехатарро аз соҳил афзалтар медонем, то аз тӯфони ҷамъшаванда канорагирӣ кунем, «зеро шамол муқобил аст.» Аммо Худо мегӯяд: «Не!» Ӯ моро маҷбур мекунад, ки ба киштӣ савор шавем.
«Ӯ онҳоро аз роҳи рост бурд — то ба шаҳре бираванд, ки дар он зиндагӣ кунанд!» Ба мо нест, ки нақшаҳои Ӯро зери суол барем. Ӯ халқи худро дар замонҳои қадим роҳнамоӣ мекард — Ӯ онҳоро ҳоло ҳам роҳнамоӣ мекунад — аз роҳи рост. Рӯзе меояд, ки ба гуфтаи Августин, «ҳам киштӣ ва ҳам бор бехатар, ва ҳеҷ мӯе аз сари мо осеб надида — мо ба бандари орзуи худ мерасем,» мо ҳикмати ҳар як дарси заминӣ, «зарурати» ҳар як мавҷро дар баҳри пурташвиш эътироф хоҳем кард!
Боғбон баъзан маҷбур аст, ки растаниҳои худро ба муносибати зоҳиран дағал — буридан, буридан, вайрон кардан; онҳоро ба шаклҳои номатлуб кам кардан — пеш аз он ки онҳо гул кунанд, дучор кунад. Аммо тобистон, дере нагузашта, ҳикмати муносибати ӯро дар гулҳои гуногунранг ва зебоии он тасдиқ мекунад. Ҳамин тавр, баъзан, Боғбони осмонии мо мувофиқ медонад, ки корди буридани Худро истифода барад. Аммо итминон дошта бошед, ки ҳеҷ буридани зиёдатӣ ё такрорӣ вуҷуд надорад. Мо зарурати бениҳоят ҳикматонаро барои ҳама чиз хоҳем фаҳмид ва эътироф хоҳем кард — вақте ки растанӣ ба гули пурра кушода шуда, дар рангҳо ғарқ шуда ва бӯи осмонро паҳн мекунад.
Имондор, боло равед ва роҳи худро давом диҳед — аз таълим ва роҳнамоии Ҳикмати бехато шодӣ кунед! «Ман туро бо чашми Худ роҳнамоӣ мекунам.» Чашми бехоби Чӯпони бедорнашудаи Исроил шабу рӯз — дар беморӣ ва саломатӣ — дар шодӣ ва ғам — дар зиндагӣ ва марг — бар шумост! «Оё Он ки дилро месанҷад, онро дарк намекунад? Оё Он ки ҳаёти шуморо муҳофизат мекунад, онро намедонад?» «Аммо Худованд бар онҳое, ки аз Ӯ метарсанд, бар онҳое, ки ба муҳаббати бепоёни Ӯ такя мекунанд, назорат мекунад.»
