Ва мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, кор мекунад; ба онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд». (Румиён 8:28)
Эй ҷони ман! Ором бош! Ту дар дасти Худои Аҳди худ ҳастӣ! Оё ҳамаи ҳолатҳои аҷиб дар таърихи ту натиҷаи тасодуфё имконият буданд — ту метавонистӣ комилан ғарқ шавӣ! Аммо «ҳама чиз», ва ин чиз (ҳар чӣ бошад) ки шояд ҳоло туро ноором мекунад — яке аз ин «ҳама чизҳо» аст, ки ба таври пурасрор барои некии ту кор мекунанд. Ба Худои худ бовар кун! Ӯ туро фиреб нахоҳад дод — манфиатҳои ту дар назди Ӯ дар ҳифзи бехатарӣ ҳастанд.
Вақте ки биниш мегӯяд: «Ҳамаи ин чизҳо бар зидди ман ҳастанд», бигзор имон хулосаи шитобкоронаро сарзаниш кунад ва бигӯяд: «Оё Довари тамоми замин дуруст амал намекунад?» (Ҳастӣ 18:25) Чӣ қадар вақт Худо роҳи туро бо хорҳо мебандад — то боварии оддиро ба вуҷуд орад! Чӣ қадар кам мо метавонем бубинем ҳама чизҳоро, ки барои некии мо кор мекунанд! Аммо ин интизоми беҳтар аст, ки ба он бовар кунем . Оҳ! барои имон дар миёни тақдирҳои абрнок, ки бигӯяд: «Ман медонам, ки довариҳои Ту некӯ ҳастанд»; ва, такя карда дар торикӣ, фарёд занад: «Ҳарчанд Ӯ маро бикушад — аммо ман ба Ӯ бовар хоҳам кард!»
Исои муборак! Ба Ту риштаҳои ин империяи ҷаҳонӣ супурда шудаанд. Ҳамон дасте, ки як вақт ба салиб мехкӯб шуда буд — ҳоло скипетрро дар тахт мегардонад, «ҳама қудрат дар осмон ва дар замин ба Ту дода шудааст». Чӣ тавр ман метавонам ба ҳикмат, вафодорӣ ва муҳаббати муомилаи пурасрортарини заминӣ шубҳа кунам — вақте ки медонам, ки Рӯйхати Тақдир ҳамин тавр дар дасти Ӯст, ки бузургтарин гарави Қудрати Мутлақро додааст — аз таваҷҷӯҳи нарми Ӯ ба некӯаҳволии ҷони ман, бо додани Худро барои ман?
