Эй мӯъмин, кӯшиш кун, ки Худоро дар ҳама чиз — ва ҳама чизро дар Худо бубинӣ! Иродаи худро дар Ӯ гум кун. Ба ҳеҷ коре даст назан, ба ҳеҷ нақшае машғул нашав, бе дуо ва шарти Павлус: «Иродаи Худованд ба амал ояд». Чӣ гуна он шукуфоиро муқаддас мегардонад ва бадбахтиро ширин месозад, ки дар ҳама чиз, мисли Исроил, Сутуни Роҳнаморо пайравӣ кунем — бо амри Ӯ хаймаҳои худро барпо кунем; бо амри Ӯ равона шавем. Ҳар як тақдир дорои овоз аст — агар мо танҳо онро бишнавем. Ин як аломати роҳ дар сафар аст, ки моро ба «роҳи рост» нишон медиҳад, то ба «шаҳри истиқомат» равем.
Аксар вақт чӣ гуна як ҷилди пурасрор Тақдир аст! Ҳар саҳифаи он пур аз иероглифҳои торик аст, ки ақли инсонӣ наметавонад калиди онро пайдо кунад. Аммо имон ба итминон такя мекунад, ки «Довари тамоми замин бояд дуруст амал кунад». Падари тамоми қавми худ наметавонад хато кунад. Ба мушоҳидагари оддӣ, ситораҳо дар осмони шабона ҳама массаҳои ошуфтаанд, ки роҳҳои гуногун ва номунтазамро тай мекунанд. Аммо барои астроном, ҳар яке роҳи муқарраршуда ва таъиншудаи худро дорад ва ҳама як қонуни умумии ҳамоҳангӣ ва тартиботро беайб нигоҳ медоранд. Ин имтиёзи баландтарини имон аст, ки сабру тоқат кунад, то он «рӯзи ошкоршавӣ», вақте ки саҳифа ба саҳифа китоби пурасрор кушода мешавад ва мӯъмин худаш ҳар саҳифаро бо ин тасдиқ мекунад: «Ин хуб аст!»
Тақдирҳо ҳатто метавонанд ториктар шаванд — мисли рӯзи ғурубкунанда ба сояҳои шафақ муттаҳид шаванд. Аммо, бар хилофи табиат ва интизориҳои масеҳӣ, «Дар вақти шом — рӯшноӣ хоҳад буд!» Он гоҳ абри ҷамъшуда танҳо бо баракатҳо пур хоҳад буд, ки бар сари мӯъмин фурӯ хоҳад рехт.
Эй ҷони ман, ором бош ва бидон, ки Ӯ Худост! «Дар Худованд ором гир ва сабру тоқат кун». «Чаро»-и пурасроре, ки шумо ин қадар интизор будед, ба зудӣ ошкор хоҳад шуд. Назорати тӯлонии шаб ба зудӣ ба субҳи интизоршуда ва орзушуда хотима хоҳад ёфт.
Худованди муборак! Роҳи зиёрати ман бо Эбенезерҳо пур аст, ки ба садоқат ва раҳмати Ту шаҳодат медиҳанд. Ман дӯст медорам, ки дар бораи дахолатҳои сершумори меҳрубононаи Ту дар гузашта фикр кунам — Худо маро дар озмоиш нигоҳ дошт — Худо маро дар саргардонӣ дастгирӣ кард — Худо маро ҳангоми васваса наҷот дод — Худо ба ман кӯмак кард вақте ки «кӯмаки инсон беҳуда буд!» «Вақте ки пои ман лағжид, раҳмати Ту, эй Худованд, маро нигоҳ дошт!» Ва оё ман тамоми некии Туро, ки қаблан зоҳир шуда буд, ҳамчун гарави садоқат дар оянда қабул намекунам? Бо итминони комил, ки Ту «Таъминкунандаи сарватманд» ҳастӣ, ман барои фардо ҳеҷ фикри ташвишовар нахоҳам кард — балки дар ин итминони аҳди Худои аҳдшикан ором хоҳам гирифт: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва аз ту даст намекашам.»
Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ мехобам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ!
(Забур 4:8)
