«Ба паррандагони ҳаво назар кунед... Оё шумо аз онҳо хеле беҳтар нестед?» Матто 6:26 KJV
АФЗАЛИЯТҲОИ ХУДРО ДУРУСТ МУАЙЯН КАРДАН
Беҳтар аз паррандагон
Вақте ки мо ба шаклҳои гуногуни ҳаёт дар атрофи худ назар мекунем, чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо метавонем аз онҳо омӯзем. Худованд Исо ба шунавандагони худ гуфт, ки ба паррандагон «назар кунанд» – яъне онҳоро бодиққат мушоҳида кунанд. Дар ин бора дарси оддӣ, вале хеле муҳим мавҷуд аст, ки онҳо метавонанд ба мо омӯзонанд.
Гӯш кунед
Одамоне, ки ба Исо гӯш медоданд, мисли мо имрӯз, ба чизҳои моддӣ таваҷҷӯҳ доштанд. Маводҳои истеъмолӣ, ба монанди хӯрок ва нӯшокӣ, ва саволҳо дар бораи либос фикрҳои онҳоро банд мекарданд. Дар кӯчаи наздиктарин дар минтақаи савдо сайр кунед ва хоҳед дид, ки чизҳо тағйир наёфтаанд! Мағозаҳо ва нуқтаҳои фурӯш фаровонии хӯрок, нӯшокӣ, либос, пойафзол ва ашёи мӯдро намоиш медиҳанд. Дар ҳақиқат, интихоб ҳоло назар ба замоне, ки Исо дар рӯи замин буд, хеле бештар аст. Ҳаёти мо, ҳатто бештар аз ҳаёти онҳо, метавонад бо саволҳои ҳаррӯза дар бораи чӣ хӯрдан, нӯшидан ё пӯшидан банд шавад (Матто 6:25).
Мулоҳиза кунед
Бо дарназардошти ин, Худованд Исо ба шунавандагони худ гуфт, ки ба паррандагон назар кунанд. Онҳо ба кишоварзӣ машғул нестанд; онҳо наметавонанд тухмӣ коранд, ҳосил ҷамъ кунанд ё маҳсулоти саҳроро захира кунанд. Онҳо пешбинии моро надоранд, зеро дурнамои онҳо маҳдуд аст. Онҳо танҳо ғизои худро мувофиқи эҳтиёҷоти худ ҷамъ мекунанд – ва ин тартиби ҳаррӯзаи онҳост. Исо гуфт: «Падари осмонӣ онҳоро таъом медиҳад» (Матто 6:26). Ҷолиб он аст, ки Ӯ Худоро Падари осмонии онҳо нагуфт, балки Падари осмонии шумо, зеро танҳо инсонҳо метавонанд Худоро ҳамчун Падари осмонӣ бишносанд. Ҳамин тавр, агар Ӯ эҳтиёҷоти онҳоро таъмин кунад, бешубҳа, эҳтиёҷоти моро низ таъмин хоҳад кард.
Бовар кунед
Вақте ки Ӯ гуфт: «Барои ҳаёти худ ғам нахӯред» (Матто 6:25), Исо бемасъулиятӣро ташвиқ намекард, зеро ин ба дигар Навиштаҳо мухолиф мебуд. Баръакс, Ӯ зарурати бовар кардан ба Худо ва ба чизҳои моддӣ банд набуданро таъкид мекард. Ҳарчанд мо бояд дар бораи ҳаёти худ фикр кунем, аммо ин набояд фикри ташвишовар бошад. Мо наметавонем ба қади худ як зина илова кунем ва на метавонем умри дарозро кафолат диҳем (Матто 6:27). Дар асл, ташвиш бешубҳа ба ҳаёти мо бештар зарар мерасонад, на фоида.
Амал кунед
Эҳтиёҷоти бузург ин аст, ки афзалиятҳои худро дуруст муайян кунем. Ҳаёте, ки мо дорем, аз ғизое, ки мехӯрем, муҳимтар аст (Матто 6:25) – ҳарчанд ғизои солим беаҳамият нест! Бе беақлӣ ё бемасъулиятӣ, мо бояд ин сарзанишро аз Наҷотдиҳандаи худ қабул кунем ва манъи Ӯро дар бораи «барои ҳаёти худ ғам нахӯред» (Матто 6:25) ҷиддӣ қабул кунем. Иброҳим ба Исҳоқ гуфт: «Худо таъмин хоҳад кард» (Ҳастӣ 22:8). Худо он вақт ин корро кард ва ҳоло ҳам хоҳад кард.
