Ба ғайр аз он ки бестселлер шуд, китоби Дэн Браун Рамзи ДаВинчи китобхонаи калони вокунишҳои нигаронкунанда ва эътирозҳоро аз ҷониби Калисо ва апологетикҳои масеҳӣ, инчунин як қатор Инҷилҳои қалбакии «Исо»-ро ба вуҷуд овард. Бисёриҳо метарсанд, ки асосҳои имони масеҳӣ мавриди ҳамла қарор доранд ва эътимоди имондорон аз даъвоҳои китоб коҳиш меёбад. Чӣ қадар тасаллӣ бахш аст, ки Исо ҳамлаҳоро ба кори худ пешбинӣ карда буд ва ваъда дод: «Ман Калисои Худро бино хоҳам кард, ва дарвозаҳои Ҳодис бар он ғолиб нахоҳанд омад» (Матто 16:18 NIV).
Ин афсона аст
Биёед бо хондани Рамзи ДаВинчи саҳифаи ҳуқуқи муаллифӣ оғоз кунем, ки ба саволи зуд-зуд додашавандаи воқеият ё афсона бо изҳори: «Ин китоб асари афсонавӣ аст. Номҳо, қаҳрамонҳо, корхонаҳо, созмонҳо, ҷойҳо, рӯйдодҳо ва ҳодисаҳо ё маҳсули тахайюли муаллифанд ё ба таври афсонавӣ истифода шудаанд. Ҳар гуна шабоҳат ба шахсони воқеӣ, зинда ё мурда, рӯйдодҳо ё маконҳо комилан тасодуфӣ аст» зуд ҷавоб медиҳад.
Гарчанде ки худи муаллиф метавонад ба «далелҳои» сохтаи худ бовар кунад, китоби ӯ расман иқрор мешавад, ки комилан афсонавӣ аст, аз ҷумла далели он, ки император Константини он ихтироъи муаллиф аст, гарчанде ки ӯ метавонад ба Константини таърих монанд бошад. Ва ДаВинчи Исои Масеҳ ва Марями Маҷдалия низ маҳсули тахайюли муаллифанд, ки ба таври номуайян ба Исо ва Марями Маҷдалияи Библия асос ёфтаанд, аммо комилан ба онҳо иртибот надоранд. Ҳама барои нақл кардани достони хаёлии муаллиф ихтироъ шудаанд. Ҳеҷ чиз дар китоб дуруст нест. Ҳеҷ чиз.
Константини афсонавӣ
Фармони Константини ДаВинчи барои ҷамъоварӣ ва нобуд кардани ҳамаи Инҷилҳои «аслӣ», ки Исои танҳо инсониро тасвир мекарданд, ва аз нав навиштани онҳо барои худоӣ кардани Ӯ барои манфиати шахсӣ ва низомии Константин, афсона аст, на таърих. Ва ин имконнопазир буд.
Дар ҳоле ки ДаВинчи Константин бояд шӯрои Никеяро дар соли 325 мелодӣ барои расмӣ кардани Аҳди Ҷадиди «нав»-и худ даъват мекард, дар асл бостоншиносон ва донишмандони Библия медонанд, ки навиштаҳои Инҷил, ки мо имрӯз дорем, аз асри аввал пайваста истифода мешуданд; ин беш аз ду аср пеш аз он аст, ки Константин ва Шӯрои воқеии Никея ҳаққонияти онҳоро тасдиқ карданд.
Кашфиётҳои минбаъда, ба монанди Дастнависҳои Баҳри Мурда, ба ҷои он ки таҷдиди назарро талаб кунанд, онҳоро ба таври қатъӣ тасдиқ мекунанд. Илова бар ин, навиштаҳои сершумори барҷастаи пешвоёни Калисои асри дуюм ба таври возеҳ эълон ва тасдиқ мекунанд, ки масеҳиён ҳамеша Исоро аз замони зиндагии Ӯ Худо медонистанд, ки даъвоҳои Ӯ ва Аҳди Ҷадидро тасдиқ мекунанд.1
Ҳувият ва худоии Исо, албатта, на танҳо ба далелҳои чаҳор Инҷил асос ёфтааст. Онҳо ба тамоми матои Навиштаҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид бофта шудаанд. Ин Китоби беназир, Библия, мӯъҷизаи ҳамоҳангӣ ва ягонагии дохилӣ аст ва ҳамеша чунин будааст, ва тамаркузи марказӣ ва асосии он Писари пурҷалоли Худо, Худованди мо Исои Масеҳ аст.2 На Дэн Браун, на Константин, на худи шайтон наметавонад инро тағйир диҳад – ҳарчанд ӯ хеле мехоҳад.
Фирефта нашавед
Дар рӯшноии ин далелҳо, ҳеҷ шакке нест, ки Рамзи ДаВинчи он чизест, ки муқова ва саҳифаи ҳуқуқи муаллифии он мегӯяд: афсона. Ва афсонае, ки худро ҳамчун ҳақиқат муаррифӣ мекунад ва мехоҳад ҳамчун ҳақиқат ҷиддӣ гирифта шавад, бояд ҳамчун он чизе ки ҳаст, эътироф карда шавад: дурӯғ – забони модарии муаллифи аслии он, Шайтон, душмани ашаддии ҳақиқат. «Вақте ки ӯ дурӯғ мегӯяд, бо забони модарии худ сухан мегӯяд, – гуфт Исо, – зеро ӯ дурӯғгӯй ва падари дурӯғҳост». Бо дили пур аз ғам, Исо идома дод: «Аммо азбаски Ман ҳақиқатро мегӯям, шумо ба Ман бовар намекунед! ... Касе ки аз Худост, суханони Худоро мешунавад. Сабаби он ки шумо намешунавед, ин аст, ки шумо аз Худо нестед» (Юҳанно 8:44-47).
Мутаассифона, бо андешаи кам ва тасдиқи камтар, бисёриҳо бештар ба афсона бовар кардан мехоҳанд, на ба ҳақиқати исботшуда ва пойдори Худо; онҳо бештар ба дурӯғи шайтон бовар кардан мехоҳанд, на ба худи Ҳақиқат, шахсан – Исои Масеҳ. Аммо табиати инсон дар бегонагӣ аз Худо чунин аст. «Шумо аз Худо нестед», – гуфт Исо; «касе ки аз Худост, суханони Худоро мешунавад»; дар ҳоле ки онҳое, ки аз Худо нестанд, ҳақиқати Худоро ба фоидаи дурӯғ тарк мекунанд (Румиён 1:25).
Одамоне, ки Худоро, Каломи Ӯро ва чанд далели асосии таърихро медонанд, аз он чизе ки метавонад ба назар расад Рамзи ДаВинчи фарзияҳои дуруст фирефта нахоҳанд шуд. Даъвои Библия дар бораи Каломи илҳомбахши Худо будан – ҳақиқати ниҳоӣ, ки дар осмон иҷозат дода шуда ва тасдиқ шудааст – ҳеҷ гоҳ рад ё рад нашудааст. Ва нахоҳад шуд. Беҳтарин муҳофизат ва дифои мо аз ҳама фиребҳо ин аст, ки он Каломро ба таври амиқ донем – бо хондани такрорӣ ва мулоҳиза дар бораи тамоми Библия – ва ба Худое, ки ҳеҷ гоҳ моро фиреб нахоҳад дод, эътимоди мутлақ дошта бошем. Исо гуфт: «Агар шумо ба таълимоти Ман пайравӣ кунед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед. Он гоҳ шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32).
Марями Маҷдалияи афсонавӣ
Хусусияти дигари бади ДаВинчи афсона ин аст, ки дар баробари Исои дурӯғини худ, он ба таври намоён эътиқодҳо ва амалҳои бутпарастиро, аз ҷумла расму оинҳои бутпарастии зинокоронаро тарғиб мекунад. Доктринаи он дар бораи «зани илоҳӣ» ҳамлаи мустақим ба Худоест, ки Худро дар Библия ҳамчун Падар ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро ҳамчун Писари абадии Ӯ ошкор мекунад. Дар ҷараёни ин дурӯғ, эротизм ба сатҳи рӯҳонӣ баланд бардошта мешавад ва иттиҳоди ҷинсӣ – на ҳатман бо ҳамсари худ – калиди равшании рӯҳонӣ ва қуллаи таҷрибаи рӯҳонӣ мегардад.
Мувофиқи ин таълимот, Марями Маҷдалия барои аҳамияти ниҳоии Исо муҳим мегардад, зеро ҳамчун ҳамсари Ӯ, батни ӯ воситаи паҳн кардани насли илоҳӣ мегардад. Ҷоми муқаддаси афсонавӣ, на ҷоме, ки Исо ҳангоми таъсиси зиёфати муқаддас истифода бурд, балки «зарфи» воқеии батни Марями Маҷдалия (гумонбар) ҳомили тухми муқаддас мегардад. Ҳеҷ далеле барои тасдиқи ҳеҷ яке аз ин қаллобиҳо, на даъвои он, ки Калисо ин «ҳақиқати» хаёлиро дар бораи Исо ва Марями Маҷдалия саркӯб кардааст, ва на он, ки ҷамъияти махфии қаҳрамонони гумонбаршудаи ҳақиқат қасам хӯрдаанд, ки ин «ҳақиқатро» ошкор кунанд, вуҷуд надорад.
Мо ин шабакаи куфрӣ ва беасоси дурӯғҳоро минбаъд шарҳ намедиҳем ва таҳқиқ намекунем. Дар хотир доред, ки душмани ашаддии Исо, Шайтон, ҳеҷ гоҳ маъракаи худро барои фасод кардани Исо – гӯё ин имконпазир бошад – ва на барои фасод кардан ва бадном кардани ном ва симои Ӯ суст намекунад. «Падари дурӯғҳо» гӯё бо табдил додани Марями Маҷдалия ба шахсияти марказӣ дар коҳиш додани Исо ба мақоми танҳо як гунаҳкори инсонӣ, такроран ӯро ҳамчун объекти шаҳвати Ӯ тасвир кардан (филми «Васвасаи охирини Масеҳ»-ро бубинед) машғул аст. Дар асл, Ӯ ҳеҷ шаҳвати гуноҳкорона надошт.3
Бешубҳа, Марями Маҷдалия яке аз наздиктарин ва содиқтарин шогирдони Исо буд. Аммо агар муносибати онҳо ғайр аз пок ва муқаддас мебуд, Исо бегуноҳ намебуд. Ва агар Ӯ бегуноҳ намебуд, мо Наҷотдиҳанда надоштем. Ақли фосиди инсонӣ (Румиён 1:28) ҳикояҳоро бидуни истинод ва эҳтиром ба Навиштаҳои Муқаддас ихтироъ мекунад, балки онҳоро таҳқир мекунад ва ба онҳо шубҳа меандозад, то ҳамла ба Исо, Писари Худоро осон кунад.
Насли Исои воқеӣ
Аҳди Ҷадиди воқеӣ, ки аз асри аввал бетағйир боқӣ мондааст, Исои Масеҳро таълим медиҳад, ки Ӯ ҲАСТ, Худои Қодири Мутлақ «Худо бо мо», аз бокира таваллудшуда, муҷаррад, маслубшуда, мурда, дафншуда ва аз нав эҳёшуда аст. Ягона насли хуни Ӯ дар рӯи замин оилаи онҳоест, ки бо хуни Ӯ, ки дар Ҷолҷода рехта шудааст, наҷот ёфтаанд; ягона насли Ӯ фарзандони зиёде мебошанд, ки Ӯ барои Худо тавассути азоб, марг ва эҳёи худ ба вуҷуд овардааст.4 Ҳар Исои дигар зиддимасеҳ аст.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Матто 1:23; 3:17; 17:5; Луқо 22:66-70; Юҳанно 1:1-3,14,34; 20:30-31; Румиён 1:4; 9:5; Филиппиён 2:5-11; Қӯлассиён 1:12-20; 2:9; Ибриён 1:8-9 бо Забур 45:6-7; Ибриён 1:10-12 бо Забур 102:25-27.
- Ҳастӣ 3:14-15; 12:1-3; Такрори Шариат 18:15-19 бо Аъмол 3:22-23; 7:37-38; Забур 2 бо Аъмол 4:23-26; Забур 16:8-11 бо Аъмол 2:22-36; Забур 22 бо Матто 27:45-46; Юҳанно 19:24; Забур 34:20 бо Юҳанно 19:36; Забур 40:6-8 бо Ибриён 10:5-7; Забур 69:9 бо Юҳанно 2:17 ва Румиён 15:3; Забур 110:1 бо Матто 22:44 ва Аъмол 2:34-35; Ибриён 5:5-10; 6:20-7:22; Забур 118:22-23 бо Матто 21:42; Ишаъё 7:14 бо Матто 1:22-23; Ишаъё 9:1-2 бо Матто 4:15-16; Ишаъё 28:16 бо 1 Петрус 2:5-6; Ишаъё 40:3-5 бо Луқо 3:4-6 ва Матто 3:3; Ишаъё 42:1-4 бо Матто 12:17-21; Ишаъё 53:4 бо Матто 8:16-17; Ишаъё 53:7-9 бо Аъмол 8:32-33; Ишаъё 55:3 бо Аъмол 13:34; Мико 5:2 бо Матто 2:3-6; Закарё 9:9 бо Матто 21:4-5; Закарё 12:10 бо Юҳанно 19:37; Закарё 13:7 бо Матто 26:31; Малокӣ 3:1 бо Матто 11:10; Ибриён 1-2; 10:1-18; 1 Петрус 2:21-24; 3:18; 1 Юҳанно 1:1–2:2; Ваҳй 1:1-2, 12-18; 5; 19:10-16; 22:16-21.
- Бегуноҳии Исо: 2 Қӯринтиён 5:21; Ибриён 4:15; 1 Петрус 2:21-22 бо Ишаъё 53:9; 1 Юҳанно 3:5.
- Эфсӯсиён 5:1-2,8; Қӯлассиён 1:20; Ибриён 2:9-15; 1 Юҳанно 1:7; Ваҳй 5:5-10.
