Ду аробаи нав
Дар 2 Подшоҳон 6, вақте ки Довуд кӯшиш кард, ки сандуқи Худоро ба Ерусалим биёрад, пас аз он ки шаҳрро аз Ебусиён гирифт, барои масеҳиёни имрӯза дарсҳое ҳастанд. Ин сандуқ, ки бо «киштии Нӯҳ» яксон набуд, бояд дар ҳузури қавми Худо ҳамчун шаҳодат мебуд.
Сандуқи Худо чӣ буд?
Дар Хуруҷ 37 мо мехонем, ки ин сандуқ бо роҳнамоии Худо аз ҷониби коргаре, ки Худо таъин карда буд, сохта шудааст. Он як зарфи росткунҷае буд, ки 2-1/2 зироъ дарозӣ, 1-1/2 зироъ паҳнӣ ва 1-1/2 зироъ баландӣ дошт (як зироъ тақрибан 18 дюйм аст), ки дар он ашёҳои муайян, аз ҷумла лавҳаҳои санге, ки Худо дар он навишта буд, нигоҳ дошта мешуд (40:20). Сандуқ аз як навъи махсуси чӯб бо номи акация ё чӯби шиттим (KJV) сохта шуда буд. Он ба пӯсида хеле тобовар аст. Сандуқ бо тиллои холис пӯшонида шуда буд. Дар болои сандуқ сарпӯши тиллои холис буд, ки курсии раҳмат ном дошт. Дар ду канори курсии раҳмат, ду керуби тиллои холис гузошта шуда буданд, ки чеҳраҳояшон ба курсии раҳмат нигаронида шуда, болҳояшон онро мепӯшониданд.
Бори аввал мо дар бораи керубиён пас аз гуноҳ кардани Одам ва аз боғи Адан ронда шудани ӯ мехонем (Ҳастӣ 3). Худо керубиёнро бо шамшери оташин гузошт, то роҳро ба дарахти ҳаёт муҳофизат кунанд, то Одам ва Ҳавво натавонанд аз он бихӯранд ва дар ҳолати гуноҳ то абад зиндагӣ кунанд.
Вақте ки ҳама чиз ба итмом расид, сандуқи Худо дар хаймае бо номи «хаймаи муқаддас» гузошта шуд. Хаймаи муқаддас ду қисм дошт: ҷои муқаддас ва ҷои муқаддастарин – ки Худо дар он ҷо зиндагӣ мекард. Мувофиқи дастури Худо, сандуқ дар ҷои муқаддастарин гузошта шуд. 2 Подшоҳон 6:2 мегӯяд: «Худованди лашкарҳо ... дар миёни керубиён зиндагӣ мекунад». Соле як маротиба, дар Рӯзи кафорат, саркоҳин ба ҷои муқаддастарин медаромад ва хунро, ки қурбонии Масеҳро пешгӯӣ мекард, ба курсии раҳмат мепошид. Оё шумо муқаддасии сандуқро мебинед?
Сандуқ дар маркази миллати Исроил ҳангоми хайма заданашон ҷойгир буд. Вақте ки онҳо сафар мекарданд, хаймаи муқаддас бояд мувофиқи дастури Худо, бо дақиқӣ ва мақсад фуроварда ва баста мешуд. Ин ашёи муқаддас, ки аз ҷониби коҳинон бурда мешуд, пас мардумро роҳнамоӣ мекард, ки бо тартиби Худо таъиншуда пайравӣ мекарданд.
Вақте ки вақти он расид, ки Исроил аз Урдун гузашта, ба Сарзамини ваъдашуда дохил шавад, коҳиноне, ки сандуқро мебурданд, ба дарёи Урдун, ки лабрез буд, қадам заданд (Еҳушаъ 3). Худо обро боздошт ва роҳе кушода шуд, то қавми Ӯ аз замини хушк гузаранд. Пас аз чанд рӯз, мувофиқи фармони Худо, сандуқро дар атрофи шаҳри Ериҳӯ, ҳар рӯз як маротиба дар тӯли шаш рӯз ва ҳафт маротиба дар рӯзи ҳафтум бурданд. Дар охири марши охирин дар атрофи шаҳр, девор афтод ва Исроил шаҳрро соҳиб шуд. Ин чизҳо ба амал омаданд, зеро қавми Ӯ ба Худо итоат карданд ва Ӯ бо онҳо ҳузур дошт, ки инро сандуқ нишон медод.
Сандуқ гум шуд
Дар 1 Подшоҳон 4-6 мо дар бораи баъзе ҳодисаҳое мехонем, ки байни Исроил ва қавме, ки дар замин бо номи Фалиштиён монда буданд, рух доданд. Ҷанг байни ду қавм доимӣ буд. Рӯзе ҷанги шадиде ба амал омад ва баъзе пешвоёни Исроил тасмим гирифтанд, ки сандуқи Худоро ба майдони ҷанг биёранд. Онҳо фикр мекарданд, ки ин ба онҳо дар пирӯзӣ кӯмак мекунад. Аз ин рӯ, онҳо ба Шилоҳ, ки сандуқ дар он ҷо буд, фиристоданд ва ду писари саркаши коҳин ҳамроҳи ду нафари дигар сандуқро ба ҷанг бурданд – бидуни ҳеҷ дастуре аз Худо барои ин кор. Сарбозони Исроил ҳангоми омадани сандуқ фарёд заданд, бовар доштанд, ки ҳоло Худо бо онҳост ва дуруст кор мекунанд. Онҳо фикр мекарданд, ки пирӯзӣ муайян аст. Ҷанг идома ёфт, Фалиштиён пирӯз шуданд ва онҳо сандуқро ба шаҳри худ Ашдод бурданд ва онро дар маъбади худои худ Доҷон гузоштанд.
Ҳузури сандуқ дар ниҳоят Доҷонро нобуд кард. Дар асл, дасти сахти Худо бар ҳар як шаҳри Фалиштиён буд, ки онҳо сандуқро оварданд, ва дар ниҳоят онҳо тасмим гирифтанд, ки аз он халос шаванд. Онҳо нақшаи худро таҳия карда, сандуқи Худоро ба аробаи наве гузоштанд, ки ба ду гове, ки нав гӯсола таваллуд карда буданд, баста шуда буд. Гӯсолаҳоро дар паси худ гузошта, говҳо, ки аз ҷониби Худо роҳнамоӣ мешуданд, аробаро ба қавми Исроил, ба ҷое бо номи Байт-Шемеш кашиданд ва он дар он ҷо истод. Онҳо чӯби аробаро пора карда, говҳоро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш карданд. Аммо баъд мардони Байт-Шемеш хатои ҷиддие карданд: Онҳо ба сандуқ нигоҳ карданд, зеро кунҷков буданд, ки дар натиҷаи он беш аз 50,000 мард мурданд. Мо ба Худо тавассути кунҷковӣ ё нофармонии инсонӣ хидмат намекунем ва эҳтиром намегузорем!
Сандуқи Худо ба хонаи Абинадоб бурда шуд, ки писараш Элеазарро барои нигоҳубини он муқаддас кард. Онҳо бо сандуқи Худо дуруст рафтор карданд ва дар тӯли 20 соле, ки он дар он ҷо буд, баракат ёфтанд (1 Подшоҳон 7:1-2).
Хато ва дуруст аз ҷониби хизматгори Худо
Довуд мехост, ки сандуқи Худоро ба Ерусалим биёрад, чунон ки мо дар 2 Подшоҳон 6 мехонем. Барои ин ӯ тасмим гирифт, ки ҳамон усули Фалиштиёнро пайравӣ кунад. Ӯ аробаи наве сохт ва бидуни назардошти дастури Худо, ки сандуқро танҳо коҳинон бояд мебурданд, пеш рафт. Агар шумо хоҳед, ки ба Худо хидмат кунед, муҳим аст, ки Каломи Худоро бо дуо омӯзед, ки чӣ тавр ин корро анҷом диҳед. Нақшаи Довуд ноком шуд, вақте ки Худо ба говҳое, ки аробаро мекашиданд, иҷозат дод, ки пешпо хӯранд. Ронандаи ароба, Уззо, дасташро дароз кард ва сандуқро дошт, то аз афтидан нигоҳ дорад. Аммо Худо аз ӯ хашмгин шуд ва Уззо дар ҷои худ мурд. Довуд «нороҳат» ва «тарсида» буд, аз ин рӯ сандуқро дар хонаи Убедедом гузошт.
Пас аз се моҳ Довуд дид, ки Убедедом аз доштани сандуқ баракат ёфтааст, аз ин рӯ ӯ боз тасмим гирифт, ки сандуқро ба Ерусалим биёрад, ин дафъа дуруст бурда шуд. Сандуқ ба шаҳр бо шодӣ ва хурсандии Довуд ва тамоми Исроил расид.
Дарс
Вақте ки мо ба ду аробаи нав менигарем, ду чизи гуногунро мебинем. Фалиштиён мехостанд аз ҳузури Худо халос шаванд, аз ин рӯ онҳо аробае сохтанд, то онро дур кунанд, ва нақшаи онҳо кор кард. Довуд мехост, ки сандуқ, ҳузури Худо, дар шаҳри маҳбуби худ бошад, аммо истифодаи аробаи нав мисли мардони дунё роҳи нодуруст буд ва кӯшиши ӯ бо фоҷиа анҷом ёфт.
Имрӯз низ ҳолатҳои шабеҳ вуҷуд доранд. Ҳатто дар калисо, баъзеҳо мисли Фалиштиён дар исён ҳастанд, ки мехоҳанд аз Худо халос шаванд ва воситаҳоеро барои ин кор таҳия мекунанд. Баъд онҳое ҳастанд, ки ҳузури Худо (Масеҳро) мехоҳанд, аммо бо як сабаб ё дигар – эҳтимолан нодонӣ – онҳо воситаҳоеро мисли ду аробаи нав барои ба даст овардани хоҳиши худ таҳия мекунанд. Мутаассифона, онҳое, ки дар усулҳои нодуруст гирифтор мешаванд, мисли Уззо сахт азоб мекашанд.
Мо китоби аҷибе дорем, Библия, ки ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр мо бояд рафтор кунем, хидмат кунем ва Худои худ ва Худованд Исои Масеҳро ибодат кунем. Бисёр вақт масеҳиён аз нодонӣ амал мекунанд – ё он чизеро, ки Худо мегӯяд, иҷро намекунанд ё корҳоеро мекунанд, ки Ӯ таълим надодааст. Дар Навиштаҳо таҳқиқоти худро анҷом диҳед, вагарна шумо метавонед дар ғазаби нодуруст аробаи наве истифода баред.
