Савол аксар вақт дар зеҳни мардуми Худованд, бахусус онҳое, ки дар имон ҷавонанд, ба миён меояд: «Агар мо пас аз наҷот ёфтан гуноҳ кунем, чӣ бояд кард?»
Бисёре аз фарзандони Худо гуфтаанд: «Ман медонам, ки ба Масеҳ имон овардаам ва мебинам, ки гуноҳҳоям бо хуни Ӯ бартараф шудаанд; аммо он чизе, ки маро ба ташвиш меорад, гуноҳҳое мебошанд, ки ҳоло содир мекунам ва бо онҳо чӣ кор кунам?» Ҷавоби мустақим ба ин савол дар 1 Юҳанно 2:1-2 оварда шудааст:
Эй фарзандони хурди ман, ин чизҳоро ба шумо менависам, то ки гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо назди Падар Шафоатгар дорем, Исои Масеҳи одилона: ва Ӯ кафорати гуноҳҳои мост.
Ин ба таври возеҳ ба имондорон навишта шудааст, зеро расул онҳоро «фарзандони ман» мехонад; яъне онҳое, ки аз Худо таваллуд шудаанд. Ва боз, «Мо назди ПадарШафоатгар дорем», зеро танҳо онҳое, ки аз нав таваллуд шудаанд, метавонанд Худоро Падари худ хонанд.
Ҳама гуноҳҳо бо як қурбонӣ бартараф карда шуданд
Аввалин чизе, ки мо бояд бубинем, ин аст, ки ҳамчун имондорон ба Худованд Исо, ҳамаи гуноҳҳои мо дар назди Худо бо як қурбонӣ дар салиб бартараф карда шудаанд, чунон ки мо дар нома ба Ибриён ба таври комил овардаем; зеро то даме ки ин дида нашавад, ҳамеша дар зеҳн ошуфтагӣ хоҳад буд, ки дониши бахшиши гуноҳҳоро бо кори Масеҳ, ки ҳамаи онҳоро ҳангоми оянда буданашон бартараф кард, омехта мекунад. Дар Ибриён 10:11-12, 14, мо мехонем:
Ва ҳар коҳин ҳар рӯз истода, хизмат мекунад ва борҳо ҳамон қурбониҳоро меорад, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳҳоро бартараф карда наметавонанд: аммо ин Мард [Масеҳ], пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо овард, то абад дар тарафи рости Худо нишаст… Зеро бо як қурбонӣ Ӯ то абад онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, комил кард.
Коҳинон, зери қонун, истода ва «борҳо ҳамон қурбониҳоро меоварданд, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳҳоро бартараф карда наметавонистанд», аз ин рӯ кори онҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешуд; аммо ин Мард [Масеҳ] як қурбонӣ овард ва «то абад дар тарафи рости Худо нишаст».
Танҳо як қурбонӣ барои гуноҳҳо
Оё мебинед, хонандаи азиз, ки танҳо як қурбонӣ барои гуноҳҳо вуҷуд дорад ва дигар ҳеҷ гоҳ нахоҳад буд? Аз ин рӯ, агар ҳамаи гуноҳҳои шумо он вақт бартараф нашуда бошанд, онҳо ҳеҷ гоҳ бартараф намешаванд, зеро Масеҳ боз нахоҳад мурд.
Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ дар бораи гуноҳҳое, ки «то табдил» бартараф шудаанд, сухан намегӯянд
Одамон аксар вақт мегӯянд: «Ман медонам, ки гуноҳҳоям то табдили ман бартараф шудаанд»; аммо Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ ин тавр сухан намегӯянд. Масеҳ гуноҳҳои шуморо кай бардошт? Дар салиб. Оё Ӯ як қисми гуноҳҳои шуморо бардошт, ё Ӯ онҳоро то рӯзи табдили шумо бартараф кард? Не; агар Ӯ якеро бардошт, Ӯ ҳамаи онҳоро ҳангоми оянда буданашон, вақте ки шумо ҳеҷ яке аз онҳоро содир накарда будед, бардошт; зеро, муборак бод номи Ӯ, Ӯ «як қурбонӣ барои гуноҳҳо» овард ва сипас «то абад дар тарафи рости Худо нишаст».
Маънои «то абад»
Ин калимаи «то абад» он калимае нест, ки барои абадӣ истифода мешавад, балки маънои пайваста, бефосила, ҳеҷ гоҳ барои овардани қурбонии дигар ё анҷом додани кор барнамехезад; ва сабаби дар тарафи рости Худо нишастани Ӯ ин аст, ки:
бо як қурбонӣ Ӯ то абад (ҳамон калима) онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, комил кард.
Ӯ моро то абад комил кардааст, аз ин рӯ Ӯ то абад нишастааст. Қимати як қурбонии Ӯ, ки ҳамаи гуноҳҳои моро бартараф кард, то абад аст; аз ин рӯ Ӯ дар тӯли абадият дар бораи бартараф кардани гуноҳҳои онҳое, ки ба номи Ӯ имон доранд, дигар коре надорад.
Албатта, вақте ки рӯҳ бори аввал аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас бедор мешавад, танҳо гуноҳҳои гузашта ба дониши ӯ оварда мешаванд ва ӯ медонад, ки онҳо бахшида шудаанд; аммо баъд, вақте ки мо дониши бахшишро ба даст меорем, мебинем, ки коре, ки гуноҳҳои моро бартараф кард, вақте ки ҳамаи онҳо оянда буданд, ба анҷом расида буд ва қимати он як қурбонӣ на танҳо то рӯзи табдили мо буд. Ҳоло мо Онро мебинем, ки корро «то абад дар тарафи рости Худо нишаст», зеро Ӯ моро то абад бо он як қурбонӣ комил кардааст; ва Худо мегӯяд:
Гуноҳҳо ва бадкориҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам. (Ибриён 10:17.)
Бахшиши гуноҳҳо қисми умумии ҳамаи масеҳиён аст, чунон ки мо дар 1 Юҳанно 2:12 мехонем:
Ба шумо, фарзандони хурд, менависам, зеро гуноҳҳои шумо ба хотири номи Ӯ бахшида шудаанд.
Гуфтани он ки гуноҳҳои ояндаи мо бахшида шудаанд, маъное надорад, зеро мо онҳоро содир накардаем ва набояд дар оянда гуноҳ карданро дар назар дошта бошем; аммо мо ҳамеша метавонем, ҳамчун масеҳиён, чунон ки дар Қӯлассиён 1:14 омадааст, бигӯем:
Дар Ӯ мо дорем наҷотро ба воситаи хуни Ӯ, яъне бахшиши гуноҳҳоро.
Бахшиши одилона ва бахшиши падарӣ
Аммо бисёриҳо фикр кардаанд: «Агар мо «бахшиши гуноҳҳо» дошта бошем, чаро дар 1 Юҳанно 1:9 мехонем:
Агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад»?
Маънои дигаре низ вуҷуд дорад, ки Навиштаҳо дар бораи бахшиш сухан мегӯянд; вақте ки фарзанди Худо гуноҳ кардааст ва муоширати ӯ қатъ шудааст ва ӯ гуноҳи худро иқрор мекунад, ӯ бахшишро ба даст меорад, на ба маънои беайбӣ, чунон ки дар Румиён 4:7-8, балки ба маънои барқарор шудани муошират ва шодӣ, ки аз ҷониби гуноҳ қатъ шуда буд. Ояти боло (1 Юҳанно 1:9) як изҳороти умумӣ аст ва ё ба гуноҳкоре, ки бори аввал ба Худо меояд ва гуноҳҳои худро иқрор мекунад ва ба ин васила бахшишро якбора дар асоси марги Масеҳ ба даст меорад, ё ба фарзанди Худое, ки гуноҳ кардааст ва иқрор мекунад ва бахшишро ҳамчун фарзанд аз ҷониби Падар ба даст меорад, дахл дорад. Якеро метавон бахшиши одилона дар мавриди гуноҳкор; ва дигареро, бахшиши падарӣ ё бахшиши ҳукуматӣ дар мавриди муқаддас номид; ва фарқ кардани ин ду хеле муҳим аст.
