ШАРМ НАДОРЕД АЗ Шаҳодати Худованди мо
«Зеро Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат ва муҳаббат ва ақли солимро. Аз ин рӯ, аз шаҳодати Худованди мо, на аз ман, ки маҳбуси Ӯ ҳастам, шарм надоред, балки бо ман дар азобҳо барои Инҷил мувофиқи қудрати Худо шарик бошед.» —2 Тимотиюс 1:7-8 NKJV
Оё шумо ягон бор аз чизе шарм доштаед? Як қатор сабабҳо вуҷуд доранд, ки чаро шумо метавонед ин тавр ҳис кунед. Шояд шумо кореро пинҳонӣ кардаед, ба умеди он ки ҳеҷ кас намефаҳмад. Шояд шумо суханони дурӯғ ё озордиҳанда гуфтаед, ки мехоҳед онҳоро бозпас гиред. Эҳтимол шумо аз фикри ҳисоб додан дар курсии доварии Масеҳ барои рафтори худ шарм доред. Ва сабабҳои зиёди дигар низ метавонанд бошанд.
Ояте, ки мо баррасӣ мекунем, аз ҷониби ҳавворӣ Павлус ба Тимотиюс навишта шудааст ва он ин калимаҳоро дар бар мегирад: «Шарм надоред.» Тимотиюс, як ҷавони дилсӯз, дар замоне зиндагӣ мекард, ки бешубҳа бехатартар буд, ки бо шаҳодати Худованд ё бо Павлус, ки барои Худованд дар зиндони Рум маҳбус буд, алоқаманд набошад. Тимотиюс ҳолати пасти рӯҳонии бисёре аз масеҳиёни эътирофкунандаро, ки дигар намехостанд бо Павлус алоқаманд бошанд, аз сабаби сарзаниш ё шармсозие, ки ӯ ҳамчун хизматгори содиқи Худованд таҳаммул мекард, сахт ҳис мекард. Павлус медонист, ки имони Тимотиюс ҳақиқӣ аст ва ӯ Тимотиюсро ташвиқ кард, ки устувор ва содиқ бошад, аз шаҳодати Худованд ё аз ҳавворӣ Павлус шарм надорад. Ӯ ба Тимотиюс хотиррасон кард, ки «ҳадияи Худоро барангезад», ки дар ӯ буд (ояти 6), ва сипас қайд кард, ки «Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат ва муҳаббат ва ақли солимро» (ояти 7).
Ҳавворӣ Павлус сипас ба ошкор кардани он чизе, ки Худо дар файзи мутлақи Худ ба мо додааст, оғоз кард. Ҳеҷ чизе нест, ки мо ба даст овардаем ё сазовор будем. Баръакс, файзи Худо аз дили Ӯ тавассути Худованди мо Исои Масеҳ ҷорӣ шуд. Ин ҳадафи Худо «пеш аз оғози замон» буд (ояти 9) — ва ҳеҷ чиз дар замон наметавонист он чизеро, ки Худо қасд карда буд, тағйир диҳад пеш аз оғози замон. Худо нақшаи аҷиби наҷоти Худро иҷро мекард, ки бо зуҳури Наҷотдиҳандаи мо, Худованд Исои Масеҳ, ошкор шудааст.
Ин паёми аҷиби Инҷил ба ҳавворӣ Павлус дода шуд. Ҳарчанд ӯ барои ин Инҷил таъқибот ва зиндонро аз сар гузаронд, ӯ метавонист бигӯяд: «Ман шарм намедорам: зеро медонам, ки ба кӣ имон овардаам ва мутмаинам, ки Ӯ метавонад он чизеро, ки ба Ӯ супурдаам, то он рӯз нигоҳ дорад» (ояти 12). Павлус гузашта, ҳозира ва ояндаи худро комилан ба Он ки ба Ӯ имон дошт, супурд. Ӯ ин Зотро дар роҳи Димишқ вохӯрд, вақте ки нури дурахшоне аз осмон ӯро ба замин зад, нуре дурахшонтар аз офтоби нисфирӯзӣ, ва овозе ба ӯ нидо кард: «Шоул, Шоул, чаро Маро таъқиб мекунӣ?» Шоул пурсид: «Ту кистӣ, Худованд?», ва ҷавоб омад: «Ман Исо ҳастам, ки ту таъқиб мекунӣ» (Аъмол 9). Ин Исои радшуда дили Павлусро ба даст оварда буд. Оё Павлус акнун аз Ӯ шарм медошт? Не, ин Зотро Худо ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст (2:36), ва Шоул Ӯро Худованди ҳаёти худ гардонид. Оё шумо Ӯро Худованди ҳаёти худ хоҳед гардонд?
Дар 2 Тимотиюс 1 боз як нафари дигар буд, ки шарм надошт: Онисифорус (ояти 16). Номи ӯ маънои «фоидаовар»-ро дорад, ва ӯ бо харҷи зиёди худ фоида овард. Ӯ аз ҳамроҳ шудан бо Павлус, марди нафратовар дар занҷир, шарм надошт. Бо ҷустуҷӯи бодиққати Павлус, ӯ бо мақомоти Рум дар тамос буд; ва бо дидани Павлус, ӯ ҳаввориро хеле тароват бахшид. Ба номи худ содиқ, ӯ хизматгори фоидаовар буд. Ӯ на барои шараф ё ягон илтифот барои худ меҷуст, балки дуои Павлус, ки ӯ аз Худованд раҳмат ёбад, бешубҳа насиби ӯ хоҳад буд.
Ҳоло дар бораи мо чӣ? Бигзор мо низ дили Худованд Исоро тароват бахшем ва аз ҳамроҳ шудан бо Ӯ дар ин дунё, ки аз Наҷотдиҳанда рӯй гардондааст, шарм надорем. «Ман аз Инҷили Масеҳ шарм намедорам, зеро он қудрати Худо барои наҷот аст» (Румиён 1:16).
