Монеаи эҳё: Гуноҳ
Танҳо як монеа вуҷуд дорад, ки метавонад кори Рӯҳи Муқаддасро боздорад ва эҳёро дар байни халқи Худо пешгирӣ кунад — ва он гуноҳ аст.
Агар ман дар дили худ шароратро нигоҳ дорам, Худованд намешунавад (Забур 66:18). Гуноҳҳои шумо шуморо аз Худои шумо ҷудо кардаанд; ва гуноҳҳои шумо рӯи Ӯро аз шумо пинҳон кардаанд, то ки Ӯ нашунавад (Ишаъё 59:2).
Ҳеҷ чиз ба ҷуз дили шикаста аз гуноҳ, эътирофи пурра ва ҷуброн Худоро қаноатманд намекунад. Гуноҳ бояд комилан тарк карда шавад, пеш аз он ки Худо эҳёро зоҳир кунад.
Шартҳои Худо барои эҳё
Танҳо Худо метавонад ғамро ба вуҷуд оварад, ки ба эътироф ва тарк кардани гуноҳ оварда мерасонад. Довуд ин ҳақиқатро баён кард:
Дили шикаста ва пушаймон — инҳоро, эй Худо, Ту нахоҳӣ рад кард (Забур 51:17).
Сулаймон низ гуфт:
Касе ки гуноҳҳои худро мепӯшонад, муваффақ нахоҳад шуд, аммо ҳар кӣ онҳоро эътироф ва тарк кунад, раҳм хоҳад ёфт (Масалҳо 28:13).
Эҳтиёҷ ба эътироф
Халқи Худо бояд бо Худо ва бо ҳамдигар муносибати дуруст дошта бошад (1 Юҳанно 4:20-21). Се намуди эътироф вуҷуд дорад:
Эътирофи хусусӣ
Гуноҳе, ки танҳо бар зидди Худо содир шудааст, бояд ба Ӯ эътироф карда шавад (1 Юҳанно 1:9; Забур 32:5).
Эътирофи шахсӣ
Гуноҳ бар зидди дигаре бояд ҳам ба Худо ва ҳам ба шахси хафашуда эътироф карда шавад, ки бахшиш талаб карда шавад (Матто 5:23-24).
Эътирофи оммавӣ
Вақте ки гуноҳ ба гурӯҳе таъсир мерасонад, эътироф бояд оммавӣ бошад, ки ба табиати гуноҳ мувофиқат кунад (2 Қӯринтиён 2:10-11).
Чиро эътироф кардан лозим аст
Аз худ ростқавлона пурсед:
- Оё ман онҳоеро, ки маро хафа кардаанд, бахшидаам? Оё ман кина ё бадбинӣ дорам?
- Оё ман хашмгин мешавам ё асабонӣ мешавам?
- Оё ман ба дигарон ҳасад мебарам?
- Оё ман бесабр ё ба осонӣ асабонӣ мешавам?
- Оё ман ба осонӣ хафа мешавам ё худро раҳм мекунам?
- Оё дар дили ман ғурур ҳаст? Оё ман аз ҳад зиёд ғурур дорам, ки бахшиш пурсам?
- Оё ман дар муносибатҳои худ беинсоф ё ноодилона будам?
- Оё ман ғайбат мекунам, тӯҳмат мекунам ё айб меҷӯям?
- Оё ман дунявӣ ҳастам, ки ба дурахши ҳаёт мафтун шудаам?
- Оё ман дуздидаам, ҳатто чизҳои хурд?
- Оё ман талх ё нафрат дорам?
- Оё ман хавотир мешавам ё ба Худо барои эҳтиёҷоти худ бовар намекунам?
- Оё ман ба фикрҳои шаҳвонӣ ё тасаввуроти нопок гунаҳкорам?
- Оё ман дурӯғ мегӯям ё муболиға мекунам?
- Оё ман аз эътирофи ошкорои Масеҳ шарм медорам?
Чаро эътироф кардан лозим аст?
Ҳар қадар зудтар мо ин гуноҳҳоро эътироф ва тарк кунем, ҳамон қадар зудтар Худо роҳҳои баракатро мекушояд ва дуоҳои моро мешунавад. Мо Худоро фиреб дода наметавонем — чаро худро фиреб диҳем?
Агар мо худро доварӣ мекардем, доварӣ намешудем (1 Қӯринтиён 11:31).
Эҳё эътирофро талаб мекунад
Бисёриҳо барои эҳё дуо кардаанд, аммо ҷавобе нагирифтаанд — чаро? Зеро гуноҳ эътирофнашуда ва оштӣ нашуда боқӣ мемонад. Эҳё вақте оғоз меёбад, ки касе ба эътирофи ошкоро мебарояд, бахшиш мепурсад, талхӣ, ҳасад ё ҳиссиёти сахтро озод мекунад.
Пас аз ошкор ва эътироф шудани гуноҳ, Рӯҳи Худо метавонад бо қудрат ҳаракат кунад.
Дуои ниҳоӣ
Довуд дуо кард:
Маро тафтиш кун, эй Худо, ва бубин, ки оё дар ман роҳи баде ҳаст (Забур 139:23-24).
Оё шумо ҳоло дуо намекунед ва гуноҳҳои худро эътироф намекунед, то эҳё дар ҳаёт ва ҷомеаи шумо оғоз шавад?
