Ҳаёти масеҳӣ
«Шумо зоҳир шудед, ки номаи Масеҳ ҳастед». Мо мехоҳем бо ёрии Худо баъзе аз хатарҳои махсус ё гуноҳҳои гирифторкунандаро, ки масеҳиёни ҷавон (ва пиронсолон низ) ба онҳо дучор мешаванд, баррасӣ кунем ва дар ин бора дидани он ки Навиштаҳо чӣ мегӯянд, муфид буда метавонад. «Огоҳ будан, мусаллаҳ будан аст» ва ин мақолаҳо бо умед ва дуои самимӣ навишта шудаанд, ки онҳо метавонанд дар нишон додан ва муҳофизат кардани баъзеҳо аз он гуноҳҳо ва камбудиҳое, ки аксар вақт рафтори мувофиқро вайрон мекунанд ва ба номи Масеҳ нангу номус меоранд, амалӣ истифода шаванд. Ин аз рӯи амали мо дар масъалаҳои хурд аст, ки ҷаҳон моро доварӣ мекунад - на аз рӯи миқдори дониши принсипҳои Китоби Муқаддас, балки аз рӯи татбиқи онҳо дар ҳаёти ҳаррӯза.
Қисми 1 - Ҳасад
Биёед ҳоло мисолҳои ин гуноҳи хатарнокро, ки барои таълими мо сабт шудаанд, мухтасар баррасӣ кунем (1 Қӯринтиён 10). Ман мегӯям хатарнок, зеро мо хоҳем дид, ки хислати он чунин аст.
Намунаи аввал Қобил аст. Ӯ дид, ки қурбонии бародараш қабул шуд (бо хун), дар ҳоле ки қурбонии ӯ рад шуд, ба бародараш ҳасад бурд; ин боиси хашм, ин ба нафрат ва ин ба ҚАТЛ гардид; ва дар 1 Юҳанно 3:12 ин ҳодиса ҳамчун огоҳии ошкоро ба мо ҳамчун масеҳиён дода шудааст.
Мисоли навбатиро мо метавонем дар Ҳастӣ 26:14 гирем. Фалиштиён ба шукуфоии заминии Исҳоқ ҳасад бурданд, ҳамон тавре ки Қобил ба шукуфоии рӯҳонии Ҳобил ҳасад бурд (нигаред ба Воиз 4:4). Ҳасади онҳо бо БАДХОҲӢ зоҳир шуд (ояти 15).
Мо ба писарони Лабон мегузарем (Ҳастӣ 31:1), ки ба Яъқуб ҳасад бурданд; Лабон низ аз ӯ пур аз ХАШМ шуд, гарчанде ки Худо ба ӯ иҷозат надод, ки онро нишон диҳад (Ҳастӣ 31:2, 24). Қобили зикр аст, ки гарчанде Исҳоқ ва Яъқуб ҳарду барои сарваташон ҳасад бурда шуданд, мо намеёбем, ки Иброҳим (гарчанде ки баробар сарватманд буд) ҳеҷ гоҳ ҳасад бурда шудааст, ки ин далел дар бораи хислати ӯ бисёр чизҳоро мегӯяд. Мисоли навбатӣ бародарони Юсуф дар Ҳастӣ 37:11 аст; ва натиҷа ин аст, ки аввал онҳо ӯро урён карда, ба чоҳ партофтанд, то нобуд шавад, ва баъд ӯро ба ғуломӣ ба бист сиккаи нуқра фурӯхтанд, амалҳое, ки мо онҳоро танҳо ҳамчун ЗУЛМИ ШИДДАТНОК тавсиф карда метавонем, ки танҳо аз ҳасад бармеоянд.
Ҳоло мо ба Ададҳо 11:28, 29 мегузарем, ки дар он ҷо мо аввалин ҳолати ҳасадро дар фарзанди Худо меёбем. Еҳушаъ яке аз охиринҳоест, ки мо ин бадиро дар ӯ пайдо карданро интизор будем, аммо тухми он, афсӯс, дар ҳамаи дилҳои мост; ва мо дар ин ҷо Еҳушаъро меёбем, ки кӯшиш мекунад, ки КОРИ ХУДОРО МОНЕЪ ШАВАД, ки аз ин рӯҳи даҳшатнок ва хатарнок роҳнамоӣ мешавад. Аммо, танҳо одилона аст, ки илова кунем, ки мумкин аст ҳасад на барои худаш, балки барои Мусо бошад, ки ӯ хизматгори ӯ буд. Аммо, мо танҳо бояд ба боби навбатӣ гузарем, то як ҳолати бешубҳаи ҳасадро пайдо кунем, дар ҳеҷ каси дигар ба ҷуз Ҳорун, саркоҳин ва дар Мириам низ. Онҳо наздикии афзояндаи Мусоро ба Худо ва фарқияти тарзи суханронии Худованд бо ӯ ва онҳоро дӯст намедоштанд; ва ҳасад онҳоро водор кард, ки ХИЗМАТГОРИ ХУДОРО НАФРАТ КУНАНД. Аммо, Худованд Мусоро танҳо нагузошт, ки ҷангҳои худро кунад, зеро Мириам ба мори сафед мубтало шуд. Гуноҳи Қӯраҳ, ки дар боби 16 ба таври наздик пайравӣ кард, низ комилан аз ҳасад бармеомад (Забур 106:16) ва ба оқибатҳои боз ҳам даҳшатноктар овард. Ҳасад дар ин ҳолат Қӯраҳ, Дотон ва Абирамро ба ДУРӮҒГӮӢ ва ТУҲМАТИ даҳшатнок бар зидди Мусо ва Ҳорун (Ададҳо 16:13-14) бурд ва ба онҳо марги даҳшатноктаринро овард (ояти 32), Худо ин қадар зуд буд, ки гуноҳи онҳоро ба сарашон овард.
Ҳасад ба қатл мебарад
Биёед ҳоло ба Шоул дар 1 Подшоҳон 18:8 гузарем. Ҳасад дар ин ҷо Шоулро чунон даҳшатнок ба даст мегирад, ки он бар ӯ комилан ҳукмронӣ мекунад ва ӯро се маротиба ба КӮШИШИ ҚАТЛИ Довуд мебарад.
Ба касе, ки намедонад, ки заҳри ҳасад чӣ қадар зуд ва марговар кор мекунад, қариб ғайри қобили бовар аст, ки Шоул бо чунин сабаби ночиз метавонист кӯшиш кунад, ки ҳамон касеро, ки Исроилро наҷот дода буд, бикушад. Аммо ман мутмаинам, ки ҳеҷ яке аз мо, ки аз дили худ чизе медонад, нест, ки тухми ҷиноятҳои бузургро дар эҳсосоти аз ҳасад барангехташуда пайгирӣ карда натавонад. Дар Ҳизқиёл 35:11 мо дар ҳолати Адом меёбем, ки ҳасад ба НАФРАТ мебарад. Дар ҳолати Дониёл (6:3-4) ман фикр мекунам, ки равшан аст, ки ҳасад президентҳо ва шоҳзодаҳоро ба рафтори бераҳмонаи худ водор кардааст, ки онро ғайр аз БАДӢ ва БЕВИҶДОНӢ номидан мумкин нест. Ҳоло мо ба даҳшатноктарин коре, ки ҳасад то ҳол анҷом додааст, дар Марқӯс 15:10 мегузарем. Исо, Писари Худо, аз ҳисси бадбахтонаи ҳасад, ки ҳама чизи инсониро дар дили хизматгорони эълоншудаи Худо, саркоҳинон, хӯрда буд, ба Пилат супурда шуд. Дар ин ҷо ҳасад онҳоро водор кард, ки МАСЕҲРО САЛИБ КУНАНД.
Дар Аъмол 13:45 мо ҳамон гуноҳи даҳшатнокро меёбем, ки яҳудиёнро аз тариқи нафрат ба муваффақияти Инҷил ба ДУРӮҒГӮӢ ва КУФР мебарад; ва дар боби 17:5, як гурӯҳи шабеҳ, ки аз ҳамон эҳсосот роҳнамоӣ мешуданд, ба ОШӮБ ва ЗӮРӢ гунаҳкор буданд!
Гуноҳҳое, ки ҳасад ба онҳо мебарад
Биёед ҳоло аз чанд мисоле, ки мо интихоб кардем, ҷиноятҳоеро, ки дар Калом воқеан сабт шудаанд, ки аз гуноҳи ҳасад содир шудаанд, ҷамъбаст кунем. Мо дидем, ки аз тариқи ҲАСАД Масеҳ салиб кашида шуд - Ҳобил кушта шуд - Юсуф ва Довуд қариб кушта шуданд - ки он дар вақтҳои гуногун ба нафрат - рафтори бад ва бевиҷдонона - дурӯғгӯӣ ва куфр - ошӯб ва зӯроварӣ - монеъ шудан ба кори Худо - нафрат ба хизматгорони Худо - дурӯғгӯӣ ва туҳмат - бадхоҳӣ - хашм - ва бераҳмии шадид овард.
Албатта, ҳоло ки мо як қисми шакли даҳшатноки ин бадиро аз Навиштаҳо ошкор кардем, хонандагони мо бояд аз фикр кардан, ки решаи ҳамаи ин ҷиноятҳо дар дилҳои онҳо пинҳон аст, ба ларза оянд. Яъқуб дудила намешавад, ки бигӯяд, ки ҳасад решаи ҳар кори бад аст (3:16). Он аз хашм ё ғазаб бадтар аст; ҳеҷ кас наметавонад дар назди ҳасад истодагарӣ кунад (Масалҳо 27:4). Он ба афзоиш дар файз монеъ мешавад (1 Петрус 2:1-2); далели фикри ҷисмонӣ аст (1 Қӯринтиён 3:1-3); он яке аз корҳои ҷисм аст (Ғалотиён 5:21); ва яке аз онҳоест, ки рӯҳҳои мо махсусан ба он дучор мешаванд (Яъқуб 4:5), ки аз шукуфоӣ ва корҳои неки дигарон (Воиз 4:4) ва инчунин аз баҳсҳо ва муноқишаҳо (1 Тимотиюс 6:4) ба вуҷуд меояд. Ҳоло огоҳ будан, мусаллаҳ будан аст. Ҳеҷ гоҳ ба шайтон ҷой надиҳем, ки ҳасад дар дилҳои мо сабзад ва нашъунамо ёбад; балки биёед ҳамеша аввалин пайдоиши рӯҳи ҳасадро боздорем.
Давои ҳасад
Кӯшиш кунед, ки аз шукуфоии дигарон шодӣ кунед; кӯшиш кунед, ки беғараз бошед, зеро дар ниҳоят, ҳасад танҳо як шакли худхоҳӣ аст. Барои некии дигарон кӯшиш кунед, на барои худатон. Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи худро - Исои Масеҳро - баррасӣ кунед, ки мисли Одам ҳасад набурд (Филиппиён 2), балки худро холӣ кард (айнан) ва ҳаёти худфидоиро дар салиб ба анҷом расонд.
Аз худ бипурсед, оё ман барои як лаҳза дар дили худ эҳсоси ҳасадро, эҳсосеро, ки салиби Худованди маро барангехт, иҷозат медиҳам?
Ҳеҷ кас наметавонад бигӯяд, ки ҳатто фарзанди Худо, ки як бор ихтиёран ин эҳсосро иҷозат медиҳад, то чӣ андоза бурда мешавад. Он чунон зуд афзоиш меёбад, ки аз танҳо оғоз кардани ҳасад ба муваффақият, шукуфоӣ ва мавқеи дигаре, мо метавонем ба зудӣ аз ӯ нафрат кунем ва сипас бар зидди ӯ нақша кашем.
Мисли ғурур, ҳасад низ чунин аст; шакли даҳшатнок ва марговартарини он вақтест, ки он худро дар зери пардаи ғайрат барои Худованд пинҳон мекунад ва дар зери ин ё ягон дигар баҳонаи динӣ, бадии дигареро меҷӯяд. Оҳ, чӣ гуна ошкор кардани ҳамаи чунин амалҳо дар курсии доварии Масеҳ сурат мегирад!
Эй хонандаи азиз, кӯшиш кунед, ки аз ин бадӣ пок бошед, ҳадди аққал, пас аз огоҳиҳои даҳшатноке, ки Каломи Худо ба мо додааст (махсусан дар хотир доред, ки он яке аз панҷ гуноҳест, ки муҳаббати моро ба худи Каломи Худо монеъ мешавад [1 Петрус 2]). Машғулияти воқеӣ бо ҷалол ва манфиатҳои Масеҳ ба ҷои манфиатҳои худамон, ба таври муассир, гарчанде ки бешуурона, на танҳо ин, балки бисёр гуноҳҳои дигарро низ бозмедорад. Танҳо худхоҳ ҳасад мебарад. Хизматгоре, ки метавонад мисли устоди худ ҳақиқатан бигӯяд: «Ман ҷалоли худро намеҷӯям», бешубҳа аз рӯҳи ҳасад раҳо ёфтааст.
Бигзор Худованд моро аз ин гуноҳ, ки афсӯс, на танҳо дар байни имондорони ҷавон, балки дар байни имондорони пиронсол низ кам нест, ҳифз кунад.
