Чанде пеш, ман дарк кардам, ки муҳаббати агапе бо истилоҳҳои абстрактӣ муайян намешавад, балки бо фаъолиятҳои воқеии инсонӣ, ба монанди азоб кашидан, рафтор кардан, шодӣ кардан, тоқат кардан, бовар кардан, умед доштан ва сабр кардан, ки ҳама дар 1 Қӯринтиён 13:4-7 зикр шудаанд. Ва мо даъват шудаем, ки фаҳмиши худро дар бораи он на он қадар бо суханони худ, балки бо амалҳои худ нишон диҳем.
Зиёда аз 40 сол пеш, сухангӯи маросими арӯсии мо барои муайян кардани муҳаббат калимаи дигари амалро истифода бурд, вақте ки гуфт: «Муҳаббат додан аст». Ифодаи амиқи оддии ӯ ба наздикӣ дар як сатри маъруф аз суруди машҳури Майкл В. Смит садо дод: «Муҳаббат муҳаббат нест, то он даме ки онро надиҳӣ». Калимаҳое ба монанди «додан» на танҳо ба мо кӯмак мекунанд, ки муҳаббати агаперо беҳтар дарк кунем, балки онро амалӣ кунем. Мо ҳама медонем, ки «додан» чӣ маъно дорад. Худо на танҳо ба мо гуфт, ки Ӯ моро чӣ қадар дӯст медорад, балки онро воқеан нишон дод:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод (Юҳанно 3:16).
Ин аст додан!
Гимни маъруфи Ҷ. Г. Дек бо суханони «Исо, ин ном муҳаббат аст» оғоз меёбад. Барои кӯмак ба мо дар фаҳмидани он чизе, ки ӯ дар назар дошт, Ҳ. А. Айронсайд пешниҳод кард, ки ҳангоми хондани 1 Қӯринтиён 13:4-7 калимаи «муҳаббат»-ро бо калимаи «Исо» иваз кунем. Ва агар мо хоҳем, ки муҳаббатро дар амал бубинем, бояд ҳангоми хондани Инҷилҳо ба Масеҳ тамаркуз кунем. Барои пурратар ифода кардани муҳаббат дар ҳаёти худ, мо бояд ҳар рӯз ин воқеияти ҳайратангези мавқеъро амалӣ кунем: «Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад» (Ғалотиён 2:20).
Ман шунидаам, ки Қӯлассиён 3:12-14 ҳамчун либоси ягонае, ки мо мепӯшем, то дигаронро огоҳ созем, ки ба кӣ хидмат мекунем, ишора шудааст: «Худро бо дилсӯзӣ, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, мулоимӣ ва сабр пӯшонед. Якдигарро таҳаммул кунед ва бахшед ...» Агар ин тавр бошад, ман пешниҳод мекунам, ки либоси мо «корӣ» бошад, на «расмӣ», ки ҳар рӯз пӯшида шавад, на танҳо дар мавридҳои махсус. Ва мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки мувофиқи Каломи Худо, қисме, ки ин либосро «ҳамаро дар ягонагии комил» мепайвандад, «муҳаббат» аст (Қӯлассиён 3:14).
