ЯК ФИКР БАРОИ СОЛИ НАВ Ба сурати Худо офарида шудааст
Ва оё чунин аст? Мо мисли Писари Ту хоҳем буд! Оё ин файзест, ки Ӯ барои мо ба даст овардааст? Падари ҷалол, фикре берун аз ҳама фикр, Дар ҷалол, ба сурати мубораки Худ оварда шудааст. — Ҷ. Н. Дарби
Аҳди Қадим
Аҳди Қадим ба мо мегӯяд, ки дар оғози оғоз Худо гуфт: «Биёед одамро ба сурати Худ, ба шабоҳати Худ бисозем» (Ҳастӣ 1:26 KJV). Чӣ қадар аҷиб! Ҳатто пас аз афтидан, Худо ин далелро такрор кард (Ҳастӣ 9:6). Ва дар Аҳди Ҷадид, ҳавворӣ Павлус ин суханони шарафи баландтаринро, ки ба одам дода шудааст, такрор кард: «Ӯ сурат ва ҷалоли Худост» (1 Қӯринтиён 11:7). Ва Худо гуфт, ки «хеле хуб» аст, ки Ӯ «одамро ба сурати Худ офарид» (Ҳастӣ 1:31,27). Оё ин барои Одам ва Ҳавво кофӣ набуд?
Дар боғи Адан, мор Ҳавворо бо фикре васваса кард, ки вақте ӯ ва Одам аз меваи дарахти дониши неку бад бихӯранд, «шумо мисли Худо хоҳед шуд» (Ҳастӣ 3:5). Оё ин ҳамон хоҳише набуд, ки Шайтон, керуби тадҳиншуда, пеш аз оғози замон барои худ дошт, вақте ки ӯ гуфт: «Ман тахти худро аз ситораҳои Худо баланд хоҳам кард ... Ман мисли Ҳаққи Таоло хоҳам буд» (Ишаъё 14:12-14; Ҳизқиёл 28:13-15)? Фоҷиавӣ, онҳо ба мор бовар карданд ва хӯрданд.
Одам ва Ҳавво афтоданд, ва инсони саркаш дар тӯли таърих хоҳиши мисли Худо буданро идома додааст. Пас аз тӯфон, халқҳои тамоми замин пароканда шуданд, зеро онҳо мехостанд «бисозанд ... бурҷе, ки қуллаи он ба осмон бирасад» (Ҳастӣ 11:4). Мувофиқи Александр Ҳислоп дар «Ду Бобил», бутпарастӣ эҳтимолан вақте оғоз шуд, ки зани Нимрӯд шавҳари худро худоӣ кард ва сипас худро худоӣ сохт. Подшоҳони Бобил талаб мекарданд, ки бо ибораи «ҳамеша зинда бошед» (Дониёл 2:4) муроҷиат карда шаванд, ва яке ҳатто талаб кард, ки ба «ҳеҷ худо ё одам» ба ҷуз ӯ муроҷиат карда нашавад (Дониёл 6:12).
Дар Аҳди Ҷадид
Дар Аҳди Ҷадид, Ҳиродус аз дасти фариштаи Худованд мурд, зеро ӯ ситоишро аз издиҳоме қабул кард, ки иддао мекарданд, ки сухани ӯ ба онҳо «садои худост!» (Аъмол 12:21-23). Императорони Рум, ва онҳое, ки дар Ҷопон то солҳои 1940 буданд, иддао мекарданд, ки худо ҳастанд. Чӣ тавр ягон махлуқ метавонад баробарӣ бо Худоро иддао кунад? Ва ҳамаи онҳое, ки Каломи Худоро зери шубҳа мегузоранд, оё онҳо иддао намекунанд, ки аз Ӯ бузургтаранд? Ҳамаи чунин иддаоҳо гуноҳ ва куфр аст!
Аммо Яке буд, ки дар бораи Ӯ ростқавлона гуфтан мумкин буд: «Ӯ, ки дар сурати Худо буд, баробар будан бо Худоро ғоратгарӣ нашуморид, балки худро холӣ кард ва сурати ғуломро гирифт ва ба шабоҳати одамон сохта шуд» (Филиппиён 2:6-7). Писари Худо, ки дар Ӯ «тамоми пуррагии Худоӣ ҷисман сокин аст» (Қӯлассиён 2:9) сурати инсониро гирифт, то ки бисёриҳоро барои Худ наҷот диҳад. Шодии Ӯ бо фарзандони одамон дар абадияти гузашта буд (Масалҳо 8:31). Ӯ бо Одам ва Ҳавво, ва бо Ҳанӯх роҳ мерафт (Ҳастӣ 3:8; 5:22). Дар тӯли таърих Ӯ онҳоеро меҷуст, ки бо онҳо метавонад муносибати наздик дошта бошад. Ва имрӯз ин шумо ва маро дар бар мегирад.
Аммо оё ин барои Ӯ кофӣ буд? Аз афташ не! Ӯ гуфт, ки ба хонаи Падари Худ бармегардад ва моро ба он ҷо мебарад, то бо Ӯ бошем (Юҳанно 14:2-3). Барои он ки халқи Ӯ барои он ҷой мувофиқ бошад, Ӯ на танҳо мурд, то масъалаи гуноҳро ҳал кунад, балки инчунин ҷисмҳои миранда ва фасодпазири моро ба ҷисмҳои мисли Ӯ табдил медиҳад (1 Қӯринтиён 15:53). Ба мо гуфта шудааст, ки мо мисли Ӯ хоҳем буд (1 Юҳанно 3:2).
Ин моро Худо ё худоён намесозад, балки моро инсонҳои абадӣ бо наздиктарин муносибат бо Худо месозад, ки ҳар кас метавонад дошта бошад. Чӣ Худои бузурге дорем мо, ки моро ба сурати Худ месозад, ва сипас худаш ба шабоҳати инсон сохта мешавад, то ки мо мисли Ӯ бошем!
Биёед дар ин соли нав Офаридгор ва Наҷотдиҳандаи худро ҷашн гирем!
