САВОЛ:
Баъзе одамон мегӯянд, ки онҳо як сол ба номи Исои Масеҳ имон оварданд, сипас чанд сол пас онҳо «навзод» шуданд. Ман фикр мекардам, ки имон овардан ва аз нав таваллуд шудан якҷоя мераванд. Лутфан ин масъаларо барои ман равшан кунед.
ҶАВОБ:
Одамон дар тӯли солҳо бо ин савол мубориза бурдаанд. Бисёре аз масеҳиён – ва ҳатто воизони Инҷил – истилоҳҳои «наҷотёфта» ва «аз нав таваллудшуда»-ро ба таври озод истифода мебаранд, гӯё ки онҳо синоним бошанд. Гарчанде ки онҳо ба таври васеъ ҳамдигарро фаро мегиранд, Китоби Муқаддас ин ду истилоҳро ба таври мутақобила истифода намебарад.
Худованд Исо дар сӯҳбати худ бо Ниқӯдимус дар Юҳанно 3 ба ӯ гуфт, ки агар касе аз нав таваллуд нашавад, вай Малакути Худоро дида наметавонад ва ба он дохил шуда наметавонад. Ӯ минбаъд ишора кард, ки Ниқӯдимус, ҳамчун муаллим дар Исроил, бояд ин далелро медонист. Бешубҳа, Ӯ ба Ҳизқиёл 36:24-26 ишора мекард.
Дар Аҳди Қадим мо аввал Худоро мебинем, ки бо шахсони алоҳида ва оилаҳо сарукор дорад, ва аз Хуруҷ низ бо Исроил ҳамчун миллат сарукор дорад. Воизи Инҷил ва наҷоти шахси алоҳида, чунон ки мо имрӯз медонем, он қадар таъкид нашуда буд. Иброҳим ба Худо имон овард ва Худо инро ба ӯ ҳамчун адолат ҳисоб кард. Худо Айюбро дар Айюб 1 ва 2 ба Шайтон ва ба се дӯсти ӯ дар боби 42 тавсия дод. Чунон ки Худованд дар Юҳанно 3 ишора кард, ва чунон ки порчаҳое ба монанди Юҳанно 1:10-13, Румиён 4, Яъқуб 2 ва бисёр дигарон равшан нишон медиҳанд, наҷот ҳамеша як масъалаи инфиродӣ аст. Дар нури Аҳди Ҷадид мо метавонем бигӯем, ки бисёре аз шахсони дар Аҳди Қадим зикршуда аз нав таваллуд шуда буданд. Аён аст, ки Рӯҳи Муқаддас дар дилҳои онҳо коре карда буд. Аз ҳикояҳои Навиштаҳо равшан аст, ки дигарон, ҳарчанд исроилиён буданд, бешубҳа аз нав таваллуд нашуда буданд.
Мо дар Аҳди Ҷадид ин таъкидро ба ниёзи инфиродӣ ба наҷот хеле равшантар мебинем. Имрӯз, азбаски Худованд Исо мурда, эҳё шуда ва ба осмон сууд кардааст, ва Рӯҳи Муқаддас дода шудааст, наҷот баракате шудааст, ки ҳатто бузургтар ва ҷалолноктар аз танҳо аз нав таваллуд шудан аст. Вақте ки Рӯҳи Муқаддас омад, Ӯ тамоми гурӯҳи имондорони аз нав таваллудшударо, ки ҳама дар як ҷо дар Ерусалим буданд, чунон ки Худованд ба онҳо фармуда буд, ба як ҷисм таъмид дод: Калисо, ё беҳтараш, Ҷамъомад. Ин чизи комилан нав буд ва бо аломатҳои зоҳирӣ ҳамроҳӣ мешуд.
Шахсони алоҳида имрӯз ба ин баракат дар лаҳзае дохил мешаванд, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунанд. Бар хилофи таълимоти дурӯғе, ки имрӯз дар саросари ҷаҳон хеле паҳн шудааст, ҳеҷ «баракати дуюм»-и баъдӣ ё таҷрибаи зоҳирии ҳеҷ гуна лозим нест. Мутаассифона, бисёриҳо аз қабули сухани Худо қаноатманд нестанд, балки исрор меварзанд, ки бояд ягон далели зоҳирии аҷибе (аксаран «бо забонҳо сухан гуфтан») барои исботи дода шудани ин баракат вуҷуд дошта бошад. Кӯшишҳои онҳо барои ба амал овардани ин аксар вақт натиҷаи амалии наҷотро барои онҳо ба дини ба корҳо асосёфта табдил медиҳад, чизе, ки онҳо бояд барои он кӯшиш кунанд.
Имондор имрӯз, ки ба Масеҳ эътимод кардааст, инчунин бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мувофиқи Эфсӯсиён 1:13 мӯҳр зада шудааст. Ин мӯҳр далели он аст, ки имондор аз они Худованд аст ва кафолати меросест, ки ӯ ба зудӣ хоҳад гирифт. Имондор фарзанди Худост; ӯ метавонад Худоро «Абба Падар» номад (Румиён 8:15, Ғалотиён 4:6 NKJV). Ӯ бо эътироф шуданаш ҳамчун яке аз писарони Худо – шахси баркамол, ки дигар ба қонун ҳамчун қоидаи ҳаёти худ ниёз надорад, шарафманд мешавад. Рӯҳ роҳи ӯро ва дар ҳақиқат, ҳаёти ӯро роҳнамоӣ мекунад. Ӯ тадҳинкунандаест, ки ба имондорон ҳама чизро таълим медиҳад ва чизҳои Масеҳро мегирад ва ба мо ошкор мекунад. Масеҳӣ гум шуда наметавонад, зеро ҳеҷ чиз наметавонад ӯро аз муҳаббати Худо, ки дар Исои Масеҳ Худованди ӯст, ҷудо кунад. Рӯҳи Муқаддас дар ӯ сокин аст ва бо ӯ то абад мемонад. Чунин кафолатҳо аз ҳар чизе, ки имондор дар Аҳди Қадим лаззат мебурд ё метавонист барои худ даъво кунад, хеле зиёдтаранд. Ҳамаи ин дар наҷоти бузурге, ки мо имондорон имрӯз аз он лаззат мебарем, дохил карда шудааст!
Ба саволе, ки мо бо он оғоз кардем, бармегардем, бешубҳа имон овардан ва аз нав таваллуд шудан якҷоя мераванд ва ҳамеша якҷоя рафтаанд. Имон овардан, дар асл, кори Рӯҳи Муқаддас дар дил низ мебошад. Қисми охири Румиён 3 нишон медиҳад, ки дар замонҳои Аҳди Қадим, пеш аз он ки Писари Худо ба ҷаҳон омад ва дар салиб барои мо мурд, Худо сабр кард ва ҳамаи онҳоеро, ки ба сухани Ӯ имон оварданд, сафед кард. Ӯ инро бо назардошти коре, ки Исои Масеҳ дар Ҷолҷота анҷом медод, кард. Новобаста аз он ки онҳо кам медонистанд ё бисёр, ин имон ба он чизе буд, ки Худо гуфт, ки онҳоро сафед кард. Он чизе ки Масеҳ дар Ҷолҷота кардааст, ягона воситаест, ки тавассути он ҳар кас метавонад дар назди Худо сафед карда шавад. Баъд аз ҳама, агар мо метавонистем аз ҳар кори худ, ҳатто аз имони худ – чӣ қадар зуд, чӣ қадар устуворона, чӣ қадар қавӣ, чӣ қадар чизи дигар – фахр кунем, осмон чӣ гуна мебуд? «Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест; ин атои Худост, на аз корҳо, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9).
Акнун, ки Худованд Исо Худоро бо анҷом додани коре, ки ба Ӯ дар Ҷолҷота дода шуда буд, ҷалол дод, мо бояд ба Ӯ ва коре, ки Ӯ кардааст, эътимод кунем, то наҷот ёбем. «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки мо бояд ба воситаи он наҷот ёбем» (Аъмол 4:12). Ва наҷот имрӯз чӣ қадар чизи ҷалолнок аст! Он чӣ қадар бештар аз баракатҳои заминӣ, ки ба одамони худотарс дода шуда буданд, дар бар мегирад, ки бешубҳа аз нав таваллуд шуда буданд, аммо пеш аз ҳодисаи бузурге, ки дар Аъмол 2 ба мо гуфта шудааст, зиндагӣ мекарданд.
Корнилюс, як садбоши румӣ, дар Аъмол 10:2 ҳамчун «марди худотарс ва Худотарс бо тамоми хонаводааш, ки ба мардум саховатмандона садақа медод ва ҳамеша ба Худо дуо мекард» тасвир шудааст. Ин тасвири касест, ки бо файзи Худо аз нав таваллуд шудааст. Ман шубҳа надорам, ки агар ӯ дар аввали Аъмол 10 мурда буд, мо ҳанӯз ҳам метавонистем ӯро рӯзе дар осмон вохӯрем. Аммо Масеҳ мурда буд, ва Худо мехост ҳамон баракатро ба Корнилюс ва хонавода ва дӯстони ӯ ато кунад, ки Ӯ ба ҳар касе, ки имрӯз ба Ӯ рӯ меорад, бо имон ба он чизе ки Писари Ӯ дар додани Худаш дар марг дар салиб дар Ҷолҷота кардааст, ато мекунад. Аз ин рӯ, ба Корнилюс гуфта шуд, ки Петрусро фиристад, «ки ба шумо суханонеро мегӯяд, ки ба воситаи он шумо ва тамоми хонаводаатон наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 11:14). Вақте ки Петрус дар бораи кӣ будани Исо, чӣ кардани Ӯ ва чӣ фармудани Ӯ ба пайравонаш барои мавъиза сухан мегуфт, «ки ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт... Рӯҳи Муқаддас бар ҳамаи онҳое, ки каломро шуниданд, фуруд омад» (Аъмол 10:43-44). Акнун онҳо воқеан наҷот ёфта буданд. Наҷот дар замони ҳозираи мо қабули Рӯҳи Муқаддасро дар бар мегирад, ва ин, чунон ки дар Эфсӯсиён 1:13 ба мо ёдовар шуд, вақте ки мо имон меорем, рӯй медиҳад. Гарчанде ки барои омӯхтан, фаҳмидан ва лаззат бурдан аз баракатҳои дар наҷот дар ин рӯзи файз вақт ва рушд дар чизҳои Худованд лозим аст, дар қабули онҳо пайдарпаии вақт вуҷуд надорад.
Рӯҳи Муқаддас одатан дар бораи Худаш сухан намегӯяд ё, мо метавонем бигӯем, ба Худаш таваҷҷӯҳ намекунад. Мақсади бузурги Ӯ дар рӯи замин ҷалол додани Худованд Исо аст. Бисёриҳо, ки дар Каломи Худо хуб таълим нагирифтаанд, ин ҳақиқати муҳимро дарк намекунанд. Аксар вақт дар нодонии некхоҳонаи худ онҳо кӯшиш мекунанд, ки ба Рӯҳ аҳамияти бузург диҳанд. Баъзан онҳо мутмаин нестанд, ки наҷот ёфтаанд, ё шояд ҳис кунанд, ки ба ҳар ҳол бояд коре кунанд, то наҷот ёбанд, агар онҳо иддао кунанд, ки наҷот ёфтаанд. Азбаски онҳо аз наҷоти худ мутмаин нестанд, онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд намекунанд. Онҳо метавонанд Рӯҳро ғамгин кунанд ё ҳатто хомӯш кунанд. Агар наҷот ёфта бошанд, аммо барои ҷисм ё ҷаҳон зиндагӣ кунанд, на аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кунанд ва аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шаванд, онҳо метавонанд кафолати наҷот ёфтанро аз даст диҳанд. Ё, доктринаи дурустро надониста, онҳо метавонанд ба домҳои муаллимон ва таълимоти нодуруст афтанд, ва сипас баъдтар Рӯҳро меёбанд, ки онҳоро водор мекунад, то ба овози Рӯҳ гӯш диҳанд ва боз аз нав наҷот ёфтанро эълон кунанд. Ин метавонад боиси бисёр ошуфтагӣ ва нооромӣ гардад. Ба як сухан, онҳо ба кӯмак ниёз доранд.
Он чизе ки Худо мекунад, хуб анҷом дода мешавад. Кори Ӯ комил аст. Он чизе ки Ӯ оғоз мекунад, Ӯро ба ҷалол ва ситоиши худ анҷом медиҳад. Наҷот ба такрор ё такмил ниёз надорад, аммо мо дар зиндагӣ истода наметавонем. Масеҳӣ бояд аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кунад. Дар ҷое, ки касе дар тарзи зиндагии худ аз Худованд дур шудааст, тавба ва эътироф лозим аст – на наҷоти дуюм. Худованд мехоҳад гумроҳро барқарор кунад. Агар шумо худро фиреб дода бошед ва эътирофи дурӯғ карда бошед, Худованд омода аст, ки ин гуноҳро низ бубахшад ва шуморо наҷот диҳад, аммо наҷоти ҳақиқӣ гум шуда наметавонад. Бовар кардан ба он ки наҷот гум шуда метавонад, дар асл таҳқири Худост, ки аз сабаби бовар накардан ба он чизе ки Ӯ дар Каломи худ гуфтааст, ба вуҷуд омадааст. Худоро бо беимонӣ ва мулоҳиза таҳқир накунед, балки он чизеро, ки Ӯ дар Каломи худ мегӯяд, бо шукргузорӣ қабул кунед!
