Ўтган ойда биз яхшироқ руҳоний, яхшироқ аҳд, яхшироқ муқаддас жой ва яхшироқ қурбонликни кўриб чиқдик. Бу ойда биз яхшироқ қон, яхшироқ умид ва яхшироқ ваъдаларни кўриб чиқамиз.
Яхшироқ нарсаларни сўзлайдиган яхшироқ қон
Биз «Исога, янги аҳднинг воситачисига, ва сепилган қонга келамиз, у Ҳобилнинг қонидан яхшироқ нарсаларни сўзлайди» (Ибронийларга 12:24). Гуноҳимиз Уни хочга михлаган бўлса ҳам, Унинг қони Ҳобилнинг қони каби қасос талаб қилмайди (Ибтидо 4:10-12). Биз бу иш учун лаънатланмаганмиз. Унинг қони ярашиш учундир. Унинг сўзлари буни тасдиқлайди, чунки У деди: «Ота, уларни кечир, чунки улар нима қилаётганларини билмайдилар» (Луқо 23:34). Қобил Ҳобилни ўлдирди, чунки Ҳобил Худога тўғри қурбонлик қилишда итоат қилган эди. Ўз навбатида унинг қони қасос талаб қилди ва Қобил устига лаънат тушди.
Масиҳ ҳасад туфайли Пилатга топширилганида (Марк 15:10), «У Ўзини камтар қилди, ва ўлимга, ҳатто хочдаги ўлимга итоаткор бўлди» (Филиппиликларга 2:8). Аммо Унинг ўлими дунёни яраштириш учун эди. Қасос куни ўрнига, бу Эгамизнинг мақбул йили бўлди; лаънат ўрнига, Унинг Ўзи дарахтга осилиб лаънатга айланди, токи Иброҳимнинг баракаси бутпарастларга келсин (Галатияликларга 3:13-14). Унинг қони Ҳобилнинг қонидан яхшироқдир, ва шунинг учун Унга ишонадиган бизга яхшироқ нарсаларни сўзлайди. Эгамиз Исо яхшироқ руҳоний, яхшироқ аҳдга яхшироқ муқаддас жой билан хизмат қилади, яхшироқ қурбонлик асосида, яхшироқ нарсаларни сўзлайдиган яхшироқ қон туфайли. Биз энди яхшироқ ваъдаларга асосланган яхшироқ умидга эгамиз, бу яхшироқ моҳиятдир. Бу умид яхшироқ мамлакатга тегишли, чунки биз яхшироқ тирилишга эришамиз.
Яхшироқ умид
«Чунки Қонун ҳеч нарсани мукаммал қилмади, аммо яхшироқ умидни келтириш қилди; у орқали биз Худога яқинлашамиз» (Ибронийларга 7:19). Умид шунчаки истак эмас. Бу ишонч билан кутишдир, у бажарилади. Кутиш шундайки, биз уни тезроқ, кейинроқ эмас, истаймиз. Бу яхшироқ умидга бир қатор нарсалар киради: «хушхабар умиди» (Колосаликларга 1:23), «нажот умиди» (1 Салоникаликларга 5:8), «абадий ҳаёт умиди» (Титга 3:7), «шуҳрат умиди» (Колосаликларга 1:27), ва «ваъда умиди» (Ҳаворийлар 26:6), ўликларнинг тирилишига ишора қилади.
Қонун бизни фақат айблаши мумкин эди, чунки у бизга қарши эди; Қонун ёки қонунга риоя қилиш орқали нажот учун умид йўқ. Қонун орқали ўлим келди: «Ўлимнинг санчиғи гуноҳдир; ва гуноҳнинг кучи Қонундир» (1 Коринфликларга 15:56). Қонун бизнинг ҳаддан ташқари гуноҳкорлигимизни очиб берди; бизда мақтаниш учун ҳеч нарса йўқ. Қонун ёки қонунга риоя қилишда шуҳрат учун умид йўқ. Қонун ва ваъда зиддиятлидир: «Чунки ёзилгандир, Иброҳимнинг икки ўғли бор эди, бири чўридан, иккинчиси озод аёлдан. Аммо чўридан бўлган жисмоний туғилган эди; аммо озод аёлдан бўлган ваъда орқали эди» (Галатияликларга 4:22-23). Ўша чўри Синай тоғини англатади, у ерда Қонун берилган эди. Чўрининг ўғли Худо ваъда қилган меросни олмасдан ҳайдаб чиқарилганидек, Қонун ёки қонунга риоя қилиш орқали ваъда учун умид йўқ.
Яхшироқ ваъдалар
Қайта тирилиш ваъдасидан ташқари, бу яхшироқ аҳд остида бошқа «ҳаддан ташқари буюк ва қимматбаҳо ваъдалар» (2 Бутрус 1:4) бор. Улар қуйидаги ваъдалардир: абадий ҳаёт (1 Юҳанно 2:25), Муқаддас Руҳ (Луқо 24:49), меросхўр бўлиш (Римликларга 4:13), абадий мерос (Ибронийларга 9:15), янги осмон ва янги ер (2 Бутрус 3:13), дам олиш (Ибронийларга 4:1), ва Унинг келиши (2 Бутрус 3:4).
Эски аҳднинг ваъдалари ер, унинг меваси, унинг шаҳри (Қуддус) ва унинг халқи (исроилликлар) ҳақида эди. Бизнинг ваъдаларимиз руҳоний ва абадий нарсаларга тегишли, токи биз «илоҳий табиатнинг иштирокчилари бўлайлик» (2 Бутрус 1:4). Бизга амалга оширилган биринчи ваъда абадий ҳаёт ваъдасидир: «Ва бу У бизга ваъда қилган ваъдадир, ҳатто абадий ҳаёт» (1 Юҳанно 2:25). Бу ҳаёт Унинг Ўғлидадир, чунки «Ўғилга ишонган абадий ҳаётга эгадир» (Юҳанно 3:36). Худо буни ваъда қилади; биз бунга ишонамиз; ва бизда ҳозир бор, шунинг учун биз ишонган пайтда биз абадий хавфсизмиз, Худонинг оиласига туғилганмиз. Бизнинг ердаги оиламиздан туғилмаслик мумкин бўлмаганидек, осмон оиламиздан ҳам шундай.
Бу ҳаёт вақтинчалик ҳаёт деб аталмайди, балки абадий ҳаёт – аммо биз унинг жисмоний намоён бўлишини кутамиз. Биз Худо берган абадий ҳаёт туфайли имонлининг ердаги мўл ҳаётидан завқланишимиз мумкин. «Ва бу абадий ҳаётдир, улар Сени, ягона ҳақиқий Худони, ва Сен юборган Исо Масиҳни билсинлар» (Юҳанно 17:3). Худони билиш абадий ҳаётнинг асосидир, ва натижада биз бу ердаги ҳаётимиз учун нима тўғри ва яхши эканлигини, ҳатто азоб чекаётганимизда ҳам билишимиз мумкин. Бизни нима тўғри ва яхши эканлиги билан таништирадиган кейинги ваъдадир.
Муқаддас Руҳнинг ваъдаси бизнинг абадий ҳаёт учун муҳримиздир (Эфесликларга 1:13): «Мана, Мен Отамнинг ваъдасини сизга юбораман» (Луқо 24:49). Бу ваъда Худонинг Руҳи эди: «Аммо буни У Руҳ ҳақида айтди, Унга ишонадиганлар қабул қилиши керак эди» (Юҳанно 7:39). Бу Тасалли берувчи эди, «Ҳақиқат Руҳи; уни дунё қабул қила олмайди, чунки уни кўрмайди, на билмайди: аммо сиз уни биласиз; чунки у сиз билан яшайди, ва сизнинг ичингизда бўлади» (Юҳанно 14:17). Унинг масиҳий учун мақсади «сизни барча ҳақиқатга йўналтиришдир: чунки У Ўзи ҳақида гапирмайди; аммо нима эшитса, шуни гапиради: ва У сизга келажакдаги нарсаларни кўрсатади. У Мени улуғлайди» (Юҳанно 16:13-14). Бизни тўғри нарсаларни ўргатиш учун ҳақиқатнинг Ўқитувчиси бўлган Худонинг Руҳидир.
Руҳда юрганимизда (Галатияликларга 5:16), унда биз жисмда бўлсак ҳам, абадий ҳаётимизни мўл-кўл яшашимиз мумкин. Агар биз Руҳда юрмасак, унда биз Уни «ўчирамиз» (1 Салоникаликларга 5:19) ёки «хафа қиламиз» (Эфесликларга 4:30). Руҳни ўчириш – У бизни қилишга ундаётган нарсаларни қилмасликдир. Уни хафа қилиш – У бизни қилишдан тўхтатган нарсаларни қилишдир. «Агар биз Руҳда яшасак, Руҳда ҳам юрайлик» (Галатияликларга 5:25).
Руҳ ҳам «меросимизнинг гарови» (ёки дастлабки тўлови)дир (Эфесликларга 1:14). Биз бу мероснинг яхшилигида яшашимиз мумкин, гарчи биз уни ҳақиқатда эгаллашни кутсак ҳам, худди Иброҳимга ваъда қилинган ерга эга бўлганидек, ва унда яшаб, ундан завқланганидек, аммо уни ҳеч қачон эгалламаган ва устидан ҳукмронлик қилмаган.
Меросхўр бўлиш ваъдаси Эгамиз билан бу дунё устидан ҳукмронлик қилишга тегишли. Абадий мерос ваъдаси Янги Қуддусдаги осмон муқаддас жойига тегишли, унинг маркази «Эгамиз Худо Қодир ва Қўзи … унинг ибодатхонасидир» (Ваҳий 21:22).
Чунки у дунёнинг меросхўри бўлиши ҳақидаги ваъда Иброҳимга ёки унинг авлодига Қонун орқали эмас, балки имоннинг адолати орқали берилган эди (Римликларга 4:13). Шундай қилиб, биз дунёнинг меросхўрлари бўлиш ваъдаси Иброҳимнинг қимматбаҳо имонига ўхшаш имонга эга бўлганларнинг барчасига тегишли эканлигини кўрамиз. Исо 12 шогирдига айтдики, У ҳамма нарсани янгилаш учун яна келганида, улар Исроилнинг 12 қабиласини ҳукм қилиш учун 12 тахтда ўтиришади (Матто 19:28). Унга эргашганимиз учун мукофотимиз Унинг ҳукм курсисидан белгилаганидек бўлади (2 Коринфликларга 5:10). Луқо 19:11-21 даги масал кўрсатганидек, бизнинг садоқатимизга асосланган бу мукофот, У бу дунёни бошқариш учун қайтганида, У билан бирга маълум миқдорда ҳокимиятга эга бўлиш бўлади. Ҳаворий Павлус 1 Коринфликларга 4:6-8 да айтганидек, биз ҳозир ҳукмронлик қилмаслигимиз керак, чунки биз бир-биримизга қарши кибрланиб кетамиз. Танамиз тирилтирилиб, улуғвор Эгамизникига ўхшатилганидан сўнг, биз У билан минг йил ҳукмронлик қиламиз (Ваҳий 20:6)
Шундан сўнг, «Шунда охир келади, У шоҳликни Худога, ҳатто Отага топширганида» (1 Коринфликларга 15:24). Бу биз билган коинот ва дунёнинг охиридир. Аммо У янги осмон ва янги ерни ваъда қилади: «Шунга қарамай, биз, Унинг ваъдасига кўра, янги осмон ва янги ерни кутамиз, у ерда адолат яшайди» (2 Бутрус 3:13). Бу Эски Аҳдда ваъда қилинган эди: «Чунки, мана, Мен янги осмон ва янги ер яратаман: ва аввалгилари эсланмайди, на хаёлга келмайди» (Ишаё 65:17). Шунингдек, «Осмонлар тутун каби йўқолади, ва ер кийим каби эскиради» (Ишаё 51:6). «Ва кийим каби Сен уларни буклайсан, ва улар ўзгаради» (Ибронийларга 1:12). Биз коинотни ўткир учида мувозанатда турган қаламга ўхшатишимиз мумкин. Агар мувозанат бирон бир йўналишда бузилса, бутун коинот қулаб тушади. Масиҳийлар сифатида биз ҳамма нарсани ким ушлаб турганини ва ким орқали ҳамма нарса мавжудлигини биламиз. Вақти келганида, У уни буклайди ва янгисини бошлайди. Бу Унинг ваъдаси!
Бу ваъда билан бирга дам олиш ваъдаси ҳам бор. Бу дам олишга биз ҳозир Унинг ишига имон орқали киришимиз мумкин. Бу дам олиш охир-оқибат шанба дам олишига айланади, имонлилар Ота ва Ўғил билан мулоқотда узлуксиз завқланадилар. Қонун остидаги ҳафталик шанбадан фарқли ўлароқ, бу шанба Худонинг Ўзининг дам олишидир. «Шунинг учун қўрқайлик, токи, Унинг дам олишига кириш ваъдаси бизга қолдирилган бўлса ҳам, биронтангиз ундан маҳрум бўлиб қолмасин» (Ибронийларга 4:1). Ибронийларга 4 даги барча «дам олишлар» биттасидан ташқари «тўхтатиш» деган маънони англатади.
Ибронийларга 4:9 даги дам олиш «шанба» дам олишидир. Биз дам олишга киришимиз мумкин, Исо «Бажарилди» деганида, шундай бўлганини англаб. Нажотимиз учун зарур бўлган ҳамма нарса қилинди, тугалланди, бажарилди. У бу ишдан тўхтади. Биз унга киришимиз учун, унга қўшимча ёки ундан камчилик бўладиган ҳар қандай ишдан тўхташимиз керак. Бизнинг ҳозирги ишимиз хизмат учундир, нажот учун эмас, ва бундан ҳам дам олиш бўлади, шанба дам олиши деб аталади.
Бу яхшироқ ваъдаларнинг охиргиси, хронологик тартибда эмас, балки бизнинг унга сабримизда, Унинг келишидир. «Унинг келиши ваъдаси қаерда? Чунки оталар ухлаб ётганидан бери, ҳамма нарса яратилишининг бошидан қандай бўлса, шундай давом этмоқда» (2 Бутрус 3:4). Исо бир масал айтди: «чунки улар шоҳлик дарҳол пайдо бўлади деб ўйлашган эди. Шунинг учун У деди: «Бир олийзода узоқ мамлакатга ўзи учун шоҳлик олиш учун кетди, ва қайтиш учун» (Луқо 19:11-12). Ва шогирдлари Ундан сўрашганида: «Эгамиз, Сен бу вақтда Исроилга шоҳликни қайтарасанми?» У деди: «Ота Ўз ҳокимиятига қўйган вақтларни ёки мавсумларни билиш сизга тегишли эмас» (Ҳаворийлар 1:6-7). Унинг шоҳлиги билан бирга сабр ҳам келади: «Мен Юҳанно, сизнинг акангиз, ва азобда, ва шоҳликда ва сабрда Исо Масиҳнинг ҳамроҳи» (Ваҳий 1:9). Бу Исо Масиҳнинг сабридир, чунки У ҳам Ўз келинчагини Ўзига олишни интиқлик билан кутмоқда. Биз кутамиз, ва У ҳам. Бу кутиш деярли 2000 йилдан бери давом этмоқда, аммо ниҳоят, вақти келганида, У келади. Қандай ажойиб ваъда!
