ФАРҲАНГ: Ту кистӣ, ки маро доварӣ мекунӣ?
Яке аз оятҳои маъмултарин дар фарҳанги имрӯзаи мо Матто 7:1 аст: «Доварӣ накунед, то доварӣ нашавед» (НКҶВ). Ҳам масеҳиён ва ҳам ғайримасеҳиён метавонанд ин оятро иқтибос кунанд, агар шумо гӯед, ки коре, ки онҳо мекунанд, нодуруст аст. Ин махсусан дар замони «таҳаммулпазирӣ»-и мо дуруст аст, ки дар асл ҷустуҷӯи қабул аст. Одамон мехоҳанд, ки дигарон тарзи зиндагӣ, таълим ё ҳар чизи дигари онҳоро қабул кунанд. Онҳо намехоҳанд, ки касе чизи нодурустро зери суол барад ё онро гуноҳ номад. Агар шумо ин корро кунед, эҳтимол шуморо ба доварӣ муттаҳам мекунанд!
Китоби Муқаддас дар бораи доварӣ чӣ мегӯяд? Калимаи «доварӣ» дар шаклҳои гуногуни худ (доварӣ, ҳукм, доварон ва дигарон) дар Каломи Худо беш аз 700 маротиба ёфт мешавад. Як китоби пурраи Китоби Муқаддас «Доварон» ном дорад, зеро он дар бораи замоне навишта шудааст, ки Худо доваронро барои роҳбарӣ кардани халқи Худ бархезонд.
Ҳуқуқ дар бораи доварӣ
Китоби Муқаддас хеле равшан нишон медиҳад, ки як Довари олӣ ҳама – Худои Худаш аст. Танҳо ӯ ҳақ дорад, ки дуруст ва нодурустро, аз ҷумла ниятҳо ва рафторҳоро муайян кунад. Дар Аҳди Қадим оятҳои зиёде мавҷуданд, ки ба мо мегӯянд, ки Худо Довар аст, масалан:
«Худо довари одилона аст, ва Худо ҳар рӯз аз шарирон хашмгин аст» (Забур 7:11).«Ӯ ҷаҳонро бо адолат доварӣ хоҳад кард, ва Ӯ ҳукмҳоро барои халқҳо бо ростӣ иҷро хоҳад кард» (Забур 9:8).«Бигзор осмон адолати Ӯро эълон кунад, зеро Худои Худаш Довар аст. Селоҳ» (Забур 50:6).«Зеро Худованд Довари мост, Худованд Қонунгузори мост, Худованд Подшоҳи мост; Ӯ моро наҷот хоҳад дод» (Ишаъё 33:22).
Вақте ки мо ба Аҳди Ҷадид меоем, мебинем, ки Падар ҳуқуқ ва довариро ба Писар супурдааст. Исо дар бораи ин ҳуқуқ пеш аз он ки пас аз эҳё ба осмон сууд кунад, сухан гуфт: «Ҳамаи ҳуқуқ дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст» (Матто 28:18). Мо инчунин мехонем:
«Зеро Падар ҳеҷ касро доварӣ намекунад, балки тамоми довариро ба Писар супурдааст» (Юҳанно 5:22).«Ман ҳамчун нур ба ҷаҳон омадаам, то ҳар кӣ ба Ман имон оварад, дар торикӣ намонад. Ва агар касе суханони Маро бишнавад ва имон наоварад, Ман ӯро доварӣ намекунам; зеро Ман на барои доварӣ кардани ҷаҳон, балки барои наҷот додани ҷаҳон омадаам. Касе ки Маро рад мекунад ва суханони Маро қабул намекунад, он чизе дорад, ки ӯро доварӣ мекунад – каломе, ки Ман гуфтаам, ӯро дар рӯзи охирин доварӣ хоҳад кард» (Юҳанно 12:46-48).«Зеро Ӯ рӯзеро таъин кардааст, ки дар он Ӯ ҷаҳонро бо адолат аз ҷониби Марде, ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард. Ӯ инро ба ҳама бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон кафолат додааст» (Аъмол 17:31).
Китоби Муқаддас хеле равшан нишон медиҳад, ки рӯзе Исо тамоми инсониятро ба таври дуруст доварӣ хоҳад кард дар асоси имон ё рад кардани ҳар як фард ба Писари Худо. Довари коинот аллакай ҳукми Худро дар бораи наҷот эълон кардааст: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки мо бояд ба воситаи он наҷот ёбем» (Аъмол 4:12).
Доварӣ дар байни одамон
Ҳоло биёед довариро дар робита бо имондорон ва ғайриимондорон баррасӣ кунем. Усулҳо ҳангоми муносибат бо ин ду гурӯҳ гуногунанд, аммо ҳадаф барои ҳарду оштӣ аст. Ғайриимондорон бояд Масеҳро бишносанд ва бо Ӯ оштӣ кунанд, ва имондорон бояд дар Масеҳ рушд кунанд ва бо ҳамдигар оштӣ кунанд.
Ҳар гоҳе ки мо ба ғайриимондорон Инҷилро пешниҳод мекунем, дар бораи мавқеи онҳо бо Худо ҳукм бароварда мешавад. Китоби Муқаддас ба таври равшан эълон мекунад, ки ҳама одамон гуноҳкоранд, аз ҷалоли Худо дур мондаанд ва ба наҷот аз гуноҳҳои худ ниёз доранд (Румиён 3:23). Имондорон бояд Инҷилро бо муҳаббат ва файз пешниҳод кунанд – донистани он ки танҳо он чизе, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, муҳим аст, на ақидаҳои мо!
Бисёриҳо чунин мешуморанд, ки масеҳиён набояд дар масъалаҳое чун исқоти ҳамл, зино, рафтори ҳамҷинсгароӣ ва издивоҷи ҳамҷинсгароӣ ҳукм бароранд. Ин ақида метавонад вақте маълум шавад, ки як масеҳӣ, мувофиқи Каломи Худо, мегӯяд, ки рафтори ҳамҷинсгароӣ гуноҳ аст ва издивоҷи ҳамҷинсгароӣ нодуруст аст. Ин имондор метавонад бо эътирозҳое рӯ ба рӯ шавад, ба монанди:
«Ту кистӣ, ки ду нафареро, ки якдигарро дӯст медоранд, доварӣ мекунӣ?» «Ту худро кӣ мешуморӣ, ки ба касе мегӯӣ, ки ӯ кӣ метавонад ва кӣ наметавонад дӯст дорад? Ту ҳам гуноҳкорӣ!» «Ҳаёти шахсии касе ба ту дахл надорад. Онҳоро доварӣ накун.» Баъзеҳо ҳатто ояти моро дар Матто 7:1 – худи Китоби Муқаддасро иқтибос хоҳанд кард!
Бо иддаое, ки имондорон набояд ҳукм бароранд, мушкилоти мантиқии назаррас вуҷуд доранд. Ин вақте аён мегардад, ки мо матни ояти худро мехонем:
«Доварӣ накунед, то доварӣ нашавед. Зеро бо кадом ҳукм доварӣ кунед, шумо доварӣ хоҳед шуд; ва бо кадом андоза чен кунед, ба шумо боз чен карда хоҳад шуд. Ва чаро ба доғи чашми бародари худ менигаред, аммо чӯби чашми худро намебинед? Ё чӣ тавр метавонед ба бародари худ гӯед: «Бигзор ман доғро аз чашми ту дур кунам»; ва бубинед, ки чӯб дар чашми худи шумост? Мунофиқ! Аввал чӯбро аз чашми худ дур кунед, ва он гоҳ равшан хоҳед дид, ки доғро аз чашми бародари худ дур кунед» (Матто 7:1–5).
Дар ин порча Масеҳ имондоронро аз доварӣ кардан ба таври мунофиқона ё маҳкумкунанда ҳушдор медиҳад. Ин намуди доварӣ аксар вақт бо фарисиён дар давраи хидмати Исо алоқаманд аст. Бисёре аз одамоне, ки «доварӣ накунед»-ро аз Матто 7:1 иқтибос мекунанд, фармони довариро дар Матто 7:5, ки дар он гуфта шудааст, «Он гоҳ равшан хоҳед дид, ки доғро аз чашми бародари худ дур кунед», пай намебаранд. Нуқтае, ки Исо дар ин ҷо таъкид мекунад, ин аст, ки худро доварӣ кунед, пеш аз он ки дар бораи дигарон ҳукм бароред. Таваҷҷӯҳ кунед, ки дониш ва доварӣ талаб карда мешавад. Дар матни васеътар, Исо ба имондорон мегӯяд, ки ҳангоми сухан дар бораи таълимоти дурӯғ ва пайғамбарони дурӯғбин бодиққат бошанд, зеро онҳо «масеҳӣ» ба назар мерасанд, аммо ҳадафи онҳо гумроҳ кардани рама аст (Матто 7:15–20; Луқо 6:43–45).
Ҳамчун масеҳиён мо бояд ҳаёти худотарсона дошта бошем, ки аввал ба тавбаи гуноҳҳои худ тамаркуз кунем. Муқаддасшавӣ, зиндагӣ кардан ба Худо ва аз ҷаҳон ва роҳҳои он ҷудошуда, як раванди якумрӣ аст, ки ҳар рӯз ба сурати Масеҳ табдил меёбад. Бе ин, мо дар кӯмак ба шахси дигар ҷой надорем. Он чизе ки Масеҳ ба имондорони худ дар Матто 7 таълим медиҳад, ин аст, ки агар мо шахсан аз гуноҳҳои худ тавба накарда бошем, мо дар мавқеъе нестем, ки ба дигарон бигӯем, ки онҳо чӣ қадар гуноҳкорона рафтор мекунанд. Аммо дар хотир доред, Китоби Муқаддас мегӯяд ба мо, ки Инҷилро мавъиза кунем – ва як қисми паёми Инҷил ин аст, ки одамон гуноҳкоранд ва ба наҷот ниёз доранд.
Мо аксар вақт аз масеҳиён иддаоҳоро мешунавем, ки мо набояд дар бораи дигар имондорон ҳукм барорем, махсусан дар робита бо таълимоти хатои онҳо. Онҳо ба мо мегӯянд, ки мо бояд танҳо якдигарро дӯст дорем ва доварӣ накунем. Аммо оё ин дар ҳақиқат муҳаббатро нишон медиҳад, агар мо ба як масеҳии дигар иҷозат диҳем, ки дар хатогӣ бимонад ва ҳатто дигаронро фиреб диҳад? Дӯст доштани дигарон талаб мекунад, ки мо онҳоро бо файз ислоҳ кунем, вақте ки онҳо ба хатогӣ меафтанд (ниг. Матто 18; 1 Қӯринтиён 1:11 ва Ғалотиён 6:1). Онҳое, ки хато мекунанд, ҳатман намедонанд, ки онҳо дар хатогӣ ҳастанд; онҳо эҳтимол фирефта ё нодон ҳастанд. Аз ин рӯ, мо бояд хатогиро дар робита ба таълим, новобаста аз вазъият, бо нармӣ ва бодиққат ислоҳ кунем. Баъд аз ҳама, ин яке аз масъулиятҳои калисо аст: таълим додани таълимоти солим ва ислоҳ кардани таълимоти хато (2 Тимотиюс 2:25, 3:16; Титус 2:1). Ва мо бояд дониш (фарқ кардани дуруст ва нодуруст) истифода барем, агар мо ба оятҳое чун итоат кунем:
«Аммо ҳоло ба шумо навиштаам, ки бо ҳеҷ касе, ки бародар ном дорад, ки зинокор, ё тамаъкор, ё бутпараст, ё дашномдиҳанда, ё майзада, ё ғоратгар аст, ҳамроҳӣ накунед – ҳатто бо чунин шахс хӯрок нахӯред. Зеро ман бо доварӣ кардани онҳое, ки берун ҳастанд, чӣ кор дорам? Оё шумо онҳоеро, ки дар дохил ҳастанд, доварӣ намекунед? Аммо онҳоеро, ки берун ҳастанд, Худо доварӣ мекунад. Аз ин рӯ, «шахси бадро аз худ дур кунед»» (1 Қӯринтиён 5:11-13).«Пас, агар шумо дар бораи чизҳои марбут ба ин ҳаёт ҳукм доред, оё шумо онҳоеро, ки аз ҷониби калисо камтарин эҳтиром доранд, барои доварӣ таъин мекунед?» (1 Қӯринтиён 6:4).«Аммо мо ба шумо, бародарон, ба номи Худованди мо Исои Масеҳ фармон медиҳем, ки аз ҳар бародаре, ки бетартибона ва на мувофиқи анъанае, ки аз мо гирифтааст, рафтор мекунад, дур шавед» (2 Таслӯникиён 3:6).
Инчунин 1 Тимотиюс 6:20 ва Титус 3:9-ро баррасӣ кунед.
Доварӣ кардани дигарон чӣ маъно надорад
Бодиққат будан дар робита ба хислат ё таълимоти шахс нодуруст нест. Бисёриҳо Матто 7:1-ро дар бораи доварӣ накардани дигарон бидуни хондани ояти 6, ки дар он Исо мегӯяд, «Чизи муқаддасро ба сагон надиҳед; ва марворидҳои худро пеши хукон напартоед», иқтибос мекунанд. Барои итоат ба ин оят шумо бояд дар бораи хислати шахс қарорҳои доварӣ кунед!
Баъдтар, дар ояти 15, Исо гуфт: «Аз пайғамбарони дурӯғин эҳтиёт шавед, ки ба шумо дар либоси гӯсфанд меоянд, аммо дар дарун гургҳои дарранда ҳастанд.» Барои шинохтани онҳое, ки гӯсфандони ҳақиқӣ нестанд ва дигаронро ҳушдор додан, «Ин гӯсфанди ҳақиқӣ нест! Ин гургест, ки мисли гӯсфанд либос пӯшидааст!» гӯсфанди бодиққат лозим аст. Ин талаб мекунад, ки таълимоти ин мардро дурӯғ доварӣ кунем. Румиён 16:17-18 идома медиҳад: «Ба онҳое, ки ихтилофот ва монеаҳоро бар хилофи таълимоте, ки шумо омӯхтаед, ба вуҷуд меоранд, назар кунед ва аз онҳо дур шавед. Зеро чунин одамон ғуломони Худованди мо Масеҳ нестанд, балки ғуломони иштиҳои худ ҳастанд; ва бо суханони ҳамвор ва хушомадгӯёнаи худ дилҳои бехабарро фиреб медиҳанд» (НАСБ).
Баъзеҳо мегӯянд, ки фош кардани таълимоти дурӯғ ба таври умумӣ хуб аст, аммо шумо набояд ҳеҷ гоҳ номи муаллими дурӯғинро ба таври мушаххас зикр кунед. Аммо, Павлус дар 1 Тимотиюс 1:19 зикр мекунад, ки баъзеҳо имон ва виҷдони некро рад кардаанд, «ва дар робита ба имони худ ба киштии шикаста дучор шудаанд.» Ӯ инро дар он ҷо намегузорад, балки идома медиҳад: «Дар байни инҳо Ҳименей ва Искандар ҳастанд, ки ман онҳоро ба Шайтон супурдаам, то онҳо таълим гиранд, ки куфр нагӯянд» (ояти 20). Ӯ инчунин Ҳименей ва Филетусро номбар мекунад ва илова мекунад: «мардоне, ки аз ҳақиқат гумроҳ шудаанд, мегӯянд, ки эҳё аллакай ба амал омадааст, ва онҳо имони баъзеҳоро халалдор мекунанд» (2 Тимотиюс 2:17-18). Баъдтар Павлус ба Тимотиюс мегӯяд: «Демас, ки ин ҷаҳони ҳозираро дӯст доштааст, маро тарк кардааст» (4:10). Дар ояти 14 ӯ Тимотиюсро дар бораи «Искандар, мисгар» ҳушдор медиҳад, ки ба Павлус зарари зиёд расонидааст. Ҳаввории муҳаббат, Юҳанно, дар 3 Юҳанно 9-10 рамаро дар бораи «Диотрефес, ки дӯст медорад дар байни онҳо аввалин бошад» ҳушдор медиҳад, аммо «он чизеро, ки мо мегӯем, қабул намекунад.» Павлус ду хонуми ҷанҷолгар, Эводия ва Синтихеро номбар мекунад ва онҳоро ташвиқ мекунад, ки «дар Худованд дар ҳамоҳангӣ зиндагӣ кунанд» (Филиппиён 4:2). Ӯ ба калисои Колосса ба таври возеҳ мегӯяд: «Ба Архиппус бигӯед: «Ба хидмати худ диққат диҳед»» (Колоссиён 4:17). Ин ҳаввориён, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳбарӣ мешуданд, номҳоро зикр карданд!
Ҳаввориён дар ҳеҷ яке аз ин ҳолатҳо дигаронро нодуруст доварӣ намекарданд. Аз ин рӯ, мо бояд хулоса барорем, ки доварӣ кардани касе барои истифодаи дониш дар бораи рафтори бехудоӣ ё таълимоти дурӯғ нодуруст нест. Ва доварӣ кардани касе барои сухан гуфтан бо ӯ дар бораи гуноҳ ё таълимоти дурӯғ ҳам доварӣ нест. Агар шумо фарзанди худро бубинед, ки қариб аст дар пеши мошини тезрав давад, шумо ҳама кори аз дастатон меомадаро мекунед, то ӯро ҳушдор диҳед. Агар шумо бародареро дар Масеҳ бубинед, ки қариб аст ҳаёти худро бо гуноҳ ё бо бовар кардан ба таълимоти дурӯғ хароб кунад, муҳаббат бояд шуморо водор кунад, ки ҳама кори имконпазирро барои ҳушдор додани ӯ бо файз анҷом диҳед. Яъқуб 5:19-20 мегӯяд: «Бародарони ман, агар касе аз шумо аз ҳақиқат гумроҳ шавад ва касе ӯро баргардонад, бидонад, ки касе ки гуноҳкорро аз хатои роҳи худ баргардонад, ҷони ӯро аз марг наҷот медиҳад ва бисёр гуноҳҳоро мепӯшонад.»
Павлус таълим дод, ки масъулияти ҳар як имондори рӯҳонӣ аст, ки бо шогирди ҳамсафар, ки ба гуноҳ афтодааст, рӯ ба рӯ шавад (Ғалотиён 6:1). Ин бояд дар танҳоӣ оғоз шавад, агар гуноҳ ба таври оммавӣ содир нашуда бошад (Ғалотиён 2:11-14; 1 Қӯринтиён 5:1-13). Худованд Исо ин гуна муқовиматро дар Матто 18:15-18 таълим дод.
Доварӣ кардани касе барои арзёбии камолоти рӯҳонӣ ё ақидаҳои доктринӣ барои хидмат нодуруст нест. Барои қабули қарорҳои хидмати оқилона ва барои чӯпонӣ кардани рама, бояд дар бораи хислат ва ақидаҳои доктринии шахс ҳукм баровард.
Доварӣ кардани дигарон ба таври нодуруст
Мо дигаронро нодуруст доварӣ мекунем, вақте ки онҳоро аз ҳасад, талхӣ, амбисияи худхоҳона ё ягон гуноҳи дигар танқид мекунем, на ин ки кӯшиш кунем, ки онҳоро дар Масеҳ созем. Яъқуб 4:11 ниятҳои моро дар доварӣ зери суол мегузорад: «Дар бораи якдигар бад нагӯед» (НКҶВ). Тӯҳмат кардан маънои бадгӯӣ кардан ё ба обрӯи касе зарар расониданро дорад, ки бо мубодилаи маълумоти дурӯғ ё қасдан гумроҳкунанда. Аммо калимае, ки Яъқуб истифода мебарад, маънои васеътаре дорад, ки ҳама гуна шакли танқид ё шарҳи манфиро аз ниятҳои худхоҳона дар бар мегирад.
Мо касеро нодуруст доварӣ мекунем, вақте ки мо гумон мекунем, ки ҳамаи далелҳо ва ниятҳои марбут ба суханон ё амалҳои шахсро медонем. Масалҳо моро ҳушдор медиҳанд, ки «Касе ки пеш аз шунидан ба масъала ҷавоб медиҳад, ин барои ӯ беақлӣ ва шармандагӣ аст», зеро «аввалин касе ки даъвои худро мекунад, дуруст ба назар мерасад, то даме ки ҳамсояаш омада ӯро тафтиш кунад» (Масалҳо 18:13,17).
Боз, мо касеро нодуруст доварӣ мекунем, вақте ки мо стандартҳои инсониро муқаррар мекунем, на ин ки Каломи Худоро ҳамчун стандарт нигоҳ дорем. Павлус ду бобро ба ин мушкилот бахшидааст. Дар Румиён 14, имондорони гиёҳхор онҳоеро, ки гӯшт мехӯрданд, доварӣ мекарданд. Дигарон рӯзҳои муайянро муқаддас медонистанд ва онҳоеро, ки ин корро намекарданд, доварӣ мекарданд. Дар 1 Қӯринтиён 8, мушкилот дар бораи хӯрдани гӯште буд, ки ба бутҳо қурбонӣ шуда буд. Нодуруст аст, ки эътиқодҳои шахсиро ба соҳаҳое барем, ки Китоби Муқаддас фармонҳои қатъӣ намедиҳад ва ақидаҳоро ҳамчун стандарт барои доварӣ кардани онҳое, ки онҳоро мубодила намекунанд, муқаррар кунем. Ин корест, ки фарисиён карданд, вақте ки онҳо даҳҳо қоидаҳои сохтаи инсонро ба қонуни Худо илова карданд ва сипас ҳамаеро, ки риоя намекарданд, доварӣ карданд. қоидаҳои онҳоро. Онҳо ба масъалаҳои хурд аз ҳад зиёд арзиш медоданд ва ба намуди зоҳирӣ тамаркуз мекарданд, аммо дилҳои онҳо аз Худо дур буд. Онҳо фармонҳои Худоро нодида гирифтанд ва ба ҷои он ба анъанаҳои одамон пайравӣ карданд (Марқӯс 7:6-9).
Агар мо пеш аз кӯмак ба дигарон дар гуноҳи онҳо, гуноҳи худро доварӣ накунем, мо нодуруст доварӣ мекунем. Ин таълимоти воқеии Матто 7:1-5 аст, ки аллакай зикр шуд. Худованд намегӯяд, ки кӯмак ба бародари худ барои аз чашми ӯ дур кардани доғ нодуруст аст. Аммо пеш аз он ки ин корро кунед, бо чӯби чашми худ мубориза баред.
Мо касеро нодуруст доварӣ мекунем, вақте ки мо маълумоти махфӣ ё шахсиро бо нияти нодуруст мубодила мекунем. Ба осонӣ рӯҳонӣ ба назар мерасад ва ба як имондори дигар мегӯем: «Ман мехостам, ки шумо дар бораи ин вазъият донед, то шумо дуо кунед.» Ҳақиқат аксар вақт ин аст, ки мо танҳо мехостем худро муҳим ҳис кунем, зеро мо чизеро медонем. Мо бояд эҳтиёткор бошем.
Аз Навиштаҳо равшан аст, ки мо набояд ниятҳои шахсро доварӣ кунем, зеро мо наметавонем ба дили фард нигоҳ кунем. Аммо Китоби Муқаддас ба ҳамин андоза равшан аст, ки замоне барои доварӣ кардани мева ва амалҳои касе, ки худро пайрави Масеҳ медонад, вуҷуд дорад. Мо набояд ҳеҷ гоҳ маҳкум кунем, аммо мо бояд дониш дошта бошем, ки оё ҳаёт бо касб мувофиқат мекунад ё не.
Чаро ин ҳама муҳим аст?
Дар робита ба доварӣ чӣ дар хатар аст? Чӣ бояд моро дар ҳақиқат ба ташвиш орад? Ҷалоли Худо!
Ин комилан дуруст аст, ки Худо муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8-10), аммо ҳамон китоби Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «Худо нур аст ва дар Ӯ ҳеҷ торикӣ нест» (1:5). Ин боби аввал ба мо мегӯяд, ки ҳаёти мо бояд бо касби мо мувофиқат кунад: «Агар гӯем, ки бо Ӯ муошират дорем ва дар торикӣ роҳ меравем, дурӯғ мегӯем ва ҳақиқатро амалӣ намекунем» (ояти 6). Номувофиқ аст, ки бигӯем ман масеҳӣ ҳастам ва сипас ба тавре амал кунем ё зиндагӣ кунем, ки мухолифи Каломи Худост.
Ҳамчун масеҳӣ ман бояд ба ҷалоли Худо таваҷҷӯҳ дошта бошам. Имрӯз дар бораи ҳуқуқҳои одамон ин қадар сухан меравад, аммо дар бораи ҳуқуқҳои Худо чӣ? Дар бораи ҳуқуқҳои Худованд Исо чӣ? Павлус дар 2 Қӯринтиён 4:3-6 равшан нишон медиҳад, ки Шайтон мехоҳад чашмони одамонро кӯр кунад, то онҳоро аз дидани нури Инҷили ҷалоли Масеҳ боздорад! Ҳамчун масеҳиён, ин нур бояд дар мо дурахшад ва бояд аз мо дурахшад (2 Қӯринтиён 4:6-7; 1 Петрус 2:9). Ҳаёти мо бояд на танҳо муҳаббати Худоро, балки муқаддасии Ӯро низ нишон диҳад (1 Петрус 1:15-16).
