Ибораи «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» (Қӯлассиён 1:27) ба назар мерасад, ки калиди тамоми номаи Қӯлассиён аст. Он аз номаи Эфсӯсиён фарқ мекунад, ки моро дар Масеҳ мебинад. Дар ин ҷо Масеҳ дар мост, ва инҳо ду фикри алоҳида ва фарқкунанда мебошанд. Ҳақиқати Эфсӯсӣ ин аст, ки дар назари Худо мо дар Маҳбуб қабул шудаем, дида шудаем, баракат ёфтаем, зинда карда шудаем, якҷоя бархезонида шудаем ва дар осмонҳо дар Ӯ нишастаем. Худо моро дар Писари маҳбуби худ мебинад. Як тасвири ин ҳақиқати Эфсӯсӣ, ки ман ҳеҷ гоҳ фаромӯш накардаам, ба ман хеле пеш дар Мактаби якшанбе дода шуда буд. Муаллими мо ба синф як пораи шишаи рангаи дурахшон оварда буд. Вай ба ҳар як кӯдак иҷозат дод, ки аз он пораи шишаи ранга нигоҳ кунад. Вақте ки мо ин корро кардем, ҳамаи дигар аъзоёни синф бо ҳамон ранги кабуди дурахшон пайдо шуданд. Ҳамин тавр, вай ба мо нишон дод, ки Худои Падар ранги дурахшони Писари Худро мегирад ва ба мо аз тариқи Ӯ менигарад. Вақте ки Ӯ ин корро мекунад, мо файзҳои ахлоқии Ӯро мегирем ва «дар Маҳбуб қабул шудаем» (Эфсӯсиён 1:6). Ин ҳақиқати Эфсӯсӣ аст.
Дар номаи Қӯлассиён баръакси ин аст. Ба ҷои он ки дар осмон нишаста бошем, мо дар рӯи замин роҳ меравем. Ба ҷои он ки дар Масеҳ бо тамоми баракатҳои осмонӣ баракат ёфта бошем, мо ҳамчун шаҳодати Ӯ дар рӯи замин медурахшем. Аммо мо ин корро на танҳо ба таври инъикосӣ мекунем. Ин аст, ки Худованд Исо ба воситаи Рӯҳулқудс дар мо зиндагӣ мекунад. Ҳаёти Ӯ дар мост; мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ мекунем. Ҳар гуна зебоии ахлоқӣ, ки дар мо дар рӯи замин дида мешавад, аз они мо нест, балки аз они Масеҳ аст. Ва далели он ки мо ба ҳар андоза дар дурахши Ӯ дар рӯи замин медурахшем, гарави он аст, ки рӯзе фаро мерасад, ки мо ба сурати Ӯ мувофиқат хоҳем кард. Ӯ ба ин тариқ «умеди ҷалол» аст.
Биёед ҳеҷ гоҳ тағйиротеро, ки дар ҳаёти мо дар натиҷаи ворид шудани нури Масеҳ ба амал омадаанд, нодида нагирем. Инҷил қувваи бузурги тағйирдиҳанда дар ин ҷаҳон аст. Он моро аз чоҳи даҳшатноки гуноҳ мегирад ва пойҳои моро ба Санги наҷоти мо мегузорад. Он моро аз тӯдаи пору мегузаронад ва моро дар байни шоҳзодагон мегузорад. Ин на танҳо мавқеъӣ аст; он воқеӣ аст. Ҳамин ки мо ба Худо табдил меёбем, ин тағйироти пурасрор дар ҳаёти мо шакл мегиранд. Майзада аз майзадагӣ наҷот меёбад. Таассуби беимонӣ бо муҳаббат ба ҳақиқати Худо иваз мешавад. Беэътиноӣ ба Худованд бо муҳаббат ба номи Ӯ иваз мешавад. Дузд ба бахшанда табдил меёбад. Леви ҷамъоварандаи андоз ба Матто пайрави Масеҳ табдил меёбад. Тамаъкорӣ ва худхоҳӣ бо меҳрубонии пурмуҳаббат иваз мешавад.
Ин тағйирот дар ҳаёти инсон якбора рух намедиҳанд, аммо лаҳзае ки мо ба Худо табдил меёбем, ба мактаби интизоми илоҳии Ӯ дохил мешавем. Таҳти дасти Ӯ ҳаёти мо тағйир меёбад. Ин «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» аст (Қӯлассиён 1:27).
Тарзи амалии анҷом додани ин ҳама дар 2 Қӯринтиён 3:18 барои мо тасвир шудааст. «Аммо ҳамаи мо, бо рӯи бепарда, ба ҷалоли Худованд чун дар оина нигоҳ карда, аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон сурат табдил меёбем». Ҳар як шуои сифатҳои Худованд, ки мо дар ҳаёти ин ҷо мебинем, шаҳодати он аст, ки Худованд дар он ҳаёт кореро оғоз кардааст ва он то рӯзи Исои Масеҳ, рӯзи ҷалол идома хоҳад ёфт. Ин «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» аст. Ин далелҳо, ҳарчанд заиф бошанд ҳам, ёдраскунандаи он аст, ки дар ин замин ҳанӯз як гурӯҳи одамон мавҷуданд, ки ҷисми Масеҳ номида мешаванд, ки аз ҳамаи имондорон ба номи Ӯ иборатанд. Ва тарзи шинохта шудани мо на бо даъвоҳои баланд ё касбҳои пур аз калимаҳои мост. Ин ба воситаи Худованд Исо аст, ки ба ҳар ҳол аз ҳаёти мо медурахшад: «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол».
Павлус ин сарвати шаҳодатро «сарватҳои ҷалоли ин сирр дар байни халқҳо» меномад (Қӯлассиён 1:27). Ҷаҳони васеъ он ҷоест, ки Худо ба воситаи ҳаёти ҳаррӯзаи мо тамоми сарватҳоеро, ки дар Масеҳ дар рӯзи ҷалоли оянда намоиш дода мешаванд, маълум мекунад. Чӣ имтиёзест, ки масеҳӣ бошем!
