Baptism and the breaking of bread are the two basic ordinances that we as followers of the Lord Jesus Christ have been given. Therefore, the subject of baptism is extremely important. There are many facets to it. Over the years it has caused much controversy in some professing Christian circles. My desire certainly is not to cause more controversy but rather to get an understanding of what the Bible says about baptism. What is it? What does it mean? What does it do for the follower of Christ? Another question we hope to address is: What is the difference between “baptism unto repentance” and the water baptism given by instruction of the Lord Jesus at the Great Commission and practiced by the disciples? Additionally, is the baptism of the Holy Spirit the same thing as water baptism? As we seek to dive into these questions, we want the Scriptures to be our resource, and we want to rely upon the Holy Spirit as our guide.
What is baptism? What does it mean?
The word baptism means to submerge, to immerse, or to be dipped. It is from the Greek word baptizo, which was often used to describe the practice of immersing or dipping a piece of fabric into dye to change the color of the fabric. It would be said the fabric had been baptized in that color. But the word was also used for people; for example, Israel was baptized unto Moses when the nation followed him through the Red Sea, according to 1 Corinthians 10:2. This simply emphasizes the solidarity of the Israelites with their God-ordained leader.
Baptism Unto Repentance
The baptism unto repentance was preached by John the Baptist. His baptism pointed people to the Messiah and prepared them for His arrival. We read the following in Matthew 3:
In those days John the Baptist came preaching in the wilderness of Judea, and saying, “Repent, for the kingdom of heaven is at hand!” For this is he who was spoken of by the prophet Isaiah, saying: “The voice of one crying in the wilderness: ‘Prepare the way of the Lord; Make His paths straight.'” Now John himself was clothed in camel’s hair, with a leather belt around his waist; and his food was locusts and wild honey. Then Jerusalem, all Judea, and all the region around the Jordan went out to him and were baptized by him in the Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees coming to his baptism, he said to them, “Brood of vipers! Who warned you to flee from the wrath to come? Therefore, bear fruits worthy of repentance, and do not think to say to yourselves, ‘We have Abraham as our father.’ For I say to you that God is able to raise up children to Abraham from these stones. And even now the ax is laid to the root of the trees. Therefore, every tree that does not bear good fruit is cut down and thrown into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance, but He who is coming after me is mightier than I, whose sandals I am not worthy to carry. He will baptize you with the Holy Spirit and fire. His winnowing fan is in His hand, and He will thoroughly clean out His threshing floor, and gather His wheat into the barn; but He will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1-12Paul later affirmed that John’s baptism was for repentance, saying in Acts 19:4, “John indeed baptized with a baptism of repentance, saying to the people that they should believe on Him who would come after him, that is, on Christ Jesus.” Clearly, then, John’s baptism had to do specifically with repentance. It was a symbolic representation of changing one’s mind and going in a new direction. As Matthew 3:6 says, when people came “confessing their sins, they were baptized by him in the Jordan River.” In other words, being baptized by John meant that they recognized their sins and demonstrated a desire to change in anticipation of the Messiah’s arrival.
The Commission To Baptize
After His death, burial, and resurrection, the Lord Jesus appeared to His disciples and commissioned them to preach and baptize. He said,
“Go therefore and make disciples of all the nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, teaching them to observe all things that I have commanded you; and lo, I am with you always, even to the end of the age.” Matthew 28:19-20In Mark’s account He adds,
“Go into all the world and preach the gospel to every creature. He who believes and is baptized will be saved; but he who does not believe will be condemned.” Mark 16:16It is clear that those who believe are to be baptized, but the one who does not believe will be condemned. Salvation depends on belief rather than on baptism.
The following verses help shed further light on this as well:
For you are all sons of God through faith in Christ Jesus. For as many of you as were baptized into Christ have put on Christ. (Galatians 3:26-27)
For God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whoever believes in Him should not perish but have everlasting life. For God did not send His Son into the world to condemn the world, but that the world through Him might be saved. He who believes in Him is not condemned; but he who does not believe is condemned already, because he has not believed in the name of the only begotten Son of God. (John 3:16-18)
Therefore, let it be known to you, brethren, that through this Man is preached to you the forgiveness of sins; and by Him everyone who believes is justified from all things from which you could not be justified by the law of Moses. (Acts 13:38-39)
We will see more clearly when we get to Romans 6:1-17 that the believer’s baptism is a mark of identification with the death, burial, and resurrection of the Lord Jesus Christ. It is representative of a cleansing that is already complete.
Baptism in the Book of Acts
There are about ten passages in the book of Acts that deal with baptism (Acts 2:37-41; 8:5-13; 8:36-38; 9:17-19; 10:47-48; 16:13-15; 16:27-34; 18:5-8; 19:1-5; 22:14-17). These are the occasions in the Book of Acts where we see the commission to baptize being carried out. We need to remember that Acts is a transitional book, meaning that things are developing. In Acts, the Church starts from its conception, passes through its infant stage, and reaches a more developed stage by the time we come to the end of the book. There is a transition from Judaism to Christianity.
In chapter 1 of Acts we find the disciples fulfilling the instructions of the risen Lord to “wait for the Promise of the Father, ‘which,’ He said, ‘you have heard from Me; for John truly baptized with water, but you shall be baptized with the Holy Spirit not many days from now’” (Acts 1:4-5). This promise was fulfilled on the Day of Pentecost (Acts 2:1-4), and the baptism of the Holy Spirit joins every believer to the body of Christ.
“For by one Spirit we were all baptized into one body—whether Jews or Greeks, whether slaves or free—and have all been made to drink into one Spirit.” (1 Corinthians 12:13)
Things began for the Church on the Day of Pentecost when the Holy Spirit descended upon 120 disciples. Peter stood up and preached a Christ-centered message, speaking of the incarnation of Christ, His crucifixion, His resurrection, His ascension, His glorification, and His exaltation. By the end of such a Spirit-filled, Christ-exalting message, his hearers “were cut to the heart” and said to Peter and the rest of the apostles,
“‘Men and brethren what must we do?’ Peter replied, ‘Repent and let every one of you be baptized in the name of Jesus Christ for the remission of sins; and you shall receive the gift of the Holy Spirit.’” Acts 2:38This is an important passage concerning baptism. Peter spoke of repentance, baptism, the remission of sins, and the gift of the Holy Spirit. What is the relationship among these truths?
We must be careful whenever we seek to interpret Scripture, because no prophecy of Scripture is of any private interpretation (2 Peter 1:20), meaning that we must compare Scripture with Scripture to properly understand the meaning of a passage.
First, we know from Ephesians 2:8-9 that salvation is by grace alone, through faith alone, in Christ alone.
“For by grace you have been saved through faith, and that not of yourselves; it is the gift of God, not of works, lest anyone should boast.” (Ephesians 2:8-9)
Despite this truth, many interpret Peter’s words in Acts 2:38 to mean that baptism is required for salvation. But if we properly unpack that verse, we will learn that this teaching is not consistent with the text or with other Bible passages.
The difficulty lies with this little word “for” in Acts 2:38: “for the remission of sins.” In our English translations, it may appear that the word “for” means “in order to get” something. However, it is more accurate to understand that word to mean “because of” or “as a result of” or “in view of.” This word “for” is the Greek word “барои.” It is used approximately 1,774 times in the New Testament and is translated in many different ways. We even use the word in various contexts in English. For example, you might tell me to take Tylenol for my headache. You are certainly not saying I should take a Tylenol in order to get a headache; you’re saying I should take a Tylenol because of my headache or in view of my headache.
Another very important point that is extremely helpful in understanding Acts 2:38 is the grammatical structure of the verse. The verbs and the pronouns used in that verse have some interesting exchanges between the second person and third person. In Greek, the command to repent is in the second person plural, while the verb “be baptized” is in the third person singular. Then the pronoun “your sins” is also in the second person plural form. This links the forgiveness of sins back to repentance, not to being baptized. We could read this verse, “You (plural) should repent for the forgiveness of your (plural) sins, and let each of you (singular) be baptized (singular).”
Going back to Acts 2:41, we see the result is that “those who received his word were baptized.” There was the reality of believing, and then water baptism followed. This is seen to be the pattern throughout the Book of Acts. Here are several examples.
But when they believed Philip as he preached the things concerning the kingdom of God and the name of Jesus Christ, both men and women were baptized. Then Simon himself also believed; and when he was baptized, he continued with Philip, and was amazed, seeing the miracles and signs which were done. Acts 8:12-13In Acts 8, we see an example that water baptism is meant to be by immersion.
Now as they went down the road, they came to some water. And the eunuch said, “See, here is water. What hinders me from being baptized?” Then Philip said, “If you believe with all your heart, you may.” And he answered and said, “I believe that Jesus Christ is the Son of God.” So, he commanded the chariot to stand still. And both Philip and the eunuch went down into the water, and he baptized him. Acts 8:36-38In Acts 9, Paul had already believed and then was baptized:
And Ananias went his way and entered the house; and laying his hands on him he said, “Brother Saul, the Lord Jesus, who appeared to you on the road as you came, has sent me that you may receive your sight and be filled with the Holy Spirit.” Immediately there fell from his eyes something like scales, and he received his sight at once; and he arose and was baptized. So, when he had received food, he was strengthened. Then Saul spent some days with the disciples at Damascus. Acts 9:17-19Note again in Acts 10 that the people believed and then were baptized:
«Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ҳар кӣ ба исми Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт». Ва ҳанӯз Петрус ин суханонро мегуфт, ки Рӯҳулқудс бар ҳамаи шунавандагони калом нозил шуд… «Оё касе метавонад обро манъ кунад, ки инҳо, ки Рӯҳулқудсро мисли мо қабул кардаанд, таъмид наёбанд?» Ва ӯ ба онҳо фармуд, ки ба исми Худованд таъмид гиранд. Он гоҳ аз ӯ хоҳиш карданд, ки чанд рӯз бимонад. Аъмол 10:43-44, 47-48Дар Аъмол 16, дили Лидия барои қабули Каломи мавъизашуда кушода шуд, ва сипас ӯ таъмид гирифт:
Ва дар рӯзи шанбе аз шаҳр ба соҳили дарё рафтем, ки дар он ҷо одатан дуо мекарданд; ва нишаста, бо заноне, ки дар он ҷо ҷамъ шуда буданд, сӯҳбат кардем. Ва зане бо номи Лидия, ки аз шаҳри Тиатира фурӯшандаи матоъҳои арғувонӣ буд ва Худоро ибодат мекард, моро шунид. Худованд дили ӯро кушод, то ба суханони Павлус гӯш диҳад. Ва вақте ки ӯ ва аҳли хонаводааш таъмид гирифтанд, ӯ аз мо илтимос карда гуфт: «Агар маро ба Худованд вафодор донистед, ба хонаи ман омада, бимонед». Ва ӯ моро водор кард. Аъмол 16:13-15Порчаи Аъмол 16 нишон медиҳад, ки зиндонбон ва аҳли хонаводааш имон оварданд ва сипас таъмид гирифтанд:
Пас, онҳо гуфтанд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва аҳли хонаводаат наҷот хоҳед ёфт». Он гоҳ каломи Худовандро ба ӯ ва ба ҳамаи онҳое, ки дар хонаи ӯ буданд, гуфтанд. Ва ӯ онҳоро дар ҳамон соати шаб гирифта, захмҳояшонро шуст. Ва дарҳол ӯ ва тамоми аҳли хонаводааш таъмид гирифтанд. Аъмол 16:31-32Инчунин Криспус ва аҳли хонаводааш дар Аъмол 18
Вақте ки Сило ва Тимотиюс аз Мақдуния омаданд, Павлус аз ҷониби Рӯҳ маҷбур шуд ва ба яҳудиён шаҳодат дод, ки Исо Масеҳ аст. Аммо вақте ки онҳо ба ӯ муқобилат карданд ва куфр гуфтанд, ӯ либосҳояшро афшонд ва ба онҳо гуфт: «Хуни шумо бар сари худатон бод; ман пок ҳастам. Аз ин пас ман назди халқҳо хоҳам рафт». Ва ӯ аз он ҷо рафта, ба хонаи марде бо номи Юстус, ки Худоро ибодат мекард ва хонааш дар паҳлӯи куништ буд, даромад. Он гоҳ Криспус, сардори куништ, бо тамоми аҳли хонаводааш ба Худованд имон овард. Ва бисёре аз қӯринтиён, ки шуниданд, имон оварданд ва таъмид гирифтанд. Аъмол 18:5-8Дар Аъмол 19, ба таъкид ба имон овардан дар оятҳои 2 ва 4-и порча диққат диҳед:
Ва чунин шуд, ки вақте Аполлос дар Қӯринт буд, Павлус, ки аз минтақаҳои болоӣ гузашта буд, ба Эфсӯс омад. Ва баъзе шогирдонро ёфта, ба онҳо гуфт: «Оё вақте ки имон овардед, Рӯҳулқудсро қабул кардед?» Пас, онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо ҳатто нашунидаем, ки Рӯҳулқудс вуҷуд дорад». Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Пас, ба чӣ таъмид гирифтед?» Пас, онҳо гуфтанд: «Ба таъмиди Яҳё». Он гоҳ Павлус гуфт: «Яҳё дар ҳақиқат бо таъмиди тавба таъмид медод ва ба мардум мегуфт, ки ба Он ки пас аз ӯ меояд, яъне ба Исои Масеҳ имон оваранд». Вақте ки онҳо инро шуниданд, ба исми Худованд Исо таъмид гирифтанд. Аъмол 19:1-5Дар Аъмол 22 як ибораи беназир дар бораи таъмид мавҷуд аст, ки ин баррасии табдили Павлус аст, вақте ки ӯ имон овард ва баъдтар таъмид гирифт. Ин порча ба Аъмол 2:38 баъзе монандӣ дорад, зеро мо боз робитаи байни омурзиши гуноҳҳо ва таъмидро мебинем. Павлус суханонеро, ки Ҳанониёи вафодор ба ӯ гуфта буд, тасвир кард:
«Он гоҳ ӯ гуфт: ‘Худои падарони мо туро интихоб кардааст, то иродаи Ӯро бидонӣ, ва Одилиро бубинӣ, ва овози даҳони Ӯро бишнавӣ. Зеро ту шоҳиди Ӯ барои ҳамаи одамон хоҳӣ буд, аз он чи дидаӣ ва шунидаӣ. Ва акнун чаро интизорӣ? Бархез ва таъмид гир, ва гуноҳҳоятро бишӯй, ба исми Худованд дуо карда’». Аъмол 22:14-17Маънои пайвастани таъмид бо ибораи «гуноҳҳоятро бишӯй» чист? Шояд шунидани суханони дигаре дар ин лаҳза муфид бошад:
Диққат диҳед, ки ин сухан танҳо ба яҳудиёне гуфта шудааст, ки мустақиман дар салиб кашидани Исо гунаҳкор буданд, ва ба Павлус, таъқибкунандаи Масеҳ ва калисои Ӯ. Ғайрияҳудиён чунин дастур дода нашудаанд, чунон ки дар Аъмол 10 дида мешавад. Яҳудиён бояд аз амалҳои салиб кашидани Исо тавба мекарданд ва онро ба таври оммавӣ бо таъмид гирифтан ба исми Он ки онҳо рад карда буданд, зоҳир мекарданд. Ҳамин тариқ, гуноҳи оммавии онҳо ба таври оммавӣ бо таъмид шуста ва омурзида мешуд. Ҳамин чиз ба таъқиби Исо ва шогирдони Ӯ аз ҷониби Павлус низ дахл дошт. (Иқтибос аз рисолаи Р.К. Кэмпбелл «Таъмид – Ин чист?» саҳ. 6. Believers Bookshelf, 1989.)Ҳамин тариқ, мо мебинем, ки ба Павлус гуфта нашуда буд, ки барои омурзиши гуноҳҳояш дар назди Худо таъмид гирад. Ин барои шаҳодати оммавии ӯ ҳамчун таъқибкунандаи собиқ буд. Намунаи Навиштаҳо равшан аст: Омурзиши гуноҳҳо танҳо тавассути тавба ва имон ба кори анҷомёфтаи Худованд Исои Масеҳ меояд.
Дар бораи таъмиди кӯдакон чӣ гуфтан мумкин аст?
Баъзан савол дар бораи таъмиди кӯдакон ба миён меояд. Бародар Р.К. Кэмпбелл низ ин масъаларо чунин баррасӣ мекунад:
Дар ҳеҷ ҷои Библия ягон сабти мушаххасе вуҷуд надорад, ки касе ғайр аз имондорони эътирофшудаи Масеҳ таъмид гирифта бошад, ва ҳеҷ гоҳ дар бораи таъмиди кӯдакон зикр нашудааст. Баъзеҳо тахмин мекунанд, ки кӯдакон ва кӯдакони хурдсол дар хонаводаҳои таъмидёфта дар Аъмол 16:15 ва 33 дохил мешаванд, аммо ин ҳатто аз ҷониби матни порчаҳо дастгирӣ намешавад. Дар бораи хонаводаи Лидия, онҳо дар ояти 40 ҳамчун «бародарон» зикр шудаанд; ва дар бораи хонаводаи зиндонбон, Каломи Худованд ба ҳамаи онҳо гуфта шуд, ва «ӯ шодӣ кард, ки бо тамоми хонаводааш ба Худо имон оварда буд» (ояти 34). Чунин чизҳоро дар бораи кӯдакон ё кӯдакони хурдсол гуфтан мумкин нест. «Бигзор кӯдакони хурдсол назди ман оянд, ва онҳоро манъ накунед, зеро Малакути Худо аз чунинҳост» (Марқӯс 10:14), аксар вақт дар бораи таъмиди кӯдакон иқтибос оварда мешавад, аммо он бо таъмид ҳеҷ иртиботе надорад. Дар тамоми матни порча дар бораи таъмид додани онҳо як калима ҳам нест, ва таъмидро ба ин ҷо овардан вайрон кардани ин Навиштаҳост, ки ба он чизе, ки дар он нест, хондан аст. Исо ин кӯдакони хурдсолро ба оғӯш гирифт, дастҳояшро бар онҳо гузошт ва онҳоро баракат дод; аммо Ӯ онҳоро таъмид надод. Юҳанно 4:2 ба таври возеҳ мегӯяд, ки «Исо худаш таъмид намедод, балки шогирдонаш таъмид медоданд». Аз ин рӯ, Ӯ ин кӯдаконро таъмид надод, ва навишта нашудааст, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ ба дигарон дастур дода бошад, ки ин корро кунанд. «Малакути Худо аз чунинҳост», гуфт Ӯ. (Р.К. Кэмпбелл, «Таъмид – Ин чист?» саҳ. 8-9)
Таъмид дар номаҳо
Мо таъмиди Яҳёро барои тавба дидем; супориши таъмид аз ҷониби Худованд; ва чӣ гуна он дар китоби Аъмол оғоз ёфт. Акнун биёед ба таъмид дар номаҳо, махсусан чор порча дар номаҳои Павлус ва Петрус назар андозем.
Зеро ки шумо ҳама фарзандони Худо ҳастед ба воситаи имон ба Исои Масеҳ. Зеро ки ҳар қадаре аз шумо, ки ба Масеҳ таъмид гирифтаед, Масеҳро пӯшидаед. (Ғалотиён 3:26-27)
Мо қаблан ба ин оятҳо ишора кардем, аммо биёед каме наздиктар назар андозем. Павлус дар ин ҷо тахмин мекунад, ки онҳое, ки таъмид гирифтаанд ва онҳое, ки имони наҷотбахш доранд, як гурӯҳанд. Имон ва таъмид дар таҷрибаи масеҳии мо якҷоя мераванд.
Дар Ӯ шумо низ хатна карда шудед бо хатнае, ки бо дастҳо сохта нашудааст, бо канда партофтани ҷисми гуноҳҳои ҷисм, бо хатнаи Масеҳ, бо Ӯ дар таъмид дафн карда шудед, ки дар он шумо низ бо Ӯ ба воситаи имон ба кори Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, эҳё шудед. (Қӯлассиён 2:11-12)
Мо ба марги Масеҳ ғарқ шудем ва эҳё шудем!
Ё намедонед, ки ҳар қадаре аз мо, ки ба Исои Масеҳ таъмид гирифтаем, ба марги Ӯ таъмид гирифтаем? Аз ин рӯ, мо бо Ӯ ба воситаи таъмид ба марг дафн карда шудем, то ки чунон ки Масеҳ аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд, ҳамин тавр мо низ дар навгонии ҳаёт роҳ равем. (Румиён 6:3-4)
Ин оятҳо ба мо маънои доктринӣ ва ҳадафи таъмидро медиҳанд. Мо бо Ӯ бо таъмид ба марг дафн карда шудем; ва, чунон ки дидем, мо бо Ӯ дар эҳё эҳё мешавем, то ки дар навгонии ҳаёт роҳ равем.
Таъмиди обӣ як шиносоии оммавӣ бо Масеҳ ва марги Ӯст; ин дафн бо Ӯст. Ба об фуромадан ва ғарқ шудан ба «монандӣ ба марги Ӯ» дохил шудан аст. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки мо бо Масеҳ мурдаем (Румиён 6:8). Аз об баромадан тасвири он аст, ки мо дар неъмати эҳёи Ӯ ҳастем, то дар навгонии ҳаёт роҳ равем. Ин ба мо ҳаёти нав намедиҳад, балки он ҳаёти навро тасвир мекунад ва ба ҳамаи онҳое, ки мебинанд, шаҳодат медиҳад, ки ман бо Масеҳ мурдаам.
Инчунин як намунаи зидде вуҷуд дорад, ки ҳоло моро наҷот медиҳад – таъмид (на дур кардани чирки ҷисм, балки ҷавоби виҷдони пок ба Худо), ба воситаи эҳёи Исои Масеҳ. (1 Петрус 3:21)
Ин боз як оятест, ки ба мо нишон медиҳад, ки таъмид чирки ҷисмро дур намекунад, балки ҷавоби виҷдони пок ба Худост, ки ба воситаи эҳёи Исои Масеҳ ба даст оварда шудааст.
Баъзеҳо Титус 3:4-5-ро ҳамчун ишораи дигар ба таъмиди обӣ гирифтаанд, аммо ба оятҳои он ҷо бодиққат назар андозед:
Аммо вақте ки меҳрубонӣ ва муҳаббати Худои Наҷотдиҳандаи мо нисбат ба инсон зоҳир шуд, на бо корҳои адолате, ки мо кардаем, балки мувофиқи раҳмати Худ моро наҷот дод, ба воситаи шустани таҷдид ва навсозии Рӯҳулқудс. (Титус 3:4-5)
Аввалан, диққат диҳед, ки ин оят мегӯяд, ки наҷот ба корҳои адолате, ки мо кардаем, асос наёфтааст, ва ин таъмид гирифтанро низ дар бар мегирад. Дуюм, «шустани таҷдид» дар ин оят дар асл дар бораи он чизе сухан меронад, ки дар таваллуди нав ба сабаби кори Масеҳ рух медиҳад.
Маънои аз об ва Рӯҳ таваллуд шудан чист?
Марде аз фарисиён буд, ки Нодиқим ном дошт, сардори яҳудиён. Ин мард шабона назди Исо омад ва ба Ӯ гуфт: «Устод, мо медонем, ки Ту муаллиме ҳастӣ, ки аз Худо омадаӣ; зеро ҳеҷ кас наметавонад ин аломатҳоро, ки Ту мекунӣ, анҷом диҳад, агар Худо бо Ӯ набошад». Исо ҷавоб дод ва ба ӯ гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад». Нодиқим ба Ӯ гуфт: «Чӣ тавр мард метавонад вақте ки пир аст, таваллуд шавад? Оё ӯ метавонад бори дуюм ба батни модараш дарояд ва таваллуд шавад?» Исо ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад. Он чи аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст, ва он чи аз Рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст. Тааҷҷуб накун, ки ба ту гуфтам: ‘Ту бояд аз нав таваллуд шавӣ’». Юҳанно 3:1-7Вақте ки мо ин порчаро мехонем, чанд чизро бояд ба назар гирифт. Аввалан, чунон ки қаблан гуфтем, «ҳеҷ нубуввати Навиштаҳо тафсири хусусӣ нест» (2 Петрус 1:20). Аз ин рӯ, мо бояд ин порчаро дар заминаи боқимондаи Навиштаҳо баррасӣ кунем.
Дуюм, дар сӯҳбати Худованди мо бо Нодиқим ҳеҷ зикре аз таъмид нест. Таъмид мавзӯъ нест, балки таваллуди нав аст. Таъмиди обӣ баъдтар дар боб зикр шудааст, аммо на то оятҳои 22-30, ки дар он ҷо як муҳити комилан дигар дар Яҳудия ба ҷои шаҳри Ерусалим аст.
Нуқтаи сеюм, ки бояд ба назар гирифт, ин аст, ки вақте Худованд Исо бо Нодиқим сӯҳбат мекард, Ӯ ҳанӯз фармони таъмиди обиро надода буд. Ин танҳо пеш аз боло рафтани Ӯ ба осмон рух дод, чунон ки мо аллакай қайд кардем.
Пас, агар аз об ва Рӯҳ таваллуд шудан ба таъмиди обӣ ишора накунад, пас ба чӣ ишора мекунад? Ин ҷоест, ки принсипи аввалини мо татбиқ мешавад: Азбаски «ҳеҷ нубуввати Навиштаҳо тафсири хусусӣ нест», мо бояд Навиштаҳоро бо Навиштаҳо муқоиса кунем.
Дар тамоми Библия, об аксар вақт ба таври маҷозӣ барои поксозии рӯҳонӣ ё таҷдид истифода мешавад, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс тавассути Каломи Худо ба вуҷуд оварда мешавад (масалан, Забур 51:2, 7; Ҳизқиёл 36:35; Юҳанно 13:10; 15:3; 1 Қӯринтиён 6:11; Ибриён 10:22; Эфсӯсиён 5:26; Титус 3:5). Ишора ба об дар ин ҷо дар Юҳанно 3 оби аслии ҷисмонӣ нест, балки оби зиндаи Каломи Худост.
Дар бораи аз нав таваллуд шудан, дар Юҳанно 1 мехонем,
Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд: ки на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд. (Юҳанно 1:12-13)
Мо метавонем 1 Юҳанно 5:1-ро ба ин илова кунем:
Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд шудааст, ва ҳар кӣ Онро, ки таваллуд кардааст, дӯст медорад, онро низ, ки аз Ӯ таваллуд шудааст, дӯст медорад. (1 Юҳанно 5:1)
Пас, таваллуди нав тавассути қабул ва имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи шумо меояд.
«Имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз каломи Худо». (Румиён 10:17)
Павлус ба қӯринтиён гуфт, ки онҳо тавассути Инҷил таваллуд шудаанд (1 Қӯринтиён 4:15); ва калимаи «таваллуд шудан» маънои аз нав таваллуд шуданро дорад, ё дақиқтараш, аз боло таваллуд шудан, аз Худо таваллуд шудан.
Яъқуб 1:18 ба мо хотиррасон мекунад, ки «Ӯ бо иродаи Худ моро бо каломи ростӣ ба вуҷуд овард». Ин ибораи «ба вуҷуд овард» маънои таваллуд карданро дорад. Петрус илова мекунад,
Аз нав таваллуд шудаед, на аз тухми фанопазир, балки аз тухми фанонопазир ба воситаи каломи Худо». (1 Петрус 1:23-25)
Ҳаёти нав, таваллуди нав, тавассути ва бо Каломи Худо меояд. Эфсӯсиён 5:26 ба ҷанбаи поксозии Каломи Худо таъкид мекунад, ки ҳатто ҳоло фаъол аст.
Дар бораи корҳои нек чӣ гуфтан мумкин аст?
Мо дидем, ки Титус 3:5 ба мо таълим медиҳад, ки таваллуди нав ё таҷдид «на бо корҳои адолате, ки мо кардаем, балки мувофиқи раҳмати Худ моро наҷот дод, ба воситаи шустани таҷдид ва навсозии Рӯҳулқудс». Эфсӯсиён инро такрор мекунад:
«Зеро ки шумо ба воситаи файз ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз корҳо, то ки ҳеҷ кас фахр накунад». (Эфсӯсиён 2:8-9)
Наҷот танҳо бо файз, танҳо ба воситаи имон, танҳо дар Масеҳ аст; аммо ояти зерин идома медиҳад:
«мо кори дасти Ӯ ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ омода карда буд, то ки мо дар онҳо роҳ равем». (Эфсӯсиён 2:10)
Ба Титус баргашта, дар он ҷо мехонем, ки Павлус дар бораи корҳое, ки бояд дар роҳи масеҳии мо дида шаванд, бисёр сухан меронад. Мо бояд худро намунаи корҳои нек нишон диҳем (Титус 2:7); мо бояд барои ҳар кори нек омода бошем (3:1); ва мо бояд корҳои некро нигоҳ дорем (3:8, 14).
Мо бояд нури Ӯро тавассути худ дар назди мардум бо корҳои неке, ки мекунем, дурахшон кунем (Матто 5:16). Ин барои аз нав таваллуд шудан нест, балки барои он аст, ки мо аз нав таваллуд шудаем, аз Худо таваллуд шудаем.
Таъмиди оташ чист?
Мо ин ибораро дар Матто 3 дидем, ки дар он ҷо Яҳёи Таъмиддиҳанда эълон кард:
Ман дар ҳақиқат шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам, аммо Он ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ки ман сазовори бардоштани кафшҳояш нестам. Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид хоҳад дод. Матто 3:11Мо аллакай дар бораи таъмиди Рӯҳулқудс сӯҳбат кардем, ки дар рӯзи Пантикост рух дод ва таъсири он имрӯз низ идома дорад, мувофиқи 1 Қӯринтиён 12:13, вақте ки касе ба бадани Масеҳ илова карда мешавад.
Аммо таъмиди оташ чизи дигар аст. Баъзеҳо таълим додаанд, ки он бо таъмиди Рӯҳулқудс як аст, зеро Аъмол 2 мегӯяд:
Ва ногаҳон аз осмон садое омад, мисли боди сахти вазида, ва тамоми хонаеро, ки онҳо нишаста буданд, пур кард. Он гоҳ ба онҳо забонҳои тақсимшуда, мисли оташ, зоҳир шуданд, ва яке бар ҳар яки онҳо нишаст. Аъмол 2:2-3Аммо оё дар он ҷо таъмиди оташ дар назар дошта шудааст? Барои баррасии ин савол, мо бояд диққат диҳем, ки ҳар чор Инҷил, Матто, Марқӯс, Луқо ва Юҳанно, дар бораи таъмиди Рӯҳулқудс сухан мегӯянд – аммо танҳо Матто ва Луқо дар бораи таъмиди оташ сухан мегӯянд. Чаро ин тавр аст? Ин аз он сабаб аст, ки матни фаврии он порча дар Матто ва Луқо яке аз доварӣ аст (Матто 3:7-12; Луқо 3:7-17). Аммо матни Марқӯс ва Юҳанно доварӣ нест (Марқӯс 1:1-8; Юҳанно 1:29-34).
Оташ дар Навиштаҳо аксар вақт ба мо дар бораи доварӣ сухан меронад, «Зеро ки Худои мо оташи сӯзанда аст» (Ибриён 12:29). Мо медонем, ки Худованд Исо дар оташи шӯълавар меояд, то онҳоеро, ки Худоро намешиносанд, доварӣ кунад (2 Таслӯникиён 1:3-10; Юҳанно 5:21-23; Ваҳй 20:11-15).
Ин оятҳо ҳама дар бораи хашме сухан мегӯянд, ки бар онҳое хоҳад омад, ки Худоро рад кардаанд ва ба муҳаббати Ӯ посух надодаанд. Онҳо дар бораи рӯзе сухан мегӯянд, ки ҳанӯз фаро нарасидааст, на дар бораи ин рӯзи ҳозираи файз, ки дар он Рӯҳулқудс ҳар фарзанди Худоро, ки бо хун харида шудааст, ба бадани Масеҳ таъмид додааст.
Хулоса
Таъмид барои наҷот зарур нест. Таъмид рамзи он чизест, ки аллакай дар дил ва ҳаёти касе, ки ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда эътимод кардааст, рух додааст. Таъмид як қадами муҳими итоат аст, ки ҳар як масеҳӣ бояд онро анҷом диҳад, аммо он наметавонад шарти наҷот бошад. Инро чунин кардан ҳамла ба кофӣ будани марг ва эҳёи Исои Масеҳ аст.
