АЪМОЛИ НЕК Ҳамеша
Истилоҳи «аъмоли нек» ҳамчун изҳорот ва ҳамчун мавзӯъ баррасӣ мешавад. Зеро он чизе, ки нек аст, ҳамеша ба сӯи некӣ кор мекунад, чунон ки тухми нек меваи нек медиҳад: «Оё аз хор ангур, ё аз хорбутта анҷир мечинанд?» (Матто 7:16). Баръакс, бадӣ ҳама гуна бекорӣ, бадӣ ва бадбахтиро ба вуҷуд меорад. Дар ҳоле ки истилоҳи «аъмоли нек» дар 11 китоби Аҳди Ҷадид пайдо мешавад, он дар Аҳди Қадим мавҷуд нест. Аввалин истифодаи ин истилоҳ дар Аҳди Ҷадид аз ҷониби худи Наҷотдиҳанда аст: «Бигзор нури шумо дар пеши одамон чунон дурахшад, ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 5:16). Муодили наздиктарини Аҳди Қадим дар 1 Подшоҳон 19:4 аст, ки дар он «Юнотон дар бораи Довуд ба падараш Шоул суханони нек гуфт ва ба ӯ гуфт: «Бигзор подшоҳ бар зидди бандаи худ, бар зидди Довуд гуноҳ накунад; зеро ки ӯ бар зидди ту гуноҳ накардааст, ва зеро ки аъмоли ӯ нисбат ба ту хеле нек буд».» Аммо, набудани ин истилоҳ ба ҳеҷ ваҷҳ маънои бехабарии Аҳди Қадимро аз аъмоли нек надорад. Қонуни Мусо бо аъмоли нек нисбат ба Худо, ҳамсоя ва бегона машғул аст.
Рӯйхати ифтихор
Таъкиди Аҳди Қадим ба аъмоли нек дар Аҳди Ҷадид нишон дода шудааст, зеро дар Ибриён 11 ба мо рӯйхати аъмоли неке пешниҳод шудааст, ки аз ҷониби муқаддасони Аҳди Қадим ба даст омадаанд. Дар ҳақиқат, Ибриён 11 барои фаҳмиши мо дар бораи он ки Китоби Муқаддас бо «аъмоли нек» чӣ маъно дорад, муҳим аст. Ибриён 11:6 ба мо мегӯяд, ки «бе имон писандидани Худо ғайриимкон аст». Ҳар як кори нек амали имон аст. Азбаски наҷот танҳо аз рӯи имон аст, ба даст овардани аъмоли неки библиявӣ пеш аз табдил ғайриимкон аст, зеро наҷот ҳеҷ гоҳ мукофоти аъмоли нек набуд. Мукофоти мо дар осмон барои аъмоли нек ҳар қадар бузург бошад ҳам, худи осмон ҳеҷ гоҳ мукофоти бузурги мо нахоҳад буд (Матто 5:12). Наҷот тӯҳфаи ройгони Худост, ки ба онҳое пешниҳод мешавад, ки нотавонии худро дар ба даст овардани ҳаёти ҷовидонӣ эътироф мекунанд (Юҳанно 4:10; Румиён 6:23).
Имони марговар ба худамон
Ҳақиқат, ки наҷоти мо «на аз аъмол» аст (Румиён 9:11; Эфсӯсиён 2:9), мавзӯи зарба, ҷанҷол ва даҳшат барои онҳоест, ки аз эътирофи гуноҳкории бадбахтонаи худ худдорӣ мекунанд. Дар ҳақиқат, онҳое, ки фикр мекунанд, ки метавонанд бо риояи аҳкоми Худо илтифоти Ӯро ба даст оранд, аксар вақт аз иттиҳоми гуноҳ таҳқир мешаванд. Нукта дар он аст, ки Инҷил ба решаи ғурури инсонӣ табар мезанад. Бе имон ба Масеҳ наҷот нест. Ин дуруст аст, ҳатто агар баъзеҳо бошанд, ки Худоро барои бекор кардани қаҳрамонони ҷангзадаи тавбанакарда, ҳамшираҳои шафқат ва хайрхоҳони хайрхоҳ ҳеҷ гоҳ намебахшанд. Муаллимони динии наҷотнаёфта низ дар салтанат ҷои муайян надоранд. Зеро чунон ки Писари Худо ба Никодим, муаллими пешбари динии Исроил гуфт: «Агар касе аз нав таваллуд нашавад, вай Малакути Худоро дида наметавонад» (Юҳанно 3:3).
Меҳнати муваққатӣ ва мукофот
Дар ҳоле ки ҳамаи ин дуруст аст, Худо инчунин миллатҳои носипосро, ки фарзандони наҷиб ва шуҷои худро эҳтиром намекунанд, доварӣ хоҳад кард. Некӯии муваққатӣ мукофоти муваққатиро талаб мекунад. Аз ин рӯ, мо ҳеҷ гоҳ набояд онҳоеро фаромӯш кунем, ки ҳаёти худ ё умри худро дар хидмат ва қурбонӣ барои ҳамсоягони худ бахшидаанд. Ҳамаи чунин шахсони аъло бояд дар ин зиндагӣ ҷуброн карда шаванд ё пас аз марг ёд карда шаванд. Аммо мо ҷуръат намекунем, ки Худо дарвозаи осмонро ба онҳое, ки ҳеҷ гоҳ дили худро ба «Писари ягонаи Ӯ» (Юҳанно 3:16) накушодаанд, боз кунад. Зеро он чизе, ки ҷаҳон одатан «аъмоли нек» меномад, аз таърифи китоби муқаддаси ин истилоҳ хеле дур аст. Дар ин робита, кори нек танҳо аз ҷониби шахсе ба даст оварда мешавад, ки Худо ӯро аз гуноҳ пок кардааст ва ба ӯ «адолате, ки аз Худо аз рӯи имон аст» (Филиппиён 3:9) нисбат додааст.
Писари Худо инчунин дили одами табииро маҳкум мекунад, ки аз он ҳама гуна фикрҳои бад бармеоянд (Матто 15:19). Идеяи он ки агар мо ба қадри кофӣ чуқур кобем, дар ҳамаи мо некӣ пайдо мекунем, як бидъати хатарнок аст. Зеро чунон ки Ишаъё мушоҳида кардааст, «ҳамаи мо мисли чизи нопок ҳастем» (Ишаъё 64:6). Агар мо қабул кунем, ки Масеҳ «барои ҳама мурд» (2 Қӯринтиён 5:14), пас Ӯ гуноҳҳои ҳамаи табақаҳои одамонро бардошт. Румиён 3:23 ба мо мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд». Ҳеҷ кас аз оқибатҳои Ҷолҷото озод нест. Бе ғараз сояи Салиб ҳам меҳмонхонаи миллиардер ва ҳам паноҳгоҳи бехонаро фаро мегирад. Дар натиҷа, ҳар шахсе, ки шартҳои пешакии тавба ва имонро рад мекунад, дар гуноҳҳои худ мемирад.
Дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда
Агар онҳое, ки Масеҳро пайравӣ мекунанд, истисноӣ гуноҳ кунанд, пас онҳое, ки Масеҳро пайравӣ намекунанд, бе истисно гуноҳ мекунанд. Дар ин робита Павлус одамони табдилнашударо ҳамчун «дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда» тасвир мекунад (Эфсӯсиён 2:1). Мардон ва занони мурда наметавонанд бархезанд ва аъмоли адолатро иҷро кунанд. Баръакс, мурдагон танҳо ба фасоди бештар мераванд. Ва ҳамин тавр навишта шудааст, ки маннае, ки бар хилофи амри Худо нигоҳ дошта шуда буд, «кирмҳоро ба вуҷуд овард ва бӯй кард» (Хуруҷ 16:20). Ҳамин тавр Худо тавассути Мусо хашми худро бар зидди онҳое, ки ба Ӯ итоат накарданд, баён кард.
Ангезаи мукофот
Худо ваъда додааст, ки аъмоли некро бо ҷалол ва қудрати ҷовидонии мутаносиб «мукофот» медиҳад (1 Қӯринтиён 3:11-15). Зеро Худо танҳо аъмоли некро бо ҳаёти фаровонтар, ҷалол ва қудрати салтанат мукофот дода метавонад (Матто 6:1-4; Ваҳй 2:10; Ваҳй 22:12). Ҳар коре, ки танҳо барои фоида анҷом дода мешавад, ҳеҷ чиз ба даст намеорад. Аз ин рӯ, Павлус дар бораи «кори имони шумо, ва меҳнати муҳаббат, ва сабри умед» менависад (1 Таслӯникиён 1:3). Агар вазифа на муҳаббат асоси итоати мо бошад, пас мо танҳо ситоиши ҳамсолони худро ба даст меорем. Сомарии нек ба «даъвати вазифа» ҷавоб надод, балки аз рӯи раҳмдилӣ маҷбур шуд, ки қурбонии азобдидаро сабук кунад (Луқо 10:33). Кори неке, ки ба хотири дигаре анҷом дода мешавад, ки ҳеҷ гоҳ ба иҷрокунанда ҷуброн карда наметавонад, амали поки Масеҳ дар яке аз аъзои Ӯст. Зеро чунон ки «некӯкор танҳо яктост, яъне Худо» (Матто 19:17), пас ҳар чизе ғайр аз тақлиди самимӣ ба Худо нек нест. Ғайримуъминон, ки аъмоли нек мекунанд, берун аз ин ҷаҳон мукофот намегиранд. Мо бояд фарқи байни аъмоли неки рӯҳонӣ ва масъулияти иҷтимоиро омӯзем.
Аъмоли нек нисбат ба душманон
Дар Ҳастӣ 1, вақте ки Худо ҳамаи аъмоли Худро баррасӣ кард, Ӯ дид, ки онҳо «нек» ва «хеле нек» буданд (Ҳастӣ 1:10,12,18,21,25,31). Дар ҳоле ки аввалин татбиқи ин дар робита ба офариниш буд, мо медонем, ки Худо волидони аввалини моро бо некӣ, меҳрубонӣ ва муҳаббати фаровон баракат дод. Он чизе, ки Худо карда буд, аз он пас меъёри ҳамаи некӣ гардид. Дар Аҳди Қадим кори некро метавон ҳамчун «он чизе, ки дар назари Худованд дуруст ва нек аст» (Такрори Шариат 6:18) муайян кард. Сарфи назар аз нофармонии инсон, Худо «Офтоби Худро бар бадон ва некон бароварда, боронро бар одилон ва золимон мефиристад» (Матто 5:45). Дар ҳоле ки дӯст доштани бародарони худ назар ба душманони худ осонтар аст, Худо аз мо талаб мекунад, ки меҳрубонии Ӯро нисбат ба ғайримуъминон тақлид кунем. Павлус менависад: «Пас, чунон ки фурсат дорем, ба ҳама одамон, махсусан ба онҳое, ки аз хонаводаи имон ҳастанд, некӣ кунем» (Ғалотиён 6:10).
Имконияти бемаҳдуд
Дар ҳоле ки дар байни масеҳиён гуногунии тӯҳфаҳо вуҷуд дорад, ба миқдори аъмоли неке, ки хурдтарин муқаддасон метавонанд ба даст оранд, маҳдудият вуҷуд надорад. Масалан, мо мехонем: «Дар Ёффо шогирде буд, ки Табито ном дошт... пур аз аъмоли нек ва садақаҳое, ки ӯ мекард» (Аъмол 9:36). Дар муқоиса бо Петрус, ин зан на метавонист шифо диҳад ва на мурдагонро эҳё кунад. Аммо ин ба ӯ монеъ нашуд, ки раҳмати Масеҳро ба беморон, ғамгинон ва камбағалон нишон диҳад. Онҳое, ки беморонро шифо дода наметавонанд, метавонанд ба онҳо хидмат кунанд. Онҳое, ки мурдагонро эҳё карда наметавонанд, ҳадди аққал бо онҳое, ки мотам мегиранд, гиря карда метавонанд. Ва онҳое, ки нонро аз осмон борон карда наметавонанд, метавонанд ба сабук кардани вазъияти камбағалон кӯмак кунанд. Дар назари Худо ин амалҳои муҳаббат ба мисли шифо додани беморон, эҳё кардани мурдагон ва борон кардани нон аз осмон нек мебошанд. Принсипи «ӯ он чиро, ки метавонист, кард» (Марқӯс 14:8) барои писандидани Худо, ки боқимондаро мувофиқи иродаи худ анҷом медиҳад, кофӣ аст.
Ба аъмоли нек даъват шудааст
Дар ҳоле ки аксари шогирдон гумон мекунанд, ки наҷот танҳо дар бораи пешгирӣ аз дӯзах аст, Навиштаҳо баръакс таълим медиҳанд. Дар ҳоле ки риёкорон «аъмоли нек»-ро барои обрӯи худ пайгирӣ мекунанд, фарзандони Худо некӣ мекунанд, то «Падари худро, ки дар осмон аст» ҷалол диҳанд (Матто 5:16). Павлус менависад, ки мо бояд «ба таври шоистаи Худованд ба ҳама писандида роҳ равем, дар ҳар кори нек самаровар бошем ва дар дониши Худо афзоиш ёбем» (Қӯлассиён 1:10). Ӯ инчунин ба мо мегӯяд, ки «ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошем, зеро медонед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯринтиён 15:58).
