Коҳинии Масеҳ
Ду мард аз саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас ва таърих, ки коҳинони Худо буданд, Малкисодек ва Ҳорун буданд. Мо дар бораи таваллуд, насаб ё марги Малкисодек маълумот надорем. Аммо Ҳорун писари Амром ва бародари Мусо ва Мириам, исроилӣ аз қабилаи Левӣ ва аввалин саркоҳини Исроил буд.
Бо вуҷуди ин, Малкисодек пеш аз Ҳорун зиндагӣ мекард. Мо мехонем:
«Зеро ин Малкисодек, подшоҳи Шолим, коҳини Худои Таоло, ки Иброҳимро ҳангоми бозгашт аз куштори подшоҳон пешвоз гирифт ва ӯро баракат дод; ки Иброҳим низ даҳяки ҳама чизро ба ӯ дод; аввал аз рӯи тафсир Подшоҳи адолат, ва баъд аз он низ Подшоҳи Шолим, ки Подшоҳи сулҳ аст; бе падар, бе модар, бе насаб, на ибтидои рӯзҳо ва на интиҳои ҳаёт дошт; балки ба Писари Худо монанд карда шудааст; доимо коҳин мемонад» (Ибриён 7:1-3 KJV).
Худо дар ҳикмати Худ бисёр маълумотро аз мо пинҳон дошт, то Малкисодек метавонад тасвири Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо бошад. «На ибтидои рӯзҳо ва на интиҳои ҳаёт дошт» нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас дар он вақт намедонист, ки Малкисодек кай таваллуд шудааст ё кай мурдааст.
Ин подшоҳ-коҳин Малкисодек аз Ҳорун, ки дар хаймаи заминӣ хидмат мекард, мартабаи баландтар дошт. Тартиби Малкисодек он чизест, ки Худованди мо Исо гирифт, зеро Ӯ дар рӯи замин коҳин набуд, ки тӯҳфаҳо ва қурбониҳоро аз рӯи тартиби Ҳорун пешниҳод кунад; коҳинон аз насли Ҳорун ин корро мекарданд. Ҷараёни коҳинии Ҳорун аз Ҳорун то марги Масеҳ давом кард (Матто 27:51-ро баррасӣ кунед). Ба ҷои он ки аз насли Ҳорун ояд, Масеҳ аз рӯи тартиби дигар ва аз қабилаи дигар (Яҳудо) омад.
Ин Малкисодек аз Иброҳим, Левӣ ва Ҳорун баландтар ва бузургтар буд. Мо инро дар Ибриён 7:5-10 ба мо пешниҳодшуда мебинем. Дар он ҷо мо мехонем:
«Ва дар ҳақиқат онҳое, ки аз писарони Левӣ ҳастанд, ки вазифаи коҳиниро мегиранд, фармон доранд, ки аз мардум мувофиқи қонун даҳяк гиранд, яъне аз бародарони худ, гарчанде ки онҳо аз камари Иброҳим омадаанд: аммо он ки насабаш аз онҳо ҳисоб карда намешавад, аз Иброҳим даҳяк гирифт ва ӯро, ки ваъдаҳоро дошт, баракат дод. Ва бе ҳеҷ мухолифат хурдӣ аз бузургӣ баракат меёбад. Ва дар ин ҷо мардоне, ки мемиранд, даҳяк мегиранд; аммо дар он ҷо ӯ онҳоро мегирад, ки дар бораи ӯ шаҳодат дода шудааст, ки ӯ зинда аст. Ва чунон ки ман метавонам бигӯям, Левӣ низ, ки даҳяк мегирад, дар Иброҳим даҳяк дод. Зеро ӯ ҳанӯз дар камари падараш буд, вақте ки Малкисодек ӯро пешвоз гирифт.»
Маҳз дар тартиби коҳинии ин мард Худованди мо 1000 сол бар тамоми замин ҳукмронӣ хоҳад кард. Он вақт Ӯ ҳамчун коҳин бар тахти Худ хоҳад нишаст:
«Ӯ маъбади Худовандро бино хоҳад кард; ва Ӯ ҷалолро хоҳад бардошт, ва бар тахти Худ нишаста ҳукмронӣ хоҳад кард; ва Ӯ бар тахти Худ коҳин хоҳад буд: ва машварати сулҳ байни ҳар ду хоҳад буд» (Закарё 6:13).
Коҳинии имондорон
Мо, ки тавассути таваллуди нав ва файзи мутлақ бо Масеҳ пайвастем ва аз гӯшти Ӯ ва устухонҳои Ӯ сохта шудаем (Эфсӯсиён 5:30), коҳинони Худо ва Масеҳ ҳастем. Тамоми коҳинӣ аз Ҳорун сарчашма гирифтааст, ки ҳар яке нақши махсусеро иҷро мекард. Ҳамин тавр, мо – мардон ва занон – ки дар оилаи Худо аз нав таваллуд шудаем, ба шарофати аз Худо таваллуд шудан коҳин ҳастем. Ин коҳинӣ ду ҷанба дорад, ки ҳар як масеҳӣ имрӯз бояд иҷро кунад. Онҳо инҳоянд:
Коҳинии муқаддас.
Дар 1 Петрус 2:4-5 ба мо гуфта шудааст: «Ба Ӯ наздик шуда, чун ба санги зинда, ки дар ҳақиқат аз ҷониби одамон рад карда шудааст, аммо аз ҷониби Худо интихобшуда ва гаронбаҳо, шумо низ, чун сангҳои зинда, хонаи рӯҳонӣ, коҳинии муқаддас сохта мешавед, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст, пешниҳод кунед.» Ин коҳинии муқаддас аст, ва мо ҳамин ҳастем.
Коҳинии шоҳона.
1 Петрус 2:9 мегӯяд: «Аммо шумо насли интихобшуда, коҳинии шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсус ҳастед; то ки шумо ситоиши Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, нишон диҳед.» Аз ин рӯ, чунон ки дар ҳукмронии ҳазорсола хоҳад буд, мо ҳоло ҳам ҳамин тавр мекунем: мо Худоро баракат медиҳем ва инсонро баракат медиҳем.
Ҳамчун коҳинони муқаддас вазифаи мо ба сӯи Худост, ки Ӯро бо тамоми дил, ҷон, ақл ва қуввати худ дӯст дорем ва хидмат кунем (Марқӯс 12:29-30). Ибриён 13:15 илова мекунад: «Аз ин рӯ, ба воситаи Ӯ биёед қурбонии ситоишро ба Худо доимо пешниҳод кунем, яъне меваи лабҳои мо, ки ба номи Ӯ шукр мегӯянд.» Ин ҳадафи асосии коҳини муқаддас аст.
Ҳар як фарзанди Худо бояд доимо қурбониҳои рӯҳонӣ ба Худо пешниҳод кунад. Албатта, вақте ки мо ба назди Ӯ меоем, он чизеро, ки аз Ӯ ва барои Ӯ захира кардаем, пешниҳод мекунем. Марями Байт-Ҳиниро баррасӣ кунед. Вай кай як фунт гаронбаҳои нардро ба даст овард ва то кай онро нигоҳ дошт, пеш аз он ки Худовандро тадҳин кунад? Мо намедонем. Аммо ҳоло, мисли Марям, биёед он чизеро, ки хеле қадр мекунем, барои Худованд захира кунем. Оё инҳо ибодат, ситоиш ва парастиши дилҳои мо нестанд?
Чӣ шодӣ ва имтиёз ҳам, барои ҳар як бародар, пир ё ҷавон, ки дар маҷлис бархезад ва аз он чизе, ки дар дили мост, ибодатро аз номи ҳамаи ҳозирон пешниҳод кунад.
Аз тарафи дигар, мо коҳинии шоҳона дорем, ки ба хидмати мо ба сӯи инсон дахл дорад. Мо метавонем суханони аллакай мубодилашударо ба ёд орем:
«Шумо насли интихобшуда, коҳинии шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсус ҳастед; то ки шумо ситоиши Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, нишон диҳед» (1 Петрус 2:9).
Ҳар як амали меҳрубонӣ барои Масеҳ, ҳар як сухани гуфташуда барои Масеҳ, ҳар дафъае, ки мо Каломро бо қудрати Рӯҳ хидмат мекунем, ҳар дафъае, ки мо Инҷилро мавъиза мекунем, ҳар хидмате, ки барои Масеҳ анҷом дода мешавад – ҳатто як пиёла оби хунук, ки ба номи Худованди мубораки мо Исои Масеҳ дода мешавад – ҳамчун коҳинони шоҳона анҷом дода мешавад.
Ҷанбаи дигари коҳинии шоҳона ин аст, ки дар ин ҷо ва ҳоло мо имтиёзи бузург дорем, ки ситоишҳо – аълоиятҳои – Ӯро нишон диҳем. Яъне, мо ҷалолҳои ахлоқии Масеҳро нишон медиҳем, ба монанди Ӯ муҳаббат, файз, раҳм, шафқат, муқаддасӣ, меҳрубонӣ, сулҳ, фурӯтанӣ, нармӣ ва вафодорӣ.
Хидмати коҳини шоҳона таълим додани ҳақиқат ба мардум аст. Мо инро дар Малокӣ 2:7 мебинем, ки дар он ҷо мехонем:
«Зеро лабҳои коҳин бояд донишро нигоҳ доранд, ва онҳо бояд қонунро аз даҳони Ӯ ҷӯянд: зеро ӯ паёмбари Худованди лашкарҳост.»
Коҳин ба мардум дар бораи ирода ва роҳҳои Худо таълим медиҳад – он чизе, ки ба Худо писанд аст ва он чизе, ки Худо мехоҳад дар муқаддасони Худ бубинад. Дили коҳин бо манфиатҳои Худованд машғул аст, аз ин рӯ ӯ бо манфиатҳои мардум ба Худо меравад ва аз номи онҳо бо Ӯ сухан мегӯяд. Сипас, коҳин аз Худо ба назди мардум меояд ва онҳоро баракат медиҳад, аз номи Худо бо мардум сухан мегӯяд. Ин вазифаест, ки мо ҳоло ҳамчун дуо ва шафоат барои мардум ва таълим додани суханони Худо иҷро мекунем.
Бигзор Худованд моро дар ин вазифаи хушбахтона ҳамчун коҳинони Худо тақвият бахшад ва дастгирӣ кунад.
