«Баррае, ки забҳ шуд, сазовори гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат аст!» Ваҳй 5:12
Ваҳй ягона китоби пайғамбарӣ дар Аҳди Ҷадид аст. Он бо «ваҳйи Исои Масеҳ» оғоз меёбад (1:1 NKJV), ки фавран мавзӯи марказии китобро муаррифӣ мекунад. Ҳадафи он ошкор кардани Масеҳ ҳамчун Шахси ҷалолёфта дар муқоиса бо Инҷилҳост, ки Ӯро дар фурӯтанӣ ва азобаш ошкор мекунанд. Қуллаи китоб бозгашти дуюми Ӯст. Ҳодисаҳое, ки пеш аз бозгашти дуюм рух медиҳанд, муқаддимаро ташкил медиҳанд ва ҳамаи ҳодисаҳое, ки пас аз он рух медиҳанд, эпилог мебошанд.
Номҳои Масеҳ дар Ваҳй
Ин китоб нисбат ба дигар китобҳои Китоби Муқаддас унвонҳои тавсифии бештареро барои Наҷотдиҳанда номбар мекунад. Гарчанде ки хонанда метавонад бештар пайдо кунад, дар ин китоб 20 номи Масеҳ оварда шудааст: Исои Масеҳ (1:1), Шоҳиди Амин, Нахустзода аз мурдагон, Ҳоким бар подшоҳони замин (1:5), Алфа ва Омега (1:8; 22:13), Аввал ва Охир (1:17; 22:13), Писари Одам (1:13), Писари Худо (2:18), Шери қабилаи Яҳудо (5:5), Решаи Довуд (5:5), Барра ... забҳшуда (5:6), Худованди мо (11:8), Подшоҳи муқаддасон (15:3), Амин ва Рост (19:11), Каломи Худо (19:13), Подшоҳи подшоҳон (19:16), Худованди худовандон (19:16), Оғоз ва Анҷом (1:8; 22:13), Реша ва Насли Довуд (22:16), Ситораи дурахшон ва субҳ (22:16).
Илова бар ин, «маннаи пинҳонӣ» (2:17) дар бораи Масеҳ дар ҷалол сухан меронад (Хуруҷ 16:33-34; Ибриён 9:4). «Ситораи субҳ» (2:28) ба Масеҳ ишора мекунад, ки пеш аз субҳ бармегардад, ки ин ба Рабуда шудани Калисо пеш аз таъсиси салтанат ишора мекунад (Ваҳй 22:16; 2 Петрус 1:19). Савора «бар аспи сафед» (19:11-16,19) ба таври возеҳ ҳамчун Масеҳ, Подшоҳи подшоҳон муайян карда шудааст.
Барра дар Ваҳй
Номи Масеҳ ҳамчун «Барра» дар Ваҳй 28 маротиба зикр шудааст – бештар аз 65 китоби дигари Китоби Муқаддас якҷоя. Масеҳ на танҳо Барраи Ҷолҷота, балки Барраи осмон низ мебошад. Ин унвонест, ки Ӯ мехоҳад, ки ҳамаи наҷотёфтагон Ӯро дар тамоми абадият ба ёд оранд. Ҳадафи истифодаи истилоҳи «Барра» дар осмон ин аст, ки Масеҳи ҷалолёфтаи Ваҳйро бо Масеҳ Барраи қурбонӣ дар омадани аввалини Ӯ муайян кунад. Барра марказест, ки дар атрофи он ҳама чиз ҷамъ шудааст, бунёдест, ки дар он ҳама чиз сохта шудааст, объектест, ки ба он ҳама чиз ишора мекунад ва чашмаест, ки аз он ҳама баракатҳо ҷорӣ мешаванд. Барра нур, ҷалол, ҳаёт, Худованди осмон ва замин аст, ки аз рӯи Ӯ ҳама гуна наҷосат бояд гурезад, ба Ӯ ҳама гуна ҳамду сано бояд пешниҳод шавад ва дар ҳузури Ӯ пуррагии шодӣ ёфт мешавад. Дар тамоми Ваҳй мо Барраро на танҳо ҳамчун Шахси забҳшуда, ки гуноҳҳои моро пок кард, балки ҳамчун Шахси баландбардошташуда, Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон мебинем.
Биниши Масеҳи ҷалолёфта
Дар боби 1, Юҳанно тасвири ҳафтгонаи пурраи Худованди эҳёшуда ва баландбардошташударо мебинад, ки қудратҳои ахлоқӣ, рӯҳонӣ ва доварии Ӯро ошкор мекунад.
Аввалан, «Сари Ӯ ва мӯи Ӯ мисли пашм сафед, мисли барф сафед буд» (1:14). Ин рамз (Дониёл 7:9) дар бораи покии беайби Масеҳ сухан меронад.
Сониян, «Чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ» (1:14; 2:18; 19:12; Дониёл 10:6;). Ин рамзи равшан дониши амиқ ва бепоёни Ӯро, ва қудрати Ӯро барои тафтиш ва ҷустуҷӯи ҳар як ҳаёт, барои ворид шудан ба ҳуҷраҳои дарунии ҳар як дил ва барои ошкор кардани чизҳои пинҳонии торикӣ нишон медиҳад.
Сеюм, «Пойҳои Ӯ мисли биринҷи тоза, гӯё дар кӯра тоза карда шуда буд» (1:15; 2:18). Дар замони Юҳанно биринҷ омехтаи тилло, мис ва нуқра буд – қавитарин металл маълум. Ин биринҷ, ки дар кӯра ба ранги сафеди гарм мерасид, ба гармӣ тоб намеовард. Он дар бораи устуворӣ ва муқовимат сухан меронад. Дар салиб, Масеҳ ҳамчун инсон метавонист ба кӯраи оташи Худо тоб оварад ва ҳамаи душманони адолатро поймол кунад. «Ӯ ангури ғазаб ва хашми Худои Қодирро поймол мекунад» (Ваҳй 19:15).
Чорум, «Овози Ӯ мисли садои обҳои зиёд» (1:15; Ҳизқиёл 43:2). Ин ишораест, ки овози Масеҳ ногузир ва бонуфуз аст, ки ҳамаи одамон ва миллатҳоро фармон медиҳад. Ин овози қудрати комил аст.
Панҷум, «Дар дасти рости Ӯ ҳафт ситора буд» (1:16). Ҳафт ситора дар ояти 20 ҳамчун ҳафт фаришта ё паёмбари ҳафт калисои Осиё тафсир карда мешаванд.
Шашум, «Аз даҳони Ӯ шамшери тез, дудама баромад» (1:16; 19:15). Ин рамз дар Ибриён 4:12 ҳамчун Каломи Худо дида мешавад, ки мебурад, тақсим мекунад ва фарқ мекунад. Дар ин ҷо мо сифати амиқи суханони Масеҳ ва қудрати онҳоро барои сарзаниш ва ҷазо додан мебинем. Шамшер рамзи қудрат ва салоҳияти доварӣ аст.
Ҳафтум, «Чеҳраи Ӯ мисли офтоб буд, ки бо қуввати худ медурахшид» (1:16; Матто 17:2). Чеҳраи Масеҳ бо дурахши тоқатфарсо, шукӯҳи ҳайратангез ва бузургии даҳшатнок медурахшид. Масеҳ «Офтоби адолат» аст (Малокӣ 4:2). Чеҳраи Масеҳ ҷалоли комили ахлоқии Ӯро инъикос мекунад.
Дари кушода дар осмон
Ду маротиба дар Ваҳй мо дар бораи дари кушода дар осмон мехонем (4:1; 19:11). Вақте ки шумо дар дохили хонаи худ ҳастед ва мехоҳед берун равед, дарро мекушоед. Дари кушода дар осмон баромадани Масеҳро ифода мекунад. Бори аввал ин ҳодиса дар бораи баромадани Масеҳ аз осмон ва омадани Ӯ барои муқаддасони худ дар Рабудашавӣ сухан меронад. Дар ҳолати дуюм, Масеҳ бо муқаддасони худ аз осмон мебарояд, то ба замин ояд, то онро доварӣ кунад ва салтанати ҳазорсолаи худро барпо кунад.
Паёмҳо ба ҳафт калисо
Дар бобҳои 2-3, Масеҳ ба ҳафт калисои Осиёи Хурд дар асри якум паёмҳо мефиристад. Ҳар як паём хусусиятҳои худро дорад, аммо бисёр монандӣ низ вуҷуд дорад. Ҳар як паём бо «Ман корҳои шуморо медонам» оғоз меёбад. Ҳар як паём ваъдаи «ба он ки ғолиб меояд» медиҳад. Гарчанде ки баъзе тағйирот вуҷуд дорад, ҳар як паём ҳамон ҷумлаи хотимавиро дорад: «Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд». Ҳар як паём бо муқаддимае оғоз меёбад, ки дар он Худованд тасвир шудааст, аммо ҳар як тасвир мувофиқи паём фарқ мекунад. Аксари номаҳо калимаҳои огоҳӣ ва ваъдаро ба онҳое, ки мешунаванд ва ҷавоб медиҳанд, дар бар мегиранд. Умуман, онҳо номаҳои сарзаниш, танбеҳ ва итминон мебошанд.
Парастиши Барра
Аз боби 4 сар карда, саҳна ногаҳон тағйир меёбад ва мо ба осмон меравем. Аз 4:1 сар карда, Ваҳй оянда аст; Рабудашавӣ бояд рух дода бошад ва Калисо дар осмон аст. Дар бобҳои 4 ва 5, Барра аз ҷониби 24 пирон, чор махлуқи зинда ва фариштагони муқаддас парастиш карда мешавад. 24 пирон ҷисми имондорони ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадидро ифода мекунанд. Чор махлуқи зинда мавҷудоти фариштагии дорои зеҳни баландтарин мебошанд, ки ба керубимҳои Ҳизқиёл 1 ва 10 ва серафимҳои Ишаъё 6 монанданд. Ҳадафи онҳо ин аст, ки ҳамаи махлуқотро дар тамоми абадият аз хидмати мубораки заминӣ ва осмони Масеҳ ёдоварӣ кунанд. Ин аз рӯи намуди зоҳирии онҳо, ки ба шер, гӯсола, одам ва уқоб монанд аст, ки мутаносибан ба чор Инҷил мувофиқат мекунанд, пешниҳод карда мешавад.
Хондани бобҳои 4 ва 5 мавҷудияти се доираи консентриро ошкор мекунад, ки ҳар яке бо ибораи «дар атрофи тахт» ишора шудааст. Доираи дарунӣ (4:4) аз ҷониби 24 пирон, ки муқаддасонро дар ҷалол ифода мекунанд, ишғол карда шудааст. Доираи миёна (4:6) аз ҷониби чор махлуқи зинда ишғол карда шудааст. Доираи берунӣ (5:11) аз ҷониби фариштагони муқаддас ишғол карда шудааст. Дар натиҷаи ин тартиб, ҳар як муқаддас Масеҳро дар миёни тахт хоҳад дид (5:6); ва муқаддасон дар доираи дарунӣ ба Ӯ наздиктар хоҳанд буд, назар ба фариштагон, сокинони доираи берунӣ. Ҳамин тавр мо мебинем, ки Масеҳ муқаддасони худро чӣ қадар қадр мекунад.
Дар миёни тахт (5:6), Юҳанно Барраеро бо хусусиятҳои зерин мебинад. Ӯ забҳ шудааст; ин се маротиба такрор мешавад (Ваҳй 5:6,9,12). Ӯ панҷ захм дорад, дар ҳар ду даст, дар ҳар ду пой ва дар паҳлӯи Ӯ. Ӯ бо ҳафт шох ҳама қудратманд аст, ки дар забони рамзии Китоби Муқаддас ба қудрат ва салоҳият ишора мекунад. Ӯ бо ҳафт чашм ҳама чизро медонад, ки ба дониш ва ҳикмати комил ишора мекунад.
Исҳоқ пурсид: «Барра куҷост?» (Ҳастӣ 22:7). Яҳёи Таъмиддиҳанда ҷавоб дод: «Инак Барра!» (Юҳанно 1:29). Ҳамаи махлуқот ҳоло мегӯянд: «Барра сазовор аст» (Ваҳй 5:12), дар бораи хуни Ӯ дар осмон суруд мехонанд ва суруди нави наҷотро месароянд (5:9). Суруди кӯҳна суруди офариниш аст (Айюб 38:7; Ваҳй 4:11).
Ғазаби Барра
Дар бобҳои 6-19, ғазаби Барра ба замин тавассути ҳафт мӯҳр, ҳафт карнай, ҳафт коса ва ҳафт шиша рехта мешавад. Кушодани боби 6 як марҳилаи муҳимро дар ваҳйи прогрессивии охири замон нишон медиҳад. Тасвир дар 6-19 ваҳйи Худо дар бораи доварии даҳшатнокест, ки қуллаи ин замон хоҳад буд. Ҳеҷ гоҳ, аз замони Нӯҳ, доварии ин қадар харобиовар ба анҷом нарасидааст. Ин огоҳӣ ба онҳоест, ки дар беимонӣ зиндагӣ мекунанд, то эҳтиёт бошанд, ки ин замон онҳоро фурӯ набарад. Пайғамбарии охири замон бояд масеҳиёнро водор кунад, ки ҷонҳоро аз оташ наҷот диҳанд ва онҳоро барои омадани Худованд омода созанд.
Каломи Худо ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки ҳамаи онҳое, ки аз файзи Худо истифода мебаранд, дар замон ва абадият муборак мебошанд. Аммо онҳое, ки раҳмати Худоро рад мекунанд, бояд доварии Ӯро бе раҳмат таҷриба кунанд. Беақлӣ аст, ки дар Навиштаҳое, ки дар бораи муҳаббати Худо сухан мегӯянд, истироҳат кунем, дар ҳоле ки онҳоеро, ки бо довариҳои одилонаи Ӯ сарукор доранд, рад кунем. Замони ҳозира файзи Худо ва доварии боздошташударо ошкор мекунад. Замони оянда далели қатъӣ хоҳад дод, ки Худо ҳар як кори бадро ба доварӣ меорад ва онҳое, ки файзи Ӯро рад мекунанд, бояд ғазаби Ӯро таҷриба кунанд.
Шоми арӯсии Барра
Ваҳй 19:7-8 шоми арӯсии Барраро эълон мекунад. Матн намегӯяд, ки арӯсӣ дар осмон ё дар замин сурат мегирад. Бисёре аз тафсиргарон бовар доранд, ки он дар осмон рух хоҳад дод. Бояд қайд кард, ки на муқаддасони Аҳди Қадим ва на муқаддасони Мусибат қисми арӯсро ташкил намедиҳанд; танҳо имондорони замони Калисо дохил карда мешаванд. Ҳатто Яҳёи Таъмиддиҳанда худро танҳо дӯсти домод номид (Юҳанно 3:29). Рамзи арӯсӣ дар муносибати Масеҳ бо Калисои Ӯ ба таври зебо иҷро мешавад. Либоси арӯсии Калисо «катони хуб ... корҳои одилонаи муқаддасон» аст. Мо барои зебо кардани либоси арӯсӣ чӣ кор карда истодаем? Мо имрӯз барои Худованд чӣ кор карда истодаем?
Бозгашти дуюми Барра
Ваҳй 19:11-16 яке аз тасвирҳои равшантарини бозгашти дуюми Масеҳ дар тамоми Навиштаҳост. Ин як ҳодисаи ҷалолнок хоҳад буд, ки тамоми ҷаҳон, имондорон ва беимонон онро хоҳанд дид. Осмони кушода дар бораи баромадани Масеҳ аз осмон бори дуюм бо муқаддасони худ барои омадан ба замин барои доварӣ кардани он, гирифтани салтанати ваъдашуда ва ҳукмронӣ бар замин барои 1000 сол сухан меронад. Савора бар аспи сафед касе ҷуз Исои Масеҳ нест. Аспи сафед рамзи ҷанги пирӯзӣ аст: «Ӯ бо либосе пӯшида буд, ки ба хун ғӯтонда шуда буд» (19:13). Либоси ба хун ғӯтондашуда ба кори Ӯ дар салиб ҳеҷ иртиботе надорад, балки иҷрои Ишаъё 63:3, рӯзи интиқоми Ӯст, вақте ки хуни душманони Ӯ бар либоси Ӯ пошида мешавад. «Лашкарҳои осмонӣ», ки «Ӯро бар аспҳои сафед пайравӣ карданд», муқаддасони Ӯ мебошанд, ки бо Ӯ меоянд. Фариштагон низ бо Ӯ хоҳанд буд (Матто 24:30-31). Ин порча се номи Наҷотдиҳандаро тасвир мекунад. Аввалан, «Ӯ номе дошт, ки ҳеҷ кас ҷуз худаш намедонист». Дуюм «Каломи Худо» аст. Сеюм «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон» аст (19:11,13,16).
Ҳукмронии Барра
Ҳукмронии Барра ҳамчун Ҳазорсола номида мешавад. Дар тамоми Навиштаҳо он танҳо дар боби 20 зикр шудааст ва дар он ҷо шаш маротиба ҳамчун «ҳазор сол». Калимаи «ҳазорсола» маънои 1000 солро дорад. Муқаддасоне, ки дар давраи Мусибати Бузург шаҳид шудаанд, эҳё хоҳанд шуд, дубора зиндагӣ хоҳанд кард ва бо Масеҳ ҳукмронӣ хоҳанд кард (20:4). Ҳукмронии Ӯ ҳукмронии баракат, адолат ва сулҳи бебаҳо хоҳад буд, гарчанде ки Ӯ бар миллатҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард (Забур 2:9; Ваҳй 2:27; 12:5; 19:15).
Ҳолати абадӣ
Бобҳои 21-22 ба абадият дахл доранд. Ин шаш тағйирот дар он ҷо сурат мегирад.
Аввалан, дар осмон «дигар лаънат нахоҳад буд» (22:3). Дард, ашк, ҷангҳо, терроризм, беморӣ, ноумедӣ, нокомӣ, ноамнӣ, ҷанҷолҳо, нажодпарастӣ, худхоҳӣ, ташвишҳо, азоб ва марг нахоҳад буд. Дар осмон, ҳамаи унсурҳое, ки боиси нохушӣ дар замин мешаванд, аз байн хоҳанд рафт.
Сониян, табиати афтодаи Одамӣ решакан карда мешавад ва Шайтон ба кӯли оташ партофта мешавад (19:20; 20:10; 21:8). Мо дигар ба васваса ва гуноҳ тобеъ нахоҳем буд.
Сеюм, «Тахти Худо ва Барра дар он хоҳад буд» (22:3). Дар осмон миллионҳо муқаддасон хоҳанд буд, аммо Исо ҳар яки онҳоро шахсан хоҳад шинохт. Ва мо Ӯро ба таври амиқтар аз ҳарвақта хоҳем шинохт. «Дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳо то абад ҳастанд» (Забур 16:11). Ҳар он чизе ки Худо барои мо дар осмон омода кардааст, бениҳоят аҷибтар аз он чизе хоҳад буд, ки мо ҳоло лаззат мебарем.
Чорум, мо волидон, фарзандон ва дӯстони худро хоҳем шинохт ва аз онҳо лаззат хоҳем бурд, ҳамон тавре ки шогирдон Мӯсо ва Илёсро дар кӯҳи Тағйири шакл шинохтанд (Матто 17:3,4). Ҳамаи ҷалолҳои осмон аз сабаби одамоне, ки мо дар он ҷо хоҳем шинохт, махсусан муқаддасони бузурге, ки пеш аз мо рафтаанд ва онҳое, ки мо имтиёз доштем, ки ба Худованд биёрем, зиёд хоҳанд шуд.
Панҷум, мо «ба Ӯ хидмат хоҳем кард» (22:3). Осмон ҷои фаъолияти беист хоҳад буд, зеро дар он ҷо шаб нахоҳад буд. Ба мо гуфта нашудааст, ки мо дар осмон чӣ гуна кор хоҳем кард, аммо мо барои музд кор нахоҳем кард. Ин хидмате хоҳад буд, ки ба ҳар як муқаддас мувофиқ аст, коре, ки мукофотбахш ва ҳаяҷонбахш хоҳад буд.
Шашум, «Онҳо рӯи Ӯро хоҳанд дид» (22:4). Навиштаҳо намегӯянд, ки мо кӯчаҳои тиллоӣ, на дарвозаҳои марворид, на деворҳоро бо ҳама гуна сангҳои қиматбаҳо хоҳем дид. Китоби Муқаддас намегӯяд, ки мо фариштагони муқаддас, на муқаддасони бузургро ба монанди Иброҳим, Довуд, Дониёл ва Павлус хоҳем дид. Аммо, Навиштаҳо мегӯянд, ки мо рӯи Исоро хоҳем дид, ки ҷалоли Худоро инъикос мекунад (2 Қӯринтиён 4:6). Ин моҳияти осмон ва шодии шодиҳо хоҳад буд.
Ҳамду санои абадӣ
Осмон осмон хоҳад буд, зеро мо рӯи Исоро мебинем. Мо ба зебогии Барра чунон ғарқ хоҳем шуд ва ба шукӯҳу бузургии Ӯ чунон машғул хоҳем шуд, ки худро фаромӯш хоҳем кард. Мо ба чор махлуқи зинда ва мириадҳои фариштагони муқаддас ҳамроҳ хоҳем шуд, то ба Барра барои асрҳои беохири абадият як хори ҳамду санои доимӣ пешниҳод кунем.
Мо Ӯро доимо ва абадӣ ҳамду сано хоҳем гуфт, пас биёед одати муқаддаси ҳамду сано гуфтанро ба Ӯ ҳоло дар муддати кӯтоҳи зиндагии худ дар замин парвариш кунем.
