Дар ҳоле ки мо дар Аҳди Қадим як ишорае ба ҳақиқати бадани Масеҳ намеёбем, мо ишораҳоеро ба ҷамъияте меёбем, ки ин сирри бузург дар бораи он дуруст аст; ва аз ин рӯ, аз ин Навиштаҳои Аҳди Қадим, ман мехоҳам он чизеро, ки аллакай гуфта шудааст, пайравӣ кунам, ки Масеҳ хусусиятҳои Худро ба ҳар як оилае, ки дар ҷаҳони оянда ба баракат оварда шудааст, мегузорад ва ба ин васила тамоми саҳнаро бо нишони файз ва ҷалоли Худ пур мекунад.
Дастаи меваҳои аввал
Дастаи меваҳои аввал, ки мо аз он оғоз мекунем, яке аз тасвирҳои аввали эҳёи Худованди мо Исои Масеҳ аз мурдагон аст. Дар болотар, дар иди Фисҳ, мо дар намуна Худовандро ба марг мебинем; аммо дар ин ҷо мо эҳёи Ӯро бо бисёре аз оқибатҳое, ки аз он бармеоянд, дар пеши назар дорем. Аввалин чизе, ки бояд қайд кард, ин аст: «Вақте ки шумо ба замин омадед», ояти 10. Ин ид ба таври возеҳ бо замоне алоқаманд аст, ки онҳо аз Урдун гузаштанд ва ба замин дохил шуданд. Чунон ки аллакай қайд шуд, ҷои барҷастае, ки мо ҷавоби инро дар Аҳди Ҷадид дорем, нома ба Эфсӯсиён аст. «Муборак ... бо тамоми баракатҳои рӯҳонӣ», ҷавоби «замин» хоҳад буд. Ин ки ин бо эҳёи Худованди мо оғоз ёфт, аён аст, ва ҳоло Ӯ бо ҷалол ва шараф дар дасти рости Худо тоҷдор аст.
Омер
Дар ҳошия шумо қайдеро хоҳед дид, ки ин даста дар асл «омер» аст. Дар додани манна шумо дар ёд доред, Худо гуфт: «як омер барои ҳар як мард». Новобаста аз он ки касе бисёр ё кам ҷамъ мекард, ҳама чиз чен карда мешуд, то ҳар як ҳиссаи пурраи худро дошта бошад, «як омер барои ҳар як мард».
Масеҳи пурра барои ҳар як инсон фикри Худо буд. Дар охири он боб, Хуруҷ 16:33, мо мехонем: «Дегеро гирифта, як омер манна дар он бигузор ва онро дар пеши Худованд нигоҳ дор». Пас, як омер андозаи Масеҳ буд, ки ба ин ҷаҳон омад, то ниёзи инсонро қонеъ гардонад ва дар ин кор файз ва ҷалоли Худоро зоҳир кунад. Мо дар ин боб мехонем; он инчунин «омер»-и меваҳои аввал буд, ки ҳоло мо эҳёи Ӯро дорем. Касе, ки ба ин ҷаҳон фуруд омад, ҳамон Касест, ки бо тамоми ҷалоли Худ ба Худо баргашт. Ин дафъа, он бо «ҳосил» алоқаманд аст. Ҳосил барои мо иртиботи мо бо Ӯст, ки ба тамоми баракатҳое, ки дар Ӯ дар ҳузури Худо ҳастанд, оварда шудааст.
Қурбонии гӯштӣ
Бо ин даста инчунин қурбонии гӯштӣ аз «ду даҳяки орди маҳин бо равған омехта» оварда шуд. Ман намедонам, ки ин андозаҳо чӣ маъно доранд, аммо як фикре, ки ман аксар вақт бо онҳо алоқаманд кардаам, ин аст, ки даҳ рақами масъулиятҳо дар инсон аст, муҳаббат ба Худо ва муҳаббат ба инсон. Дар ҳоле ки ҳар як инсони дигар дар иҷрои он чизе, ки ба Худо тааллуқ дошт ва ба ҳамсояаш он чизе, ки ба ӯ тааллуқ дошт, ноком шуд, як Мард ба ҳарду комилан ҷавоб дод, зеро Худованди мо ҳеҷ гоҳ дар ҳеҷ кадоме аз онҳо ноком нашуд. Ин қурбонии гӯштӣ, ки дар ин ҷо бо даста оварда шудааст, ба мо хотиррасон мекунад, ки Марде, ки ба ҷалол рафтааст, чун аз мурдагон эҳё шудааст, ҳамон Мардест, ки ҳамеша Худоро дар ин ҷаҳон дар ҳар қадами роҳи худ ҷалол дод. Фаришта дар бораи Ӯ гуфт: «ин ҳамон Исо» вақте ки Ӯ ба осмон рафт, ва ҳоло Ӯ намунаи он оилаи нави осмонӣ аст, чунон ки мо дар 1 Қӯринтиён 15:48 мехонем.
Қурбонии гӯштии нав (Пантикост)
Ин бо иди навбатӣ, «қурбонии гӯштии нав» алоқаманд аст. Мо медонем, ки панҷоҳ рӯзе, ки дар ин ҷо зикр шудаанд, «Пантикост» дар оғози Аъмол 2 мебошанд. Дар он ҷо мо сабти фуруд омадани Рӯҳулқудс аз Масеҳ дар ҷалолро дорем. Он чизе, ки ман мехоҳам шумо ба он таваҷҷӯҳ кунед, ин аст, ки Рӯҳ аз он Марде фуруд омад, ки бо қурбонии гӯштии «ду даҳяк» тасвир шудааст, то дар ин ҷаҳон «қурбонии гӯштии нав»-ро ташкил диҳад. Оё мо метавонем фикр кунем, ки Рӯҳ дар муқаддасон чизеро ба вуҷуд меорад, ки аллакай дар он Мард дар дасти рости Худо муқаррар нашудааст? Агар мо донем, ки ин «қурбонии гӯштии нав» ташаккули ҷамъияти масеҳиро дар назар дорад, ҷолиб аст, ки нонҳо низ бояд аз «ду даҳяк» бошанд, зеро Рӯҳ фуруд омадааст, то дар ин ҷаҳон ҷамъиятеро бо хусусиятҳои ахлоқии Масеҳ ташкил диҳад. Ман итминон дорам, ки он дар рӯзи Пантикост дар аввал вуҷуд дошт, ва имрӯз, тавассути хизмати калом, Рӯҳ дар муқаддасон Масеҳро ташаккул медиҳад. Таърихи нави рӯҳонии мо бо ин оғоз ёфт, чунон ки Павлус дар Ғалотиён 4:19 ишора мекунад, ва тамоми хизмати минбаъдаи Рӯҳ ба ҷонҳои мо ин аст, ки хусусиятҳои Марди Дуюмро такрор кунад, то Худо ҳоло дар мо лаззати Худро пайдо кунад, чунон ки Ӯ ҳамеша онро дар Писари маҳбуби худ пайдо мекард.
Мӯъҷиза ин аст, ки хамиртуруш дар ин «қурбонии гӯштии нав» пайдо мешавад, зеро он дар бораи мо сухан меронад; аммо мо метавонем якҷоя ҷамъ оем ва, сарфи назар аз бадии дар мо буда, комилан бо Масеҳ ва манфиатҳои Ӯ машғул бошем. Бигзор он на танҳо барои мо таълим бошад, балки бигзор он моро табдил диҳад, то хусусиятҳои Ӯ дар ҳар яки мо бештар ва бештар дида шаванд.
Исроил дар ҷаҳони оянда
Ҳоло ба боби 24 мегузарем, мо Исроилро дар тартиботи худ таҳти назари Худо барои лаззати Ӯ дорем, ва бешубҳа ҷоеро, ки онҳо дар ҷаҳони оянда ишғол хоҳанд кард. Аз ин рӯ, мо дар бораи ин кулчаҳо бори дигар мехонем: «ду даҳяк дар як кулча хоҳад буд». Ман бовар дорам, ки ин ба рӯзе ишора мекунад, ки Исроил ҷамъ оварда мешавад ва дар асоси аҳди нав бо Худо робита барқарор мекунад. Ба ҳар ҳол, онҳо низ хусусиятҳои Масеҳро мегиранд, чунон ки дар ин ҳамон андозаи «ду даҳяк» пешниҳод шудааст. Чӣ тавр ва чӣ қадар ин хоҳад буд, ман намедонам, аммо ман аз ин тасвир бовар дорам, ки он ба ҳар ҳол рӯй хоҳад дод.
Мо бояд дар хотир дорем, ки он чизе, ки мо дар Эфсӯсиён дар робита ба ҳадафи Худо дорем, аз ҷамъомад ва Исроил берун аст, зеро он «ҳама чизро дар Масеҳ ҷамъ овардан» аст. Мо шояд дар фаҳмиш ва баёнҳои худ аз ин кам монда бошем, гӯё ки ҷамъомад ягона зарфи ҳадафи Худо бошад. Бузургтарин зарф, ба назар мерасад; аммо биёед фаромӯш накунем, ки Масеҳ он қадар бузург аст, ки бузургии Ӯ дар ҳама чиз дар ҷаҳони оянда нақш хоҳад гузошт. «Ҳама чиз» дар боби 1 ва «ҳар як оила дар осмон ва дар замин» (Эфсӯсиён 3:15. А. Ҷ.) дар он ҳадаф ҷой доранд ва дар робита ба Масеҳ дар ҷалол гузошта мешаванд. «Пуррагии Ӯ, ки ҳама чизро дар ҳама чиз пур мекунад» моро аз ин итминон медиҳад. Мо кӯшиш кардем, ки аз ин порчаҳои намунавӣ нишон диҳем, ки он хусусиятҳои мубораке, ки дар Масеҳ дар ин ҷаҳон дида мешуданд, имрӯз дар ҷамъомад ташаккул меёбанд ва ҳанӯз дар Исроил дар ҷаҳони оянда ташаккул хоҳанд ёфт. Чӣ саҳнае хоҳад буд, вақте ки Ӯ ба таври хос дар ҳар як ҷамъияте, ки ба баракат оварда шудааст, дида мешавад, ва Худо бо қаноатмандӣ ба саҳнае менигарад, ки дар он Масеҳ ҳамчун пур кардани ҳама чиз дар ҳама чиз зоҳир мешавад. Ин имтиёзи мо ҳамчун ҷавоб ба қурбонии гӯштии нав аст, ки имрӯз он хусусиятҳоро зоҳир кунем.
