Табиати қурбонии Масеҳ: Оштӣ
Оштӣ чист? Таърифи Луғати Оксфорд «барқарор кардани муносибатҳои дӯстона» аст – амали дубора сулҳ кардан пас аз бегонагӣ ё ихтилофот; ё водор кардани касе ба қабули чизи ногувор ё вазъият. Дар баҳсҳои саноатӣ, миллӣ ё сиёсӣ, оштӣ одатан қабули дараҷаи муайяни созишро аз ҷониби ҳарду тараф барои ором кардани вазъият ва барқарор кардани муносибатҳои корӣ дар асоси баъзе созишномаи муштараки тасдиқшуда ё шартномаи сулҳ дар бар мегирад.
Ғояи оштӣ дар Навиштаҳо аз ин ҳам фаротар меравад ва он бешубҳа ҳеҷ гуна созишро аз ҷониби Худо дар бар намегирад. Ин маънои онро дорад, ки Худо бо адолат онҳоеро, ки ба Ӯ бадӣ кардаанд, дубора қабул мекунад. Худо, дар муҳаббати бузурги худ ба ҷаҳон, ҳеҷ гоҳ нисбат ба ҳолати афтодаи инсон бепарво набудааст. Аз лаҳзаи гуноҳ кардани Одаму Ҳавво, Худо нақшаи наҷоти худро амалӣ мекард. Гуноҳи онҳо инсониятро аз Худо дур кард. Аз ин рӯ, онҳо бояд оштӣ мешуданд, на Худо! Барои рафъи хандақи бузурги байни Худ ва одамони гумшуда, Худо Писари Худро дар салиб қурбонии гуноҳ кард. Файзи Худо барои одамон имкон медиҳад, ки дар асоси одилонаи қурбонии кафоратбахши Масеҳ бо Ӯ оштӣ шаванд. Павлус навишт:
Ва шумо, ки як вақтҳо бегона ва дар ақл душманӣ мекардед, корҳои бад мекардед, Ӯ акнун шуморо дар ҷисми гӯштини Худ бо марги Худ оштӣ дод, то шуморо муқаддас ва беайб ва беайб дар назди Худ пешниҳод кунад (Қӯлассиён 1:21-22 ESV). Худо дар муқаддасии Худ тағйирнопазир аст ва аз ин рӯ Ӯ танҳо одамонеро қабул мекунад, ки тавба мекунанд – дилҳо/муносибатҳои худро нисбат ба гуноҳи худ тағйир медиҳанд – ва ба Наҷотдиҳанда имон меоваранд.
Ҳар кӣ имон оварад, фавран оштӣ мешавад. Аз ҷиҳати рӯҳонӣ онҳо аз дур будан аз Ӯ ба муносибати наздик бо Ӯ оварда шудаанд. Онҳо муқаддас, беайб ва беайб ҳастанд – ҳатто як айб ҳам боқӣ намондааст! Онҳо дар муносибати одилона бо Худои муқаддас қарор доранд. Онҳо бо Ӯ дар сулҳ ҳастанд, дар ҳоле ки қаблан онҳо «душман буданд» (Румиён 5:10).
Оштӣ ҳама дар бораи он аст, ки Худо чӣ кардааст (2 Қӯринтиён 5:18-6:2).
Ҳамаи ин аз Худост, ки ба воситаи Масеҳ моро бо Худ оштӣ дод ва ба мо хидмати оштиро дод. — 2 Қӯринтиён 5:18
Ангезаи Павлус барои хидмат ба Худо аз дониши ӯ дар бораи даҳшати Худованд (5:11) ва муҳаббати ӯ ба Масеҳ (ояти 14) бармеомад. Худованд Исо файзи Худоро дар ҳаёт ва хидмати Худ нишон дод, зеро Ӯ фиристода шуд, «то ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад» (Юҳанно 3:17).
Худо дар Масеҳ ҷаҳонро бо Худ оштӣ медод, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо ҳисоб намекард [ҳисоб намекард, ё ҳисоб намекард], ва каломи оштиро ба мо супурд (2 Қӯринтиён 5:19 NKJV). Аммо онҳое, ки файзи Худо ба онҳо зоҳир шуд, Фиристодаи Ӯро салиб карданд. Он вақт раҳмати оштии Худо пирӯз шуд, зеро дар қурбонии Масеҳ Худо [Масеҳро], ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем (ояти 21). Масеҳ Ҷойгузини мо буд. Ӯ ҳукми Худоро ба ҷои мо бардошт. Масофае, ки гуноҳҳои мо оварда буданд, комилан ва доимӣ бартараф карда шуд, ва мо дар Маҳбуб қабул карда шудем! Ҳарчанд мавқеи Худо бар зидди гуноҳ тағйирнопазир аст, аммо дар файзи Худ Ӯ ба мо «дар Масеҳ» омадааст. Ҳатто аҷибтар, Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд (ояти 17).
Худо ба шогирдони Масеҳ вазифаи паҳн кардани ин паёмро, «каломи оштӣ» (ояти 19) супурдааст. Павлус имондоронро «сафирон» ва «ҳамкорон бо Ӯ» (ояти 20, 6:1) меномад – имтиёзи бузург ва масъулияти ҷиддӣ – дар ҷаҳони бегонае, ки ба Масеҳ ва ба Худо душманӣ дорад.
Оштӣ дар муҳаббати Худо реша дорад (Румиён 5:1-11).
Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ мо акнун оштиро қабул кардем — Румиён 5:11 ESV
Румиён 1:16 то 5:11 ба монанди як мурофиаи судӣ аст, ки 11 ояти охир натиҷаи парванда мебошанд. Дар мавриди оштӣ, фикри асосӣ дар Румиён 5 ин аст, ки имондорон ҳар баракатро аз Худо «ба воситаи» ё «аз ҷониби» Худованд Исои Масеҳ гирифтаанд. Ояти 1 оғоз мешавад, «Аз ин рӯ, азбаски мо ба воситаи имон сафед карда шудаем.» «Аз ин рӯ» дар нуқтаҳои гуногуни китоби Румиён барои баёни хулоса истифода мешавад. Дар Румиён 5:1-11, натиҷаҳои гузашта, ҳозира ва ояндаи Инҷил барои имондорони масеҳӣ баррасӣ мешаванд.
Гузашта дар оятҳои 6 то 10 тасвир шудааст. Се нуқтаи дар он ҷо пешниҳодшударо баррасӣ кунед:
- Мо «заиф» ва «бехудо» будем (ояти 6) бе ҳеҷ қуввае барои кӯмак ба худ, ё ҳеҷ хоҳише барои зиндагӣ барои Худо ё хоҳиши кӯмаки Ӯ.
- Мо «гуноҳкорон» будем (ояти 8) бе ҳеҷ муносибате бо Худои муқаддас.
- Мо «душманони» Худо будем (ояти 10) дар исёни фаъол бар зидди Ӯ ва иродаи эълоншудаи Ӯ.
Дар ин замина мо бори аввал дар Румиён сирри аслии оштиро кашф мекунем. Инҷил эълон мекунад, ки Худо нур аст ва Худо муҳаббат аст. Аҷиб аст, ки Ӯ муҳаббати Худро ба мо дар ҳолати гумшудаи мо пешниҳод мекунад, онро нигоҳ медорад, онро дар марги Писари ягонаи Худ зоҳир кардааст.
Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоми гуноҳкор буданамон, Масеҳ барои мо мурд (ояти 8 NKJV).
Аммо дар мавриди ҳозира, ояти 10 инчунин мегӯяд, ки мо бо Худо оштӣ шудаем, яъне мо аз масофаи душманӣ ва марг баргардонида шудаем. Ин дар масали писари гумроҳ дар Луқо 15 тасвир шудааст, вақте ки ӯ аз кишвари дур ба хонаи падараш баргашт. Оштӣ моро дар назди Худо бе ҳеҷ масофае байни Ӯ ва мо қарор медиҳад. Ин мавқеи ҳозираи файз, илтифоти бесазои Ӯст, ки дар он мо баракатҳои аҷиби рӯҳонии дар Румиён 5:1-11 номбаршударо дорем. Дар байни ин баракатҳо чизҳое ҳастанд, ки ҳар кас дар ҷаҳон мехоҳад дошта бошад:
- «Сулҳ бо Худо» (ояти 1) – ҳеҷ масъалаи ҳалнашуда боқӣ намемонад!
- «Дастрасӣ ба воситаи имон» (ояти 2) – қобилияти доимӣ барои истифодаи илтифоти Худо. Ҳоло ҳеҷ монеае нест!
- Тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддаси Ӯ (ояти 5) – ки ба воситаи Ӯ мо муҳаббати Худоро медонем. Ин на танҳо як таъм, балки як обхезиест, ки дилҳои моро пур мекунад, то мо ҳама чизеро, ки Ӯ кардааст, ҳама чизеро, ки Ӯ мекунад ва ҳама чизеро, ки Ӯ барои мо хоҳад кард, қадр кунем!
- Шафоати коҳинии Масеҳ дар дасти рости Худо дар осмон – мо бо ҳаёти беохири Ӯ наҷот меёбем (ояти 10)!
- Аз ҳама беҳтар, оштӣ шуда, мо метавонем Худоро ба таври зинда ва ҳақиқӣ ибодат кунем – мо дар Худо шодӣ мекунем, ё фахр мекунем (ояти 11)!
Оштӣ инчунин маънои ояндаро дар бораи замонҳои охир дорад, вақте ки Худо хушнудии Худро дар ва ба воситаи Масеҳ нишон медиҳад. Инҷил на танҳо як фирори бузург аст, ҳарчанд ояти 9 тасдиқ мекунад, ки «мо аз хашми [Худо] ба воситаи Ӯ наҷот хоҳем ёфт.» Ин, Инҷил, дар бораи ояндаи дурахшон аст: «умеди ҷалоли Худо» (ояти 2). Ин ҳақиқатҳо сабабҳои иловагии шодӣ мебошанд.
Оштӣ дар таъсири худ фарогир аст (Қӯлассиён 1:18-23).
Ба воситаи [Масеҳ, Худо] ҳама чизро, чӣ дар замин ва чӣ дар осмон, бо Худ оштӣ медиҳад, бо хуни салиби Худ сулҳ мекунад. — Қӯлассиён 1:20
Қӯлассиён 1:21 умқи ҳолат ва мавқеи инсони гуноҳкорро дар назди Худо ҳамчун «бегона ва душман дар ... ақл бо корҳои бад» (NKJV) тасвир мекунад. Бояд қайд кард, ки ҷаҳон дар ақли худ ва инчунин бо корҳои бади худ бо Худо душманӣ дорад. Румиён 1 мегӯяд, ки ин натиҷаи мустақими қарорҳои иродаи онҳо барои эътироф накардани Ӯ ҳамчун Офаридгор аст. Имрӯз, фалсафаҳо ва гипотезаҳои илмии онҳо Ӯро аз ақли худ хориҷ мекунанд, зеро онҳо дар амалияи бехудоӣ ва беахлоқӣ исрор меварзанд. Тааҷҷубовар нест, ки Худо онҳоро ба шаҳватҳои нафратовар, ҳавасҳои дағал ва ақлҳои паст додааст.
Баръакс, имондорон оштӣ шудаанд, аз умқи фасод оварда шудаанд, то «муқаддас, ва беайб, ва беайб дар назари [Худо]» бошанд (ояти 22). Ин тағйиротҳо барои мо ба воситаи қурбонии Масеҳ – «дар ҷисми гӯштини [Масеҳ] ба воситаи марг» (ояти 22) ва «ба воситаи хуни салиби Ӯ» (ояти 20) амалӣ шуданд. Худованд Исо дар файзи Худ худро бо мо муаррифӣ кард, ки Инсон шуд, то ки Ӯ ҳаёти Худро бигузорад ва онро дар эҳё дубора бардорад. Бо иродаи Худ Ӯ ҷисми Худро ҳамчун қурбонӣ барои гуноҳ пешниҳод кард. Дар салиб, Худо барои маҳкум кардани гуноҳ амал кард, ва Масеҳ бар ҳар душман пирӯз шуд. Ба воситаи марги Писари Худ дар салиб, ки дар он зӯроварии шадиди одамон дида шуд, Худо акнун метавонад ҳар касеро, ки имон оварад, оштӣ диҳад. Ин оштӣ аз ҳолат ва мавқеи нафратовар, гуноҳкори онҳост; он ба воситаи эҳёи Исо аст, ва он онҳоро «дар Масеҳ» қарор медиҳад. Он чизе ки онҳо буданд, комилан аз байн рафтааст. Баъзе аз ин таъсироти фарогири оштии имондорон дар Қӯлассиён 2:11-14 тасвир шудаанд.
Аммо Худо, ба воситаи Масеҳ, дар оянда – дар ҷаҳони оянда ва дар тамоми ҳолати абадӣ – бештар хоҳад кард. Ӯ аллакай бо Он ки ибтидои офариниши нави Ӯст (1:18) аз нав оғоз кардааст. Қурбонии Масеҳ, арзиши хуни гаронбаҳои Ӯ, асоси одилонаеро барои Худо фароҳам меорад, ки «ҳама чизро бо Худ оштӣ диҳад ... чӣ чизҳо дар замин ва чӣ чизҳо дар осмон» (ояти 20). Аммо, оштии «чизҳои зери замин» вуҷуд надорад. Дар Филиппиён 2:10, «онҳое, ки зери замин ҳастанд» ҳамаи беимонон ва мавҷудоти рӯҳонии афтодае мебошанд, ки Шайтонро пайравӣ мекунанд. Онҳо маҷбур хоҳанд шуд, ки ба Исои Худованд бо фармони Худои Падар иқрор шаванд ва зону зананд.
Қӯлассиён 1:20 маънои онро дорад, ки ҳар чизеро, ки гуноҳ вайрон кардааст, ва ҳар ҷое, ки гуноҳ ворид шудааст, пок карда мешавад. Вақте ки Худо фармон медиҳад, ҳамаи бадкорон ба ҷои доварии абадӣ фиристода мешаванд, то хашми Худоро бичашанд. Сипас, вақте ки ҳама чиз дар осмон ва замин бо Ӯ оштӣ шудааст, хушнудӣ ва ҷалоли Худо осмонҳои нав ва замини навро ба воситаи Масеҳ, Ягонаи барҷастаи Ӯ, пур хоҳад кард. Таъсироти фарогири оштӣ имондоронро ба баракатҳои офариниши нав меорад, ки дар он Худо ҳама дар ҳама аст (1 Қӯринтиён 15:28)!
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Кафорат дар Навиштаҳо он ҷанбаи марги Масеҳро ифода мекунад, ки ба воситаи он хислати муқаддас ва одилонаи Худо тасдиқ шудааст, ва ба шарофати он Ӯ метавонад ба тамоми ҷаҳон меҳрубон, ё раҳмдил бошад. Кафорат бештар қаноатмандиест, ки ба даст оварда мешавад. Яке хашмро мегирад, бахшида мешавад, лаънат мешавад ва ба ҷои гуноҳкор иваз карда мешавад, то ӯ озод шавад. (Луғати мухтасари Библия, мутобиқшуда).
