Ду ҷониби ӯҳдадорӣ
Барои ҳамин сабаб ман низ ин чизҳоро азоб мекашам; аммо ман шарм намедорам; зеро медонам, ки ба кӣ имон овардаам, ва мутмаинам, ки Ӯ қодир аст, ки амонатеро, ки ба Ӯ супурдаам, барои он рӯз нигоҳ дорад. Нақшаи суханони солимро дошта бош, ки ин суханонро аз ман шунидаӣ, дар имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст. Амонати некро, ки ба мо супурда шудааст, ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки дар мо сокин аст, нигоҳ дор. —2 Тимотиюс 1:12-14 JND
Дар рӯ ба рӯи ранҷу азобҳо ва таъқибот барои Масеҳ, дар зиндон баста ва шаҳодатро интизор буда, шодии пурқуввати ҳавворӣ Павлус дар номаи дуюми худ ба Тимотиюс ба таври зебо дида мешавад. Кадом имондор наметавонад аз бузургии ороми шаҳодати ӯ дар ояти 12-и боло ба ҳайрат наояд? Ҳеҷ ларзиши тарс ё рӯҳафтодагӣ наметавонад ба зиреҳи эътимоди ӯ ба Худои зинда ворид шавад. Ин масъалаи чизе набуд, ки ӯ ба он имон оварда буд, балки касе буд. Таълимоти ҳақиқӣ хуб аст, аммо танҳо вақте ки он аз Ӯ сарчашма мегирад ки ҳақиқӣ аст, шахсе, ки сарчашмаи тамоми ҳақиқат аст, Офаридгори зинда, Наҷотдиҳанда, Нигоҳдоранда, Дастгири ҳама чизҳо.
Ба Ӯ Павлус ҳама чизеро, ки ба некӯаҳволии ӯ дар ҳар як ҷанбаи имконпазир дахл дошт, хоҳ барои замони ҳозира ё абадият, «супурда» буд (KJV). Ин ӯҳдадорӣ, ё супурдан, бовар кардан ба як шахси муборак – Худованд Исои Масеҳро дар бар мегирад. Чӣ тавр мо метавонем бигӯем, ки ба Ӯ барои наҷоти абадии худ бовар дорем, аммо пас аз он ин эътимодро дар ҳаёти ҳозираи худ амалӣ намекунем? Павлус бечунучаро ҳама чизеро, ки ба худаш дахл дошт, ба Худо супурда буд; аз ин рӯ, ҳеҷ шакке дар бораи бехатар нигоҳ доштани он вуҷуд надошт. Дар асл, мо метавонем бештар бигӯем: «Кӣ метавонад шубҳа кунад, ки дар чунин дастҳо фоизи ин амонат беандоза афзоиш хоҳад ёфт?»
Дар бораи Ҷон Уэсли (1703–1791) нақл мекунанд, ки дар миёни заҳматҳои пурғайрати худ барои Масеҳ, ӯ ба таври бардурӯғ мавриди тӯҳмати бераҳмона қарор гирифт. Аммо, ӯ дар мавъизаи худ ба он ишорае накард, зеро ӯ дар хидмат барои Худованд идома дод. Ӯро барои ин сарзаниш карданд, ки чаро ӯ ин иттиҳомотро ба таври оммавӣ рад накард. Ӯ танҳо ҷавоб дод: «Вақте ки ман ҳаёти худро ба Худованд супурдам, обрӯи худро низ ба Ӯ супурдам». Дере нагузашта иттиҳомоти тӯҳматомез қатъ гардид.
2 Тимотиюс 1:12 асоси мустаҳкамест, ки Павлус дар асоси он ба Тимотиюс насиҳати ҳаяҷонбахши ду ояти баъдиро дод. Ояти 14 дар бораи ӯҳдадории дигар сухан меронад, ки он аз ҷониби Худо ба Тимотиюс «супурда шудааст», ё «амонати супурдашуда» (JND). Азбаски барои Худо дар боварии худ ноком шудан ғайриимкон аст, ин чӣ қадар ҳавасмандии ҳаяҷонбахш барои ҷавон аст, ки дар боварии худ содиқ бошад!
Ба мо сарватҳои ҳақиқӣ – он чизҳое, ки арзиши бепоён доранд, супурда шудаанд. Азбаски он чизе, ки ба Худо супурда шудааст, бо фоизи беандоза афзоиш меёбад, оё ин дуруст ва мувофиқ нест, ки Худо аз амонати бузурги худ дар мо фоиз интизор бошад? Луқо 19:23-ро баррасӣ кунед, ки мегӯяд: «Ва чаро пули маро ба бонк надодӣ; ва ман онро, ҳангоми омаданам, бо фоиз мегирифтам?» Ҳадди ақал дар ин масали минаҳо – як мина эҳтимолан музди семоҳа буд – як хизматгор метавонист бигӯяд, ки минаи ӯ даҳ мина ба даст овардааст, дигаре панҷто ба даст овардааст.
Агар мо худро дар посух додан ба чунин боварӣ нокифоя ва нотавон ҳис кунем, биёед қудрати Рӯҳи Худоро дар ёд дорем, ки дар ҳар як имондор барои нигоҳ доштани ин боварии гаронбаҳо мавҷуд аст. Ӯ – Ҳузури муқаддас ва доимӣ – дар мо сокин аст. Аз ин рӯ, биёед ба Ӯ ҷои худаш ва амали қудрати Ӯро дар робита бо мо иҷозат диҳем. Ягона роҳи муассири нигоҳ доштани ин боварӣ истифодаи он барои Устод аст.
Бо назардошти оятҳои қаблӣ ва баъдӣ, мо бешубҳа метавонем аҳамияти ҳаётии 2 Тимотиюс 1:13-ро ба осонӣ дарк кунем. Барои дуруст нигоҳ доштан, амонати ба Тимотиюс супурдашуда бояд аз ҷониби ӯ ба андозаи муайян фаҳмида шавад; ӯ бояд нақшаи равшан, ё намунаи суханони солимро дошта бошад. Павлус ин чизҳоро ба ӯ расонида буд, аммо ӯ набояд онҳоро танҳо ҳамчун маҷмӯаи ҷудогона ва беалоқаи суханони хуб қабул кунад. Нигоҳ доштани онҳо дар рӯҳ дар шакли муназзам ҳамчун суханони солим, ки намунаи муттаҳидро ташкил медиҳанд, аҳамияти калон дорад, зеро ҳақиқати Худо як аст.
Дуруст аст, ки як имондор метавонад ин чизҳоро ба таври каме дигар аз дигаре бубинад. Инчунин, дар ин ҷо ҳеҷ як эътиқоди расмӣ барои қабули ҳама, ҳеҷ як курси оддии Библия тавсия дода намешавад. Ба ҷои ин, ҳавворӣ барои амали инфиродӣ дар доштани суханони солим, ки дар рӯҳи ӯ дар намунае мувофиқ бо тамоми Каломи Худо ташаккул ёфтаанд, кӯшиш кард.
Ин лаззат ва фаҳмиши шахсии Каломро метавон ба шонаи асал монанд кард. Худи Калом «аз асал ва шонаи асал низ ширинтар аст» (Забур 19:10 KJV). Асал рамзи хидмати Калом аст, ва шонаи асал дар бораи хидмате сухан меронад, ки барои истифода дар шакли муназзам захира шудааст – маҳз ҳамон чизе, ки Павлус ба Тимотиюс тавсия дод.
Суханони солим набояд хушк ё сард бошанд. Онҳо бояд ба таври фаровон бо «имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст» омехта шаванд. Имон, воқеияти эътимод ба Худои зинда, хушкиро ба таври муассир аз байн мебарад; ва муҳаббат, гармии меҳри самимӣ ва ҳақиқӣ, комилан муқобили сардӣ аст. Зиёда аз ин, «дар Исои Масеҳ» будан тамоми масъаларо баландтар аз осмон аз замин мебардорад, мувозинати гаронбаҳо ва моҳиятро медиҳад, ки пуррагиеро ба вуҷуд меорад, ки ҳеҷ чизро намерасад.
Бигзор ҳар як имондори ҷавон, ки мехоҳад ба дигарон кӯмак кунад, ба ин насиҳат ба Тимотиюс ҷиддӣ таваҷҷӯҳ кунад. Каломро ҷустуҷӯ кунед, то:
Ваҳдати комили онро дарк кунед,
- Хусусияти ҳар як китоб ва ҷои онро дар робита бо дигар китобҳо дуруст фаҳмед,
- Қисмҳои онро ба таври дуруст бо тамоми он пайваст кунед, ва
- Бидонед, ки чӣ тавр онро дуруст тақсим кунед, то ҳар як қисм дар ҷои муносиби худ нигоҳ дошта шавад.
- Боз ҳам, биёед исрор кунем, ки мо набояд танҳо ба як системаи тафсир мувофиқат кунем, ки «нақшаи» моро ба як эътиқоди оддии стереотипӣ табдил диҳад. Ҳар як шахс бояд нақшаи худро дар қудрати зинда ва тозаи Рӯҳи Худо дошта бошад. Ин барои гуногунии аҷиб дар фаҳмиш ва хидмати муқаддасони гуногун мусоидат хоҳад кард – гарчанде ки бешубҳа он фикрҳои мухолифро ба вуҷуд намеорад. Рӯҳи Худо наметавонад худро рад кунад.
Агар ду имондор назарҳои мухолиф дошта бошанд, пас ҳадди ақал яке аз онҳо хато мекунад. Дар чунин ҳолат, ман бояд фикрҳои худро бо Каломи Худо бодиққат тафтиш кунам, бо машқи фурӯтанона ва ҷиддӣ барои ислоҳи он чизе, ки шояд намерасад. Ин худ метавонад дар ташаккули дурусттари «нақшаи суханони солим» барои худам ва барои истифода ба дигарон арзиши калон дошта бошад. Машқ барои дуруст арзёбӣ ва қадр кардани амонати супурдашуда дар нигоҳ доштани он нақши муҳим хоҳад дошт.
