Фаҳмидани имон, умед ва муҳаббат дар ҳаёти масеҳӣ

Имон, умед ва муҳаббат

«Ва акнун имон, умед, муҳаббат, ин се боқӣ мемонанд; аммо бузургтарини инҳо муҳаббат аст.» –1 Қӯринтиён 13:13 NKJV

Имон

Наҷот ба воситаи файз тавассути имон аст. Азбаски «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23), «файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст» (Титус 2:11).

Гуноҳҳои шумо шуморо аз Худо ҷудо кардаанд, ва барои он ки шумо наҷот ёбед ва бо Худо оштӣ шавед, касе бояд қарзи гуноҳи шуморо пардохт кунад. Хабари хуш ин аст, ки Касе на танҳо онро пардохт кард, балки онро пурра пардохт кард. «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, … Ӯ дафн шуд, ва … Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (1 Қӯринтиён 15:3-4). Оё шумо дар бораи Масеҳ, Писари Худо, бовар доред?

Ояти дигар мегӯяд: «Бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ ба Худо наздик мешавад, бояд бовар кунад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд, мукофот медиҳад» (Ибриён 11:6). Шумо наметавонед тавассути кӯшишҳои худ, бо ҳамроҳ шудан ба калисо, тавассути таъмид ё бо гирифтани муошират наҷот ёбед. Навиштаҳо ба таври қатъӣ эълон мекунанд: «Ба воситаи файз шумо тавассути имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз корҳо, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8).

Имон он чизест, ки шуморо водор мекунад, ки «дастҳои холӣ»-ро дароз кунед, то атои наҷоти Худоро қабул кунед. Ин калидест, ки дари дили шуморо барои қабул кардани Исои Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи шумо мекушояд.

Умед

Умед маънои «интизории боэътимод»-ро дорад. Ҳамчун гуноҳкор шумо умед надоред, зеро шумо «бе Худо дар ҷаҳон» ҳастед (Эфсӯсиён 2:12). Агар шумо бе Масеҳ бимиред, ин оғози мушкилоти шумо хоҳад буд, зеро ҷони шумо то абад дар азоб хоҳад буд ва ҳеҷ гоҳ сабукӣ нахоҳад дид.

Аммо чӣ умеде аз они шумост, вақте ки шумо ба Худованд Исо эътимод мекунед! Рӯҳи Ӯ меояд, то дар шумо зиндагӣ кунад, тамоми манзараи ҷалолро, ки дар Масеҳ аз они шумост, мекушояд. Чӣ интизории боэътимоде метавонад аз они шумо бошад, ки Худованд меояд, то шуморо бо Ӯ абадӣ дар осмон бибарад. Шумо бояд интихоб кунед, ки бо ноумедии абадӣ рӯ ба рӯ шавед ё умеди бепоён ва пойдори ҷалолро бо Исои Масеҳ дошта бошед. Масеҳ дар шумо зиндагӣ мекунад, умеди ҷалол аст (Қӯлассиён 1:27).

Муҳаббат

Имон ва умед дар омадани Худованд барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ эътимод кардаанд, аз Ӯ пайравӣ кардаанд ва Ӯро интизор шудаанд, иҷро хоҳанд шуд. Бузургтарини инҳо муҳаббат аст, зеро Худо муҳаббат аст, ва муҳаббати Ӯ то абад боқӣ хоҳад монд. Наҷот аз муҳаббати Ӯ сарчашма мегирад: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Худо ҳар як шахсро дӯст медорад! Дар ҳеҷ кадоми мо чизи хубе набуд, ки муҳаббати Ӯро ҷалб кунад, «зеро вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, дар вақташ Масеҳ барои бехудоён мурд … Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:6-8). «Дар ин муҳаббат аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то барои гуноҳҳои мо кафорат бошад» (1 Юҳанно 4:10). Калимаи «кафорат» маънои онро дорад, ки тавассути қурбонии Масеҳ дар салиб, Худо дар хислати муқаддас ва одилонаи худ тасдиқ шудааст. Аз ин рӯ, Ӯ метавонад раҳмдилӣ нишон диҳад, ки гуноҳҳои шуморо мебахшад, агар шумо ба Худованд Исо имон оваред. Юҳанно сипас навишт: «Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт» (1 Юҳанно 4:19). Муҳаббати Худоро рад накунед, зеро ин талафоти абадии шумо ва таҳқир ба Ӯ хоҳад буд, ки Писари ягонаи Худро дод, то ба ҷои шумо бимирад, то шумо наҷот ёбед.

Бале, имон, умед ва муҳаббат барои ҳамаи онҳое, ки имонашон ба Масеҳ ва қурбонии Ӯ дар салиб асос ёфтааст, боқӣ мемонанд. Аз тарафи дигар, ғазаб ё доварӣ ягона чизест, ки барои онҳое, ки Масеҳро рад мекунанд, боқӣ мемонад. «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки ғазаби Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36). Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ гуна шумо метавонед бовар кунед!

Имони ман дар Масеҳ мутамарказ аст, Ки мурд, то маро озод кунад. Қарзи гуноҳи худро пардохт карда наметавонистам. Ӯ ҳамаашро барои ман пардохт кард.

Умеди ман ба Каломи Ӯ баста шудааст, «Ман меравам, то ҷойро омода кунам»; Ӯ маро ба хонаи Падараш мебарад, То бо Ӯ дар он ҷо зиндагӣ кунам.

Муҳаббати ман ба Худованди ман баста шудааст, Ӯ маро то охир дӯст медорад. Ҳеҷ чиз наметавонад маро аз муҳаббати Маҳбуби ман ва Дӯсти ман ҷудо кунад.