ИМОН чист?
Ибриён 11 яке аз бомаърифат ва зеботарин бобҳо дар Аҳди Ҷадид аст. Мавзӯи он имон аст – он принсипи то андозае норавшан дар ҳаёти одамон. Мисли ҳамаи он принсипҳое, ки дар дили мо бо кори Худо ба вуҷуд меоянд, он барои ақли таваллуднашуда комилан пурасрор ва нофаҳмо аст. Чӣ тавр одамон метавонанд ба чизе, ки ҳеҷ гоҳ надидаанд, бовар кунанд, барои инсони табиӣ хилофи тамоми мантиқи инсонӣ аст, аммо ин принсип, ки равоншиносон ва файласуфон ҳеҷ гоҳ наметавонанд шарҳ диҳанд, пурқувваттарин унсури ҳаёт аст.
Имон асоси чизҳои умедворшуда, далели чизҳои нодида аст (Ибриён 11:1).
Имон ба он чизе, ки ҳанӯз дар оянда аст, асос медиҳад, вақте ки он ба ваъдаҳои Худо асос ёфтааст.
Ин он чизе нест, ки одамон онро ба осонӣ «орзуи хаёлӣ» тавсиф мекунанд. Бисёре аз хаёлпарастон вақти худро барои тасдиқи чизҳое, ки мавзӯи умедҳои беҳудаанд ва ба ҳавои нопадид мешаванд, танҳо барои он ки рӯҳро дар сояҳои ноумедӣ гузоранд, сарф мекунанд.
Имон аз ин комилан фарқ мекунад. Он асоси худро дар ваъдаҳои Худо пайдо мекунад. «Имон аз шунидан меояд», мегӯяд Румиён 10:17, «ва шунидан аз Каломи Худо». Худо сухан мегӯяд, одамон мешунаванд ва бовар мекунанд. Инҳо равандҳои муқаррарие мебошанд, ки тавассути онҳо инсон ба инсони имондор табдил меёбад.
Тасдиқ
Имон ба чизҳои умедворшуда асос медиҳад, далели боварибахши чизҳои нодида. Павлус дар номаи аввали худ ба Қӯринтиён дар бораи ҷалоли ҷаҳони оянда чунин навиштааст:
Чашм надидааст, гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон чизҳое, ки Худо барои дӯстдорони Худ омода кардааст, дохил нашудааст. Аммо Худо онҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ошкор кардааст. Зеро Рӯҳ ҳама чизро, бале, чизҳои амиқи Худоро меҷӯяд (1 Қӯринтиён 2:9-10).
Ҳангоми иқтибос овардан аз ин оят, бисёре аз масеҳиён дар миёнаи он қатъ мекунанд ва онро чунин мефаҳманд, ки мо наметавонем «чизҳоеро, ки Худо барои дӯстдорони Худ омода кардааст», то ба осмон расидан, дарк кунем ё бубинем. Ин маънои ин порчаро тамоман надорад. Ин аст, ки дили инсони таваллуднашуда ин чизҳоро дида наметавонад; ӯ дар бораи сарвати бузурги рӯҳонӣ ва ҷалоле, ки дар осмон барои онҳое, ки ба Масеҳ имони оддӣ доранд, ҳеҷ тасаввуроте надорад. Аммо Худо ин чизҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ошкор кардааст.
Душман пайваста кӯшиш мекунад, ки моро дар як навъ номуайянӣ нигоҳ дорад, гӯё ки мо ҳоло дар торикӣ қадам мезадем ва бояд интизори марг ё омадани Худованд бошем, то моро ба рӯшноӣ оварад. Таълимоте ҳаст, ки роҳҳои Худо комилан пурасроранд ва нақшаҳо ва мақсадҳои Ӯ қасдан пинҳон карда шудаанд, то даме ки мо аз остонаи осмон нагузарем; ва танҳо он вақт мо хоҳем фаҳмид. Ин метавонад моро ба ҳолати бепарвоӣ, агар на ноумедӣ, водор созад.
Душман моро аз ҷустуҷӯи Навиштаҳо ва омӯхтани ваҳйи аҷиби ҳақиқат, ки Худо дар Библия ба мо пешниҳод кардааст, бозмедорад. Аммо таълимоти 1 Қӯринтиён 2:9-10 ин аст, ки ҳарчанд дили табиӣ наметавонад чизҳоеро, ки барои дӯстдорони Худо омода шудаанд, дарк кунад, аммо Ӯ онҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ба таври меҳрубонона ошкор кардааст.
Роҳҳо ва мақсадҳои Худо
Баъзе роҳҳои Худо бо мо метавонанд пурасрор ба назар расанд ва мо ҳайрон мешавем, ки Худо чӣ кор мекунад. Нақшаи бузурги мақсади илоҳӣ вуҷуд дорад, ки анҷоми ҳамаи роҳҳои Худо бо мост ва мо набояд дар ин бора дар торикӣ бошем. Дар ҳоле ки роҳҳои Худо баъзан норавшананд, мақсадҳои Ӯ равшананд. Худованд ба мо дар бораи ҷаҳони оянда, дар бораи мероси бефано, ки пажмурда намешавад, ки дар осмон барои мо, ки бо қудрати Худо тавассути имон ба наҷот нигоҳ дошта мешавем, захира шудааст, бисёр чизҳоро гуфтааст (1 Петрус 1:4-5). Ӯ ба мо гуфтааст, ки аллакай Ӯ «моро барои иштирок дар мероси муқаддасон дар рӯшноӣ мувофиқ гардонидааст» (Қӯлассиён 1:12). Ӯ ба мо дар бораи он ҷаҳони аҷибе гуфтааст, ки дар он ҳама чиз дар Масеҳ ҷамъ оварда мешавад, вақте ки Ӯ сарвари олии коиноти Худо хоҳад буд, ки дар он онҳое, ки ҳоло ба номи Ӯ имон доранд, дар нури муҳаббати абадии Ӯ ғарқ хоҳанд шуд, писарон бо Писари Ӯ, ба сурати Масеҳ мувофиқат карда, ба хонаи Падар оварда шуда, ҳар як ҷои беназире дар Малакути Ӯ мувофиқи садоқати хидмати мо ба Ӯ дар ин ҷо дода мешавад. Ҳамаи ин чизҳо ба масеҳӣ тавассути Каломи Ӯ ошкор шудаанд. Инсони таваллуднашуда наметавонад онҳоро бубинад ва нафаҳмад. Ин аҳамияти 1 Қӯринтиён 2: 9-10 аст.
Ҳоло имон он унсурест дар рӯҳ, ки фаҳмиши таълимоти Рӯҳи Муқаддасро нисбат ба чизҳои оянда медиҳад. Ба таври оддӣ, ин қабул кардани Худо ба Каломи Ӯ дар бораи чизҳои нодида аст. Ин ҳоло ба он чизе, ки оянда аст, асос медиҳад. Ин шуури шодии Малакути оянда ҳамчун қисми ҳозираи мост; ки ҳамаи он чизҳое, ки Худо ваъда додааст, воқеияти ҳозира дар биниши навшудаи мост. Ин «асоси чизҳои умедворшуда, далели чизҳои нодида» аст.
Қабул кардани Худо ба Каломи Ӯ
Ҳоло имон хоси масеҳияти Аҳди Ҷадид нест, аз ин рӯ рӯҳи Худо дар Ибриён 11 ба ибтидои чизҳо – то худи офариниш бармегардад. Сипас, дар бораи Ҳобил, Ҳанӯх ва ҳамаи патриархҳо сухан ронда, Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки принсипи имон дар ҳаёти инсон чизи нав нест, балки он динамикаи ҳаёт барои он мардони Аҳди Қадим буд. Имон касбҳои заминии онҳоро инқилоб кард, онҳоро аз сояҳои ҷаҳолат, бехудоӣ ва исён бар зидди Худо берун овард ва ба нури хушбахтии муоширати бошуурона бо Худованд, ки онҳоро даъват карда буд, овард.
Ду ҷанбаи имон
Вақте ки мо ба он субъективона назар мекунем, дар Аҳди Ҷадид ду ҷанбаи имон вуҷуд дорад. Принсипи имон вуҷуд дорад, ки ба Худо эътимод мекунад ва ба дастҳои абадии қудрати Ӯ такя мекунад, вақте ки мо бо чизҳое рӯ ба рӯ мешавем, ки барои мо хеле зиёданд. Ин имонест, ки истироҳат мекунад. Ман мутмаинам, ки бисёре аз масеҳиён бо мушкилоте рӯ ба рӯ мешаванд, ки барои онҳо хеле бузурганд. Дар хотир доред, «дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд» (Такрори Шариат 33:27). Ба Худо имон дошта бошед. Ӯ ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунад. Ин як муносибати имон аст, ки Павлус ҳангоми киштишиканӣ нишон дод:
Мардон, дилпур бошед, зеро ман ба Худо бовар дорам (Аъмол 27:25).
Имони дигар он аст, ки ҷаҳонро мағлуб мекунад. Ин имон рӯҳро чунон нерӯ мебахшад, ки моро аз ҳолатҳои худ болотар мегардонад. Петрус инро вақте нишон дод, ки ӯ дар болои об ба сӯи Исо қадам зад (Матто 14:22-33). Ман дуо мекунам, ки хонанда ҳардуи ин ҷанбаҳои имонро донад.
Инро дар хотир доред
Дар хотир доштани ин чизи муҳим аст:
Бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст (Ибриён 11:6).
Агар шумо наҷот наёфта бошед, ин аз он сабаб аст, ки шумо ҳеҷ гоҳ Худоро ба Каломи Ӯ қабул накардаед. Ӯ ба шумо бахшишро дар асоси кори Исои Масеҳ дар Ҷолҷота пешниҳод мекунад.
Бидонед, эй бародарон, ки ба воситаи ин Мард ба шумо омурзиши гуноҳон мавъиза карда мешавад (Аъмол 13:38).
Ин Каломи Худо барои шумост. Агар шумо ҳеҷ гоҳ ба он бовар накарда бошед, ман шуморо даъват мекунам, ки ҳоло ба он бовар кунед. Ин санги аввалин дар зинапояи худи осмон аст.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ Аз китоби Том Вествуд, Имон барои зиндагии ҳаррӯза, Шарҳи Ибриён 11; Бунёди Ралф Э. Велч, Оранҷ, Калифорния; аз чоп баромадааст.
