Фаҳмиши имон: Дарсҳо аз Ибриён 11, Иброҳим, Мусо

Дарсҳо аз Ибриён 11

Ибриён 11:1 мегӯяд: «Имон бошад, асоси чизҳоест, ки ба онҳо умед баста мешавад, ва далели чизҳоест, ки дида намешавад» (NKJV). Ин ояти аввали ин боби аҷиб ду хусусияти муҳими имонро тавсиф мекунад. Он таърифи имонро намедиҳад, чунон ки баъзеҳо иддао мекунанд, балки он чизеро, ки имон мекунад ва чӣ гуна амал мекунад, ҷамъбаст мекунад.

Имон мисли телескопест, ки чизҳоеро, ки дар асл дур ҳастанд, ба мо наздик мекунад, чунон ки «чизҳое, ки ба онҳо умед баста мешавад» (ояти 1). Аз тарафи дигар, мо метавонем имонро ба дастгоҳи рентгенӣ ё дигар дастгоҳҳои муосир муқоиса кунем, ки мураккабиҳои аҷиби чизҳоеро, ки мо бо чашми оддӣ дида наметавонем, ошкор мекунанд. Дидани чизҳо тавассути имон моро дар бораи масъалаҳое, ки дур ҳастанд, масалан, ҷаҳони оянда, бовар мекунонад ва мутмаин месозад. Он инчунин боварии ботиниро дар бораи чизҳое, ки ҳанӯз дида намешаванд, медиҳад, чунон ки Иброҳим дошт. Имон ӯро водор кард, ки аз Ури Калдониён – фарҳанги пешрафтаи замони худ – боқимондаи бутҳои худро тарк кунад (Еҳушаъ 24:2-3). Иброҳим падари имондорон шуд (Румиён 4:16), зеро дар ӯ Худо принсипҳоеро барои ҳамаи имондорон, ҳатто онҳое, ки пеш аз ӯ зиндагӣ карда буданд, таҳия кард (Ибриён 11:2).

Чанд ояти зерин он чизеро, ки мо метавонем «Чор асоси имон» номид, ки мо тавассути имон мефаҳмем, тавсиф мекунанд:

• Ибриён 11:3 – Офариниши коинот (Ҳастӣ 1–2), чунон ки дар бисёр Навиштаҳо тасдиқ шудааст.
• Ибриён 11:4 – Зарурати қурбонӣ аз сабаби афтодани Одам ва Ҳавво (Ҳастӣ 3; Румиён 5:12).
• Ибриён 11:5 – Рабуда шудани Ҳанӯх аз ҷаҳони беадолатӣ, ки дар он ӯ ба Худо писанд омада зиндагӣ мекард (Ҳастӣ 6:5; 1 Таслӯникиён 4:13-18).
• Ибриён 11:7 – Маҳкум кардани Нӯҳ ҷаҳонро, ки Худо тавассути обхезӣ доварӣ карданӣ буд, вақте ки ӯ худро ва оилаашро барои ҷаҳони нав, ки Худо онҳоро дар он ҷо ҷойгир мекард, омода мекард. Дарҳол пас аз он доварӣ, қурбонии Нӯҳ (Ҳастӣ 8:20-22) асоси ахлоқиеро гузошт, ки барои баракат додани Худо ба ҷаҳони нав ва тамоми насли инсонӣ лозим буд (9:1).

Имон ба Худо

Баъзан одамон ба худ эътимоди зиёд доранд, аммо Ибриён 11 дар бораи имон ба Худо сухан меронад. Чунин имон бо инҳо алоқаманд аст:

• Худои ҳақиқӣ.
• Марди дигар ба ҷои худ.
• Ҷаҳони дигар – ҷаҳони Худо.

Ояти 6 мегӯяд: «Вале бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ назди Худо меояд, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва ба онҳое ки Ӯро ҷидду ҷаҳд намуда меҷӯянд, мукофотдиҳанда аст». Ин як изҳороти қавсӣ дар бораи роҳ рафтан бо имон ҳангоми писанд омадан ба Худост, ки Ҳанӯхро бо гирифтани ӯ аз ҷаҳоне, ки Ӯ доварӣ карданӣ буд ва ба назди Худаш овардани ӯ бе зарурати мурдан мукофот дод. Ояти 7 имон ва амалҳои Нӯҳро дар тӯли 120 соле, ки ӯ киштиро барои худ ва оилааш омода мекард, сарфи назар аз мухолифат ва тамасхур тавсиф мекунад. Даҳ насл пас (ниг. Ҳастӣ 11), Иброҳим минтақаеро, ки дар он зиндагӣ мекард, тарк кард, зеро бо имон ба Худо итоат кард, вақте ки Ӯ ба ӯ гуфт: «Аз кишвари худ, аз хешовандони худ ва аз хонаи падари худ ба замине, ки Ман ба ту нишон медиҳам, берун шав» (12:1). Тақрибан 400 сол пас, инчунин бо имон ва пайравӣ аз дастурҳои Худо, Мусо Исроилро аз Миср берун овард ва онҳоро ба сӯи Замини Ваъдашуда роҳнамоӣ кард. Имон ба мо кӯмак мекунад, ки масъалаҳоро чунон ки Худо мебинад – аз нуқтаи назари Ӯ – бубинем ва он моро барои мувофиқи он амал кардан тақвият медиҳад. Танҳо тавассути имон мо метавонем ба Худо писанд оем.

Имон ба Худо такя мекунад

Нависандаи Ибриён «Чор асоси имон»-ро бар асоси изҳороти худ дар бораи он чизе, ки имон мекунад, баррасӣ кард. Имон ба Худо такя мекунад, ки чизҳоеро, ки ғайриимкон менамоянд – «чизҳое, ки ба онҳо умед баста мешавад» (Ибриён 11:1) – воқеӣ мегардонад.

Дар Румиён 4:17-21 ҳавворӣ Павлус навъи имонеро, ки Иброҳим дар назар дошт, бо назардошти чизҳое, ки аз нуқтаи назари инсонӣ ғайриимкон ҳастанд, ҷамъбаст кард:

• Иброҳим ба Худои ҳақиқӣ, ба Он ки мурдагонро зинда мекунад – «ба мурдагон ҳаёт мебахшад» – ва чизҳоеро, ки нестанд, чунон ки ҳастанд, мехонад, эътимод кард (ояти 17).
• Патриарх бар зидди умед умед дошт, ки падари бисёр миллатҳо шавад, чунон ки Худо дар Ҳастӣ 15 ба ӯ гуфта буд (лутфан он бобро хонед), ҳарчанд ин аз чанд сабаб ғайриимкон менамуд.
• Сарфи назар аз ғайриимкон будани ваъдаи Худо, Иброҳим дар имон заиф набуд, балки ба он чизе, ки Худо гуфта буд, бовар карданро идома дод, ки ӯ ва Соро писаре хоҳанд дошт, ки ворис ва насли бисёр наслҳо хоҳад шуд, ки то Масеҳ мерасад (ниг. Матто 1).

Соро дар тӯли ҳаёти издивоҷи худ бефарзанд буд. Ҳарчанд Худо ваъдаи қаблии худро тасдиқ кард, вай аз синне, ки одатан метавонист ҳомиладор шавад, гузашта буд. Ба ғайр аз ин масъалаҳо, шавҳараш барои падар шудан хеле пир шуда буд. Писарони ӯ дар Ҳастӣ 25:1-4 аз издивоҷи дигар буданд, на аз Соро ё Ҳоҷар. Бо шароите рӯ ба рӯ шуданд, ки аз нуқтаи назари инсонӣ барои онҳо фарзанд доштан ғайриимкон буд, Иброҳим ва Соро аз сабаби имон ба ваъдаи Худо муносибатҳои худро идома доданд. Дар вақти худ Худо мӯъҷизаи бузургеро ба амал овард. Он боис шуд, ки одамон ҳангоми таваллуди Исҳоқ – номе, ки маънои «хандидан»-ро дорад – ханданд ва мӯъҷиза ба Худо ҷалол овард.

• Имони Иброҳим аз ҷониби Худо дастгирӣ карда шуд, то ӯ дар беимонӣ дудила нашуд ва шубҳа надошт (Румиён 4:20). Инҳо масъалаҳои муҳиме ҳастанд, ки ҳар як имондор бояд ба назар гирад ва амалӣ кунад.
• Румиён 4:20 инчунин мегӯяд, ки ӯ «дар имон қавӣ буд» (KJV). Ин маънои онро дорад, ки Худо имони Иброҳимро тақвият дод ва нишон медиҳад, ки кори Худо бо посухи Иброҳим дар имон мувофиқат мекард. Дар ин замина, хондани Ибриён 11 ҷолиб аст: «Бо имон худи Соро қудрати ҳомиладор шуданро гирифт, ҳатто вақте ки вай аз синну сол гузашта буд, зеро вай Ӯро, ки ваъда дода буд, содиқ медонист» (ояти 11 ESV). Хулоса муҳим аст: «Аз ин рӯ, аз як мард, ва ӯ қариб мурда, наслҳо ба мисли ситораҳои осмон ва ба мисли донаҳои бешумори рег дар соҳили баҳр таваллуд шуданд» (ояти 12). Инҳо натиҷаҳои аҷибе барои ҷалоли Худо ҳастанд, сарфи назар аз бисёр ғайриимкониҳои ошкоро!
• Иброҳим на танҳо дар имон қавӣ буд, балки ӯ «ба Худо ҷалол дод» (Румиён 4:20). Ин як масъалаи муҳим аст. Мо метавонем дарк кунем, ки танҳо Худо метавонад дар баъзе ҳолатҳо кӯмак ё ҳалли масъаларо биёрад, аммо баъд аз он ки Ӯ ба дархостҳои мо ҷавоб медиҳад, мо фаромӯш мекунем, ки ба Ӯ шукр гӯем ё ба Ӯ ҷалол диҳем. Иброҳим, падари имондорон, фаромӯш накард, ки ба Худо ҷалол ё шукр гӯяд.
• Ҳавворӣ хулоса кард, ки Иброҳим комилан мутмаин буд, ки он чизеро, ки Худо ваъда дода буд, Ӯ «ҳамчунин қодир буд, ки иҷро кунад» (ояти 21). Баъзан ҳатто бо беҳтарин ниятҳо, мо наметавонем он чизеро, ки ваъда додаем, иҷро кунем. Бо Худо ин тавр нест! Ӯ на танҳо содиқ ва хоҳишманд аст, балки қодир ба иҷро кардан аст. Аз ин рӯ, имон ба Худо такя мекунад.

Бознигарии он чизе, ки мо то ҳол доштем, пас аз «Чор асоси имон» дар Ибриён 11:3-7, мо ба имони Иброҳим тамаркуз кардем, ки чизҳои «умедшуда»-ро воқеият бахшид. Мо дидем, ки Соро бо Иброҳим якдил шуд ва чӣ гуна Худо мӯъҷизаи аҷиберо ба амал овард. Ибриён 11:8-22 тафсилоти бештарро дар бораи имони Иброҳим ва таъсири он ба Соро ва наслҳои онҳо, бахусус Исҳоқ, Яъқуб ва Юсуф тавсиф мекунад. Ин оятҳо барои мо имрӯз дарсҳои муҳим медиҳанд. Дар ин робита, ман мехоҳам ба шумо як вазифаи хонагӣ диҳам, яъне дар Ҳастӣ дар бораи чор қурбонгоҳи Иброҳим, чор чоҳи Исҳоқ, чор сутуни Яъқуб ва чор либоси Юсуф омӯзед. Кӯшишҳои шумо дар файзи Худо мукофотонида мешаванд.

Боварии чизҳое, ки дида намешаванд

Изҳороти ибтидоии Ибриён 11:1 дар бораи «чизҳое, ки ба онҳо умед баста мешавад» сухан меронад, ки мо онро то андозае баррасӣ кардем. Қисми дуюми он оят ба «чизҳое, ки дида намешаванд» ишора мекунад, хоҳ «боварии чизҳое, ки дида намешаванд» (jnd) ё «далели чизҳое, ки дида намешаванд» (KJV). Мо метавонем байни он чизе, ки бо ду роҳ маълум аст, фарқ гузорем:

• Роҳи объективӣ – он чизе, ки Худо ба Иброҳим пешниҳод кард ва ӯ бо имон ба он посух дод.
• Таъсири субъективие, ки баъзе масъалаҳо доранд, чунон ки дар Мусо тасвир шудааст.

Албатта, мо набояд ҷанбаи субъективиро аз объективӣ ҷудо кунем, зеро ҳарду ба ҳам тааллуқ доранд ва бояд якҷоя нигоҳ дошта шаванд. Фарқияте, ки ман пешниҳод мекунам, ин аст, ки дар Мусо таваҷҷӯҳ ба боварии ботинӣ, ки аз ҷониби имон ба вуҷуд омадааст, дар ҳоле ки дар патриархҳо умеди имон таъкид мешавад. Иброҳим ва наслҳои ӯ ба иҷрои ояндаи ваъдаҳои Худо интизор буданд, дар ҳоле ки Мусо ба Он ки барои иҷрои ваъдаҳои худ ба ӯ ва халқаш кор мекард, нигоҳ мекард.

Имони Мусо, ҳадди аққал то андозае, аз имони волидонаш бармеомад (ояти 23). Вақте ки ӯ ба синни муайян расид, Мусо аз сабаби имони худ метавонист бо итоат амал кунад (оятҳои 24-26). Дидани он ки чӣ гуна имони волидонаш ба ӯ таъсири муайян дошт, пас аз он ки онҳо дарк карданд, ки Худо барои писарашон нақша дорад, зебост. Аён аст, ки Худо барои ҳар як кӯдаке, ки таваллуд мешавад, нақша дорад.

Бо дидани чизҳо аз нуқтаи назари Худо, онҳо кӯдаки худро «дар назари Худо зебо» диданд (Аъмол 7:20 ESV). Дар ҳақиқат, Худо дар онҳо ва дар Мусо, инчунин дар ду фарзанди калонии онҳо кор мекард. Ин як рӯҳбаландии бузург барои волидони ҷавон аст, ки ба Худованд эътимод кунанд, бо назардошти фарзанддор шудан, таълим додан ва рӯҳбаланд кардани онҳо сарфи назар аз ҳама фишорҳо ва таъсироти манфие, ки онҳоро иҳота кардаанд. Бигзор Худованд ба мо – кӯдакон, ҷавонон, волидон, бобову бибиҳо, бародарон, хоҳарон, ҳаммасеҳиён – кӯмак кунад, зеро ҳамаи мо метавонем дар ин чизҳо саҳм дошта бошем!

Боварии имон дар волидони Мусо, шояд махсусан модараш, боис шуд, ки онҳо дарк кунанд, ки Худо барои писарашон нақша дорад (оятҳои 20-21; Ибриён 11:23). Ин чизҳоро такрор кардан меарзад, ки ба Мусо чунон таъсир расониданд, ки имони ӯ ҳангоми ба даст гирифтани тарбияи ӯ аз ҷониби духтари Фиръавн ҳифз шуд. Вай ӯро ҳамчун писари худ қабул карда буд ва мехост ӯро барои худ дошта бошад (Аъмол 7:21). Эҳтимол, нақшаи вай ин буд, ки Мусо Фиръавни оянда шавад, дар рақобат бо бародари хурдиаш. Чунон ки мо аз таърих медонем, ин бародар ӯро бо шавқ нафрат дошт. Навиштаҳо дар бораи ин чизҳо хомӯшанд, аммо ибораи «ҳамчун писари худ» ин нуқтаро тасдиқ мекунад.

Тарбияи Худо ва амалҳои инсонӣ

Мо наметавонем ба қадри кофӣ таъкид кунем, ки волидони Мусо бояд ӯро аз хурдсолӣ таълим дода бошанд, пеш аз он ки тарбияи ӯро духтари Фиръавн ба ӯҳда гирифт. Тарбияи волидонаш пеш аз таваллуди Мусо оғоз ёфт ва дар тӯли се моҳ пас аз таваллуди модараш идома ёфт.

Дар он лаҳза малика кӯдаки Мусоро ба фарзандӣ қабул кард. Вай ӯро аз сабад дар дарёи Нил, ки дар он ҷо ӯро ҳангоми оббозӣ ёфт, берун овард. Хоҳараш Мириам тамошо мекард ва ба малика пешниҳод кард, ки вай метавонад барои ӯ ҳамшира пайдо кунад. Бо иҷозати малика, Мириам модарашро даъват кард. Малика ҳатто барои нигоҳубини Мусо ҳангоми боз бо волидонаш буданаш пул дод. Падару модари Мусо ин вақтро барои тарбияи минбаъдаи ӯ дар роҳҳои Худо истифода бурданд, пеш аз он ки ӯ дар тамоми ҳикмати мисриён таълим гирад ва дар ниҳоят «дар сухан ва амал қавӣ» шавад (ояти 22 NKJV).

Вақте ки ӯ 40-сола шуд, ба дилаш омад, ки халқи худро зиёрат кунад (ояти 23). Мусо, ки зулми онҳоро дид, як афсари мисриро, ки яке аз исроилиёнро таҳқир карда буд, кушт (ояти 24). Мусо, ки ҳамчун шоҳзодаи мисрӣ тарбия ёфта буд, умед дошт, ки халқаш – халқи Исроил – ӯро ҳамчун тарафдори худ ҳамчун наҷотдиҳандаи худ эътироф хоҳанд кард, аммо онҳо ин корро накарданд. Пас аз ин ноумедӣ Мусо барои ҳаёти худ гурехт (оятҳои 23-29).

Худо баъд 40 соли тарбияро дар мактаби худ дар биёбон барои таълим додани Мусо истифода бурд (ояти 30; Хуруҷ 2–3). Бале, Худо метавонад донишгоҳро истифода барад, аммо Ӯ инчунин биёбон ё ҳолатҳои шабеҳро барои тарбияи халқи худ истифода мебарад. Биёбони Сино як қисми донишгоҳи Худо шуд, ки дар он Ӯ Мусоро барои вазифаҳои ояндаи худ ҳамчун наҷотдиҳанда ва пешвои Исроил омода кард (Хуруҷ 4–6).

Пас аз он 40 сол Худо ӯ ва бародараш Ҳорунро ба назди Фиръавн фиристод, то ба он ҳоким бигӯянд, ки Исроилро аз ғуломии худ озод кунад. Ин паём бо чанд аломати назаррас ҳамроҳ буд, аммо Фиръавн рад кард ва Худоро ба хашм овард. Аз сабаби радди ӯ, Худо чанд бало фиристод (Хуруҷ 7–10). Пас аз балои нӯҳум, Худо ба Мусо дастур дод, ки як балои дигарро эълон кунад: марги ҳамаи нахустзодагон дар байни одамон ва чорво (Хуруҷ 11).

Наҷоти Исроил аз Миср танҳо пас аз қурбонӣ кардани барраи Фисҳ дар ҳар як оила ба амал меомад. Ин қурбонӣ ивазкунандаи нахустзода буд ва тамоми оила дар паси хуни рехташуда ва ба дари дарҳо ва болои дарҳо молидашуда ҳангоми гузаштани Нобудкунанда аз замин бехатар хоҳад буд (Хуруҷ 12). Ба ҳар як оила дастур дода шуд, ки дар он маросими хотирмон якҷоя хӯрок хӯранд, барраи Фисҳро, ки дар оташ бирён шуда буд, бихӯранд. Мардум бояд омода бошанд, ки вақте Худо аломати рафтанро медиҳад, бираванд. Таҳти роҳбарии Мусо, мардум ҳамаи дастурҳо ва дигар омодагиҳоро барои хуруҷи худ аз Миср иҷро карданд (Хуруҷ 13–15).

Ин бобҳо дар Хуруҷ дарсҳо ва дастурҳои зиёди рӯҳониро барои имондорони имрӯза дар бар мегиранд, бо фаҳмиши он ки имрӯз мо таҳти қонуни Мусо нестем, балки таҳти қонуни Масеҳ. Ҳавворӣ Павлус инро, масалан дар Ғалотиён 5–6, бо дастгирии дигар нависандагони Аҳди Ҷадид шарҳ дод.

Дастурҳои Худо дар бораи ҷашн гирифтани Фисҳ

Пеш аз тарк кардани Миср, Исроил дастурҳои Худоро дар робита ба барраи Фисҳ иҷро кард. Барраи Фисҳ 77 маротиба дар Навиштаҳо зикр шудааст. Ин қурбонӣ асоси наҷоти ояндаи онҳоро таъмин кард ва аз бисёр ҷиҳат муҳим аст. Он бояд ҳар сол барои шарафи Худо ҷашн гирифта мешуд, то наслҳои оянда дар андешаҳои Ӯ таълим гиранд (лутфан Хуруҷ 12:1-25-ро хонед).

Мо баъд хулосаро мехонем: «Ва чунин хоҳад шуд, ки вақте фарзандони шумо ба шумо гӯянд: «Ин хидмат барои шумо чӣ маъно дорад?» шумо хоҳед гуфт: «Ин қурбонии Фисҳ барои Худованд аст, ки аз хонаҳои фарзандони Исроил дар Миср гузашт, вақте ки Ӯ мисриёнро зад ва хонаҳои моро наҷот дод». Ва мардум сарҳои худро хам карда, саҷда карданд. Ва фарзандони Исроил рафтанд ва чунон ки Худованд ба Мусо ва Ҳорун фармуда буд, иҷро карданд; ҳамин тавр онҳо карданд» (оятҳои 26-28 JND). Ин оятҳо нишон медиҳанд, ки Худо дар бораи наслҳои оянда ғамхорӣ мекард, ки онҳо дар бораи тарк кардани Миср ва ҳама чизеро, ки он муаррифӣ мекунад, машғул шаванд ва бо Ӯ – Худои ҳақиқӣ, Яҳвеи Фисҳ – шинохта шаванд. Ҳавворӣ Павлус аз ин оятҳо хулосаҳои муҳимро барои имондорони даврони калисо дар бораи зарурати наҷот аз ин системаи ҷаҳонӣ ва чӣ гуна принсипҳои асосии Худо бояд дар ҳамаи калисоҳои маҳаллӣ ё ҷамъомадҳо амалӣ карда шаванд, баровард.

Ибриён 11 тасвир мекунад, ки чӣ гуна Мусо интихоб кард, ки бо халқи худ шинохта шавад, ҳарчанд онҳо дар фақр ва таҳти зулми сахт зиндагӣ мекарданд. Вақте ки ӯ 40-сола шуд, Мусо аз имтиёзҳои бузурге, ки ҳамчун алоқаманд бо оилаи Фиръавн дошт, даст кашид ва интихоб кард, ки бо халқи худ шинохта шавад, ҳарчанд онҳо ҳамчун ғулом зиндагӣ мекарданд. «Бо имон Мусо, вақте ки ба синни балоғат расид, аз писари духтари Фиръавн номида шудан даст кашид, балки интихоб кард, ки бо халқи Худо азоб кашад, на ин ки аз лаззатҳои гузарандаи гуноҳ баҳра барад, нанги Масеҳро сарватҳои бузургтар аз ганҷҳои Миср донист; зеро ӯ ба мукофот нигоҳ мекард» (оятҳои 24-26 NKJV).

Имони Мусо ба тамоми насли ӯ дар он замон таъсир расонд, аммо Худованд намунаи ӯро истифода бурдааст – ва ҳоло ҳам истифода мебарад – то ба имондорон дар интихоби дуруст ва доштани афзалиятҳои дуруст кӯмак кунад. «Бо имон ӯ Мисрро тарк кард, аз хашми подшоҳ натарсид; зеро ӯ тоқат кард, чунон ки Ӯро, ки ноаён аст, медид. Бо имон ӯ Фисҳ ва пошидани хунро нигоҳ дошт, то ки он ки нахустзодагонро нобуд кард, ба онҳо даст нарасонад. Бо имон онҳо аз Баҳри Сурх чунон ки аз замини хушк гузаштанд, дар ҳоле ки мисриён, ки кӯшиш карданд, ғарқ шуданд» (оятҳои 27-29). Ин як хулосаи таъсирбахши он чизест, ки Худо дар Мусо ва тавассути Мусо ба воситаи имони ӯ ба вуҷуд овард.

Ӯ аз волидонаш омӯхта буд, ки ба мақомоте, ки Худо бар онҳо гузошта буд, эҳтиром гузорад. Баъзан онҳо аз сабаби ихтилоф бо мақомоти олии Худо наметавонистанд ба мақомоти инсонӣ итоат кунанд. Зиёда аз ин, тавассути имон, онҳо Ноаёнро, Худои ҳақиқиро диданд ва ин боис шуд, ки онҳо аз фармони подшоҳ натарсанд. Ин даъват ба беитоатии шаҳрвандӣ нест, баръакс! Ба ҷои ин, ин даъват ба итоат ба мақомотест, ки мо таҳти онҳо қарор дорем, бо ягона истисно дар ҳолате, ки онҳо чизеро талаб кунанд, ки мустақиман ба фармони Худо мухолиф аст.

Хулоса

Ибриён 11 бисёр чизҳои дигарро мегӯяд, аммо мо ин шарҳро ба ин ду қаҳрамони имон маҳдуд мекунем: Иброҳим ва Мусо. Имони Иброҳим ӯро водор кард, ки аз Байнаннаҳрайн берун равад, зеро ӯ ба чизҳое, ки оянда буданд ва ҳоло ҳам ҳастанд, интизор буд. Имони Мусо ба ӯ кӯмак кард, ки ба Он ки ноаён аст, нигоҳ кунад. Дар ҳақиқат, имони ӯ ба тамоми насли ӯ таъсир расонд, зеро «ӯ Мисрро тарк кард» ва «бо имон ӯ Фисҳро нигоҳ дошт» (оятҳои 27-28).

Бигзор мо, имрӯз, ҳарду намунаро барои ҷалоли Худо ва барои манфиати худамон пайравӣ кунем.

ЭЗОҲ

• Дар Аҳди Ҷадиди юнонӣ калимаи «калисо» бо калимаи kurios, ки дар забони англисӣ маънои «худованд»-ро дорад, алоқаманд аст. Дар ҳоле ки калимаи «ҷамъомад» (ecclesia) аз решаи феъли «даъват кардан» гирифта шудааст. Он ба гурӯҳи онҳое, ки даъват шудаанд, ишора мекунад.

Он чизҳое, ки барои ман фоида буданд, ман онҳоро барои Масеҳ зиён донистам. Ҳоло ҳам ман ҳама чизро барои аълои дониши Исои Масеҳ, Худованди ман, ки барои Ӯ ман ҳама чизро аз даст додам ва онҳоро ҳамчун партов медонам, то Масеҳро ба даст орам ва дар Ӯ ёфт шавам, на бо адолати худам, ки аз қонун аст, балки он чизе, ки тавассути имон ба Масеҳ аст, адолате, ки аз Худо тавассути имон аст; то ки Ӯро ва қудрати эҳёи Ӯро ва шарикии азобҳои Ӯро бидонам, ба марги Ӯ мувофиқат карда ... Ман ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати болоии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам. (Филлипиён 3:7-10,14 NKJV)