«Имон бошад, асоси чизҳои умедворшуда ва далели чизҳои ноаён аст». (Ибриён 11:1) Имон эътимоди комил ба Каломи Худост. Ин эътимод ба боваринокии Худост. Ин боварӣ аст, ки он чи Худо мегӯяд, ҳақиқат аст ва он чи Ӯ ваъда медиҳад, ба амал хоҳад омад.
Он асосан бо оянда («чизҳои умедворшуда») ва олами ноаён («чизҳои ноаён») сарукор дорад.
Уиттиер гуфтааст, ки «қадамҳои имон ба холии зоҳирӣ меафтанд ва сангро дар зери он меёбанд». Аммо ин тавр нест! Имон ҷаҳиш ба торикӣ нест. Он далели мутмаинро талаб мекунад ва ин далелро дар Каломи Худо меёбад.
Баъзе одамон тасаввуроти ғалат доранд, ки агар шумо ба чизе ба қадри кофӣ сахт бовар кунед, он ба амал меояд. Аммо ин боварӣ аст, на имон. Имон бояд баъзе ваҳйи Худоро дошта бошад, ки ба он такя кунад, баъзе ваъдаи Худоро дошта бошад, ки ба он часпад.
Агар Худо чизеро ваъда диҳад, пас он ба мисли он ки аллакай рӯй додааст, мутмаин аст. Агар Ӯ ояндаро пешгӯӣ кунад, пас он ҳатман иҷро мешавад. Ба ибораи дигар, имон ояндаро ба ҳозира меорад ва ноаёнро намоён мекунад.
Дар бовар кардан ба Худо хатаре нест. Худо дурӯғ гуфта наметавонад, Ӯ фиреб намедиҳад ва Ӯро фиреб додан мумкин нест. Бовар кардан ба Худо оқилонатарин, солимтарин ва мантиқтарин корест, ки инсон карда метавонад.
Чӣ чиз аз он оқилонатар аст, ки махлуқ ба Офаридгор бовар кунад?
Имон бо имкониятҳо маҳдуд нест, балки ба олами ғайриимкон дохил мешавад.
Касе гуфтааст: «Имон аз он ҷое оғоз мешавад, ки имкониятҳо ба охир мерасанд. Агар имконпазир бошад, пас барои Худо дар он ҷалоле нест. Агар ғайриимкон бошад, онро иҷро кардан мумкин аст».Имон, имони пурқувват ваъдаро мебинад Ва танҳо ба Худо менигарад; Ба ғайриимкониятҳо механдад Ва фарёд мезанад: «Ин иҷро хоҳад шуд».Қобили қабул аст, ки дар ҳаёти имон душвориҳо ва мушкилот вуҷуд доранд. Худо имони моро дар кӯраи озмоиш ва азоб месанҷад, то бубинад, ки оё он ҳақиқӣ аст (1 Петрус 1:7). Мо аксар вақт бояд солҳои дароз интизор шавем, то иҷрои ваъдаҳои Ӯро бубинем, ва баъзан мо бояд то ба тарафи дигар расидан интизор шавем. Аммо «душвориҳо ғизои имон барои ғизо гирифтан мебошанд» (Ҷорҷ Мюллер).
Бе имон ба Ӯ писанд омадан ғайриимкон аст (Ибриён 11:6).
Вақте ки мо аз бовар кардан ба Ӯ сарпечӣ мекунем, мо мегӯем, ки Ӯ дурӯғгӯй аст (1 Юҳанно 5:10), ва чӣ тавр Худо метавонад аз одамоне, ки Ӯро дурӯғгӯй меноманд, хушнуд бошад?
