НИГОҲЕ БА НОМАИ ЯКУМИ ЮҲАННО Албоми аксҳои оилавӣ
«Бузургии муҳаббате, ки Падар ба мо ато кардааст, то ки фарзандони Худо номида шавем! Ва мо ҳамин тавр ҳастем! Сабаби он ки ҷаҳон моро намешиносад, дар он аст, ки Ӯро намешинохт. Дӯстони азиз, акнун мо фарзандони Худо ҳастем, ва он чи ки мо хоҳем буд, ҳанӯз маълум нашудааст. Аммо мо медонем, ки вақте Ӯ зоҳир шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро ҳамон тавре ки ҳаст, хоҳем дид. Ҳар кӣ ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок месозад, ҳамон тавре ки Ӯ пок аст ... Ҳеҷ кас, ки аз Худо таваллуд шудааст, гуноҳ карданро идома намедиҳад, зеро тухми Худо дар ӯ боқӣ мемонад; ӯ наметавонад гуноҳ карданро идома диҳад, зеро аз Худо таваллуд шудааст. Ин аст, ки мо чӣ тавр медонем, ки фарзандони Худо кистанд ва фарзандони иблис кистанд: Ҳар кӣ кори дуруст намекунад, фарзанди Худо нест; ва на ҳар кӣ бародари худро дӯст намедорад.» 1 Юҳанно 3:1-3, 9-11 NIV
Оё акси шумо дар албом ҳаст? Ҳеҷ чиз мисли дидани албоми аксҳои оилавӣ хотираҳои замонҳои хуби якҷояро барнамегардонад. Ба ғайр аз лаззат бурдан аз хотираҳо, дидани акси худ дар албом тасдиқ мекунад, ки мо як қисми оила ҳастем. Агар мо намебудем, худро борҳо дар албом аксбардорӣ намедидем.
Номаи якуми Юҳанно мисли албоми аксҳои оилавӣ аст. Агар мо имондорони ҳақиқӣ бошем, вақте ки онро мехонем, аз наҷоти худ итминон хоҳем дошт, зеро акси мо ҳамчун аъзои оилаи Худо дар он хоҳад буд. Агар мо масеҳиёни ҳақиқӣ набошем, вақте ки худро дар албоми аксҳои оилаи Худо дар 1 Юҳанно намебинем, бояд нигарон бошем.
Ҳаёт дар оилаи Худо мавзӯъест, ки аз 1 Юҳанно бармеояд. Ҳамон тавре ки байни аъзои оилаи заминӣ муносибат ва муоширати махсус вуҷуд дорад, ҳамон тавр байни аъзои оилаи Худо муносибат ва муоширати беназир вуҷуд дорад. Муоширати масеҳӣ беш аз як клуби иҷтимоӣ бо зиёфатҳои калисо, соатҳои қаҳва ва истироҳатҳои охири ҳафта аст. Азбаски Рӯҳи Муқаддас ҳамаи имондорони ҳақиқиро ба бадани Масеҳ пайваст кардааст ва ҳар яки онҳоро узви оилаи Худо гардонидааст, муносибатҳо ва муоширати масеҳӣ воқеиятҳои муҳим мебошанд.
Вақте ки мо албоми аксҳои оилавии 1 Юҳанноро мебинем, дар боби 3 ду санҷиши узвият дар оилаи Худоро пайдо мекунем. Ҳамон тавре ки мо монандӣҳои оилавиро байни волидон ва бародарон дар албоми оилавӣ муайян мекунем, ҳамон тавр мо бояд тавонем муайян кунем, ки оё мо дар оилаи Худо ҳастем ё не, бо ҷустуҷӯи нишонаҳои монандӣ дар 1 Юҳанно 3. Санҷиши аввал монандӣ ба адолат аст (3:4-10); дуюм монандӣ ба муҳаббати бародарӣ аст (3:11-18). Оё акси шумо дар албоми аксҳои оилаи Худо ҳаст? Оё шумо худро ҳангоми дидани боби 3 мешиносед? Биёед ин ду санҷиши монандӣ ба оиларо аз 1 Юҳанно 3 бештар дида бароем.
Санҷиши адолат
1 Юҳанно 3:4-10 беш аз як назари сабук ба албоми оилавӣ аст. Ин санҷиши узвияти оилаи масеҳӣ аст. Агар ҳаёти мо бо адолат тавсиф шавад, мо санҷишро мегузарем. Тарзи ҳаёти одилона далели он аст, ки мо имондорони ҳақиқӣ ва дар ҳақиқат аъзои оилаи Худо ҳастем. Агар, аз тарафи дигар, ҳаёти мо бо хоҳишҳо ва амалҳои худхоҳона ва гуноҳкор тавсиф шавад, ин далели он аст, ки мо шояд танҳо фикр кунем, ки масеҳӣ ҳастем. Мо метавонем ба калисо равем ва худро масеҳӣ эълон кунем, аммо агар ҳаёти мо санҷиши монандӣ ба оиларо нагузарад, чӣ тавр метавонем бигӯем, ки мо узви ҳақиқии оилаи Худо ҳастем?
Онҳое, ки гуноҳ мекунанд, санҷишро намегузаранд: «Ҳеҷ кас, ки дар Ӯ зиндагӣ мекунад, гуноҳ карданро идома намедиҳад. Ҳеҷ кас, ки дар гуноҳ зиндагӣ карданро идома медиҳад, Ӯро надидааст ва на шинохтааст ... Ин аст, ки мо чӣ тавр медонем, ки фарзандони Худо кистанд ва фарзандони иблис кистанд: ҳар кӣ кори дуруст намекунад, фарзанди Худо нест» (3:6,10). Ин оятҳо чӣ мегӯянд? Онҳо намегӯянд, ки мо бояд бегуноҳ бошем, то дар оилаи Худо бошем – ин ҳамаи моро берун мегузошт! Ғайр аз ин, Юҳанно наметавонад худро рад кунад. Дар 1 Юҳанно 1:10 ӯ навишт: «Агар мо даъво кунем, ки гуноҳ накардаем, Ӯро дурӯғгӯ месозем, ва каломи Ӯ дар ҳаёти мо ҷой надорад.» Ҷавоб ин аст, ки замони ҳозираи юнонӣ, ки дар ин ҷо истифода шудааст, амали доимиро дар назар дорад. Ҳар кӣ ба оилаи Худо таваллуд шудааст, ҳаётеро, ки бо одати гуноҳ кардан тавсиф мешавад, идома намедиҳад.
Вақте ки мо масеҳиёни ҳақиқӣ мешавем, мо ба оилаи Худо таваллуд мешавем. Акнун мо ҳаёти нав, илоҳӣ дорем, ва «тухми» Худо дар мо боқӣ мемонад (3:9). Калимаи «тухм» (sperma дар юнонӣ) маънои онро дорад, ки хислатҳои падарӣ аз Падари мо ба мо гузаштаанд. Ин тухм дар мо на танҳо моро аз узвияти оила ва амнияти абадӣ итминон медиҳад, балки инчунин сабаби он аст, ки имондори ҳақиқӣ ҳаётеро, ки бо гуноҳ тавсиф мешавад, зиндагӣ намекунад.
Агар мо даъво кунем, ки масеҳӣ ҳастем, аммо худхоҳ ва муайян ҳастем, ки роҳи худро дошта бошем, оё метавонем даъво кунем, ки ба Худованди мо Исо монандӣ дорем, ки ҳамаи ҳуқуқҳои худро барои мо дод? Оё монандӣ ба Худои Падари мо дар мо дида мешавад, агар мо муносибати берун аз издивоҷ дошта бошем, ё хоҳиши клик кардани вебсайтҳои порнографиро назорат карда наметавонем, ё дар тиҷорат амалҳои ғайриқонунӣ истифода мебарем, ё ҳатто кӯшиш намекунем, ки фикрҳои гуноҳкорро назорат кунем, ё аз ҳар гуна ҳокимият дар ҳаёти худ нафрат дорем? Агар ҳаёти мо адолатеро, ки оилаи Худоро тавсиф мекунад, инъикос накунад, мо бояд дилҳои худро тафтиш кунем, то бубинем, ки оё мо дар ҳақиқат масеҳӣ ҳастем. Оё мо қарори огоҳона гирифтаем, ки ҳаёти худро ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди шахсии худ супорем? Оё ин қарор дар тарзи зиндагии мо тафовут ба вуҷуд овардааст? «Ҳеҷ кас, ки аз Худо таваллуд шудааст, гуноҳ карданро идома намедиҳад» (3:9). Онҳое, ки гуноҳ карданро идома медиҳанд, санҷишро намегузаранд. Онҳо дар оилаи Худо нестанд.
Онҳое, ки адолатро амалӣ мекунанд, санҷишро мегузаранд: «Ҳар кӣ кори дуруст мекунад, одилона аст, ҳамон тавре ки Ӯ одилона аст» (3:7). Биёед аз ибораи охирин, «Ӯ одилона аст», оғоз кунем ва сипас ба охири ояти 5 баргардем: «Ва дар Ӯ гуноҳе нест.» Ин яке аз «се бузург» Навиштаҳост, ки комилияти мутлақи Худованди моро тавсиф мекунанд. 2 Қӯринтиён 5:21 мегӯяд, ки Ӯ «гуноҳе надошт.» 1 Петрус 2:22 мегӯяд, ки Ӯ «гуноҳе накард.» Ва 1 Юҳанно 3:5 мегӯяд, ки «дар Ӯ гуноҳе нест.» Дар ин се Навиштаҳо Павлус, Петрус ва Юҳанно ҳама ба бегуноҳии комили Масеҳ шаҳодат медиҳанд.
Акнун ба ояти 7 баргардем: «Ҳар кӣ кори дуруст мекунад, одилона аст.» Ин чӣ маъно дорад? Ин маънои онро надорад, ки мо бегуноҳ ҳастем. Ин маънои онро дорад, ки вақте ки мо масеҳӣ мешавем ва ба оилаи Худо таваллуд мешавем, ҳаёти наве, ки мо мегирем, одилона аст. Дар асл, 2 Петрус 1:4 мегӯяд, ки мо шарикони табиати илоҳӣ ҳастем, аз ин рӯ ҳаёти нав дар мо одилона аст, ҳамон тавре ки Исо одилона аст! Мо ҳанӯз гуноҳ мекунем, зеро мо ҳанӯз табиати гуноҳкори афтодаи худро дорем, ва мо мубориза бар зидди гуноҳро то он даме, ки ҷисмҳои нави эҳёи худро қабул кунем ва пурра «ба Ӯ монанд» шавем (1 Юҳанно 3:2) идома хоҳем дод. Аммо, аз сабаби ҳаёти нави одилонае, ки мо дар Масеҳ дорем, мо набояд хоҳем, ки ҳаётеро, ки бо гуноҳ тавсиф мешавад, зиндагӣ кунем. Ҳаёти мо бояд торафт бештар бо хоҳиши кардани кори дуруст тавсиф шавад. Мо намехоҳем гуноҳ кунем. Мо мехоҳем адолатро амалӣ кунем!
Агар ин дар ҳаёти шумо дуруст бошад, шумо санҷишро гузаштаед. Ин далели он аст, ки шумо дар оилаи Худо ҳастед, зеро шумо монандӣ ба адолатро доред. Аҳамият диҳед, ки ҳеҷ миёнаравӣ нест: «Ин аст, ки мо чӣ тавр медонем, ки фарзандони Худо кистанд ва фарзандони иблис кистанд: Ҳар кӣ кори дуруст намекунад, фарзанди Худо нест» (3:10). Тарзи ҳаёти шумо чӣ гуна аст? Оё шумо адолатро амалӣ мекунед ё гуноҳро? Оё шумо «ба сурати Ӯ табдил меёбед» (2 Қӯринтиён 3:18)? Онҳое, ки адолатро амалӣ мекунанд, санҷишро мегузаранд ва дар албоми аксҳои оилавӣ ҳастанд.
Санҷиши муҳаббати бародарӣ
Дар 1 Юҳанно 2, расул муҳаббат ба ҳамимононро ҳамчун санҷиши узвият дар оилаи Худо зикр кард. Дар боби 3 он боз ҳамчун хислати муҳим зикр шудааст, ки бояд дар аъзои оилаи Худо дида шавад.
Дар 3:12-15, Қобил ҳамчун намунаи манфии рафтори бародарӣ оварда шудааст. Чаро ӯ бародари худро кушт? «Зеро аъмоли худи ӯ бад буд ва аъмоли бародараш одилона» (3:12). Зоҳиран аъмоли Қобил бад набуд – ӯ беҳтарин қурбонии худро ба Худо овард. Аммо мушкил маҳз ҳамин буд. Ӯ бо қурбонии худаш, на қурбонии Худо, ба Худо омад. Қобил ба бисёре аз одамоне монанд аст, ки кӯшиш мекунанд бо роҳи худашон, бо аъмоли неки худашон, ба Худо наздик шаванд, на бо роҳи Худо. Роҳи Худо тавассути қурбонии хун аст, тавассути Исои Масеҳ, ки барои гуноҳҳои мо мурд.
Рад кардани қурбонии Қобил аз ҷониби Худо ӯро ба Ҳобил ҳасад бурд, ки дар натиҷа куштор ба амал омад: «Ҳар кӣ бародари худро нафрат дорад, дар торикӣ аст ... ӯ намедонад ба куҷо меравад, зеро торикӣ ӯро кӯр кардааст ... Ҳар кӣ бародари худро нафрат дорад, қотилест, ва шумо медонед, ки ҳеҷ қотил ҳаёти ҷовидонӣ дар худ надорад» (1 Юҳанно 2:11; 3:15). Нафрат куштор дар шакли ҷанинӣ аст. Албатта, 1 Юҳанно 3:15 маънои онро надорад, ки қотил наметавонад масеҳӣ шавад. Қотиле, ки тавба мекунад ва ба Наҷотдиҳанда меояд, бахшиш ва ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад гирифт.
Онҳое, ки худро масеҳӣ меноманд, аммо ҳеҷ гоҳ бо имондорони ҳақиқӣ муросо намекунанд – доимо ихтилоф ба вуҷуд меоранд, роҳи худро мехоҳанд, бо пул ва вақт худхоҳанд, аз кӯмак ба ҳаммасеҳиёни ниёзманд саркашӣ мекунанд – имондорони ҳақиқӣ нестанд. Онҳо дар оилаи Худо нестанд ва «аз марг ба ҳаёт нагузаштаанд» (3:14). Онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурдаанд ва дар оила ҳаёт надоранд.
Худованд худаш намунаи олии муҳаббати бародарӣ аст: «Ин аст, ки мо чӣ тавр муҳаббатро медонем: Исои Масеҳ ҷони худро барои мо фидо кард» (1 Юҳанно 3:16). Ӯ ҷони худро барои мо дод, то мо наҷот ёбем (Румиён 5:8). Аммо 1 Юҳанно 3:16 минбаъд мегӯяд: «Ва мо бояд ҷони худро барои бародарони худ фидо кунем.» Ин санҷиши ниҳоии муҳаббати бародарӣ аст. Ва бисёре аз масеҳиён ҷони худро барои ҳамимонон фидо кардаанд, ба монанди он пасторҳо дар кишварҳои бехудо ва пур аз нафрат, ки ҷони худро барои рамаҳои худ додаанд.
Дар ҳоле ки 1 Юҳанно 3:16 бузургтарин ифодаи муҳаббати бародариро медиҳад, ояти 17 ба мо ифодаи ҳадди ақалро медиҳад: «Агар касе дороии моддӣ дошта бошад ва бародари худро дар ниёзмандӣ бубинад, аммо ба ӯ раҳм накунад, чӣ тавр муҳаббати Худо дар ӯ буда метавонад?» Шояд мо ҳеҷ гоҳ даъват нашавем, ки ҷони худро диҳем, аммо мо бешубҳа даъват шудаем, ки бо масеҳиёни ниёзманд мубодила кунем. Ин маънои онро надорад, ки мо бояд ба ҳар касе, ки «чизи ройгон» меҷӯяд, диҳем, аммо вақте ки мо ниёзҳоро дар оилаи Худо мебинем, бояд омода бошем, ки кӯмак кунем.
Чизе дар ҳаёти онҳое, ки худро масеҳӣ меноманд, аммо дороии моддии худро худхоҳона ҷамъ мекунанд ва танҳо барои роҳати худ истифода мебаранд, хеле нодуруст аст. Каломи Худо пур аз насиҳатҳо ва намунаҳои ҳайратангез аст, ки ба таври равшан нишон медиҳанд, ки худхоҳӣ хислати тарзи ҳаёти имондор нест. Аксарияти мо метавонистем бо камтар аз он чизе ки дорем, хеле хуб зиндагӣ кунем ва бояд ба ин суханон гӯш диҳем: «Биёед на бо сухан ... балки бо амал ва дар ҳақиқат дӯст дорем» (1 Юҳанно 3:18). Нишон додани муҳаббати бародарӣ тавассути кӯмак ба ниёзмандон як хислати муҳими оилавӣ аст, ки дар ҳаёти мо дида мешавад, агар мо дар оила бошем. «Пас, ин аст, ки мо чӣ тавр медонем, ки ба ҳақиқат тааллуқ дорем, ва чӣ тавр дилҳои худро дар ҳузури Ӯ ором мегузорем» (3:19).
Дар ин лаҳза баъзе хонандагон шояд нигарон бошанд ва ҳайрон шаванд, ки оё онҳо дар ҳақиқат дар оилаи Худо ҳастанд, зеро дар дилҳои худ муҳаббати бародарӣ надоранд. Тафтиши дили худ дар назди Худованд ҳеҷ гоҳ нодуруст нест. Дар асл, Худо ба мо дар ин кор бо ин саволҳо кӯмак мекунад: Оё виҷдони мо ноором аст? (1 Юҳанно 3:20-21). Худо виҷдони моро барои маҳкум кардани мо дар бораи муҳаббати мо ба ҳамимонон истифода мебарад. Оё дуоҳои мо иҷобат мешаванд? (1 Юҳанно 3:22). Агар не, шояд аз он сабаб бошад, ки мо ба фармонҳои Ӯ барои нишон додани муҳаббати ҳақиқӣ ба ҳамимонон итоат намекунем. Оё мо ба Рӯҳи Муқаддас итоат мекунем? (1 Юҳанно 3:24). Рӯҳи Муқаддас имондоронро барои нишон додани муҳаббати бародарӣ таҳрик медиҳад ва узвияти оилаи моро ҳангоми иҷрои ин кор тасдиқ мекунад. Оё шумо монандӣ ба оилаи худро дар албоми аксҳои 1 Юҳанно 3 мебинед? Муҳаббати бародарӣ санҷиши узвияти оила аст.
Вақти мулоҳиза
Дар хотир доред, ки Худованд бармегардад! «Мо медонем, ки вақте Ӯ зоҳир шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро ҳамон тавре ки ҳаст, хоҳем дид. Ҳар кӣ ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок месозад, ҳамон тавре ки Ӯ пок аст» (1 Юҳанно 3:2-3). Бозгашти Худованд як воқеият аст. Вақте ки мо дар бораи бозгашти Ӯ ва ҳамаи тағйироте, ки он гоҳ дар мо ба амал меоянд, мулоҳиза мекунем ва дарк мекунем, ки рӯзе Ӯро рӯ ба рӯ хоҳем дид, ин ҳақиқатҳои аҷиб бояд дар тарзи зиндагии мо ҳоло таъсири поккунанда дошта бошанд.
Ин таҷрибаро се маротиба дар як рӯз дар тӯли як ҳафта санҷед. Дар ҳар хӯрок, дар бораи бозгашти Худованд фикр кунед ва бигӯед: «Шояд Ӯ имрӯз баргардад!» Ин кор бояд таъсири поккунанда дошта бошад ва дар ҳаёти шумо тафовути амалӣ ба вуҷуд орад. Он ҳатто метавонад ҳаёти шуморо инқилобӣ кунад! Ҳамеша дар хотир доред, ки Худованд барои оилаи худ бармегардад!
