Вақте ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ ибодат мекунанд
«Ба Ман бовар кунед, соате меояд, ки на дар ин кӯҳ ва на дар Ерусалим Падарро ибодат нахоҳед кард. Шумо он чиро, ки намедонед, ибодат мекунед; мо он чиро, ки ибодат мекунем, медонем, зеро наҷот аз яҳудиён аст. Аммо соате меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд. Худо Рӯҳ аст, ва онҳое ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд.» Юҳанно 4:21-24 NKJV
Дар ин оятҳо, Исо фарқияти калонеро байни он чи зан ибодат меномид ва ибодате, ки Падар меҷуст, нишон медиҳад. Он чи Падар меҷуст, аз ҷиҳати хислат беназири масеҳӣ буд – ибодате, ки Рӯҳи Муқаддас дар ибодаткунанда сокин бошад. Зани сомарӣ дар бораи ибодат ҳамчун расму оинҳои механикӣ, ки мо онҳоро расму оинҳои холӣ меномем, сухан меронд.
Биёед байни расму оинҳои холӣ ва онҳое, ки аслан масеҳӣ ҳастанд, фарқ гузорем. Масалан, Шоми Худованд ва таъмид расму оинҳое мебошанд, ки намунаи муайяни рафторро риоя мекунанд. Аммо, ҳамчун расму оинҳои масеҳӣ, онҳо рамзҳои воқеиятҳои таърихӣ ё оянда мебошанд.
Аммо дар мавриди фарқияти байни ибодате, ки зан дар борааш сухан меронд ва ибодате, ки Худованди мо дар борааш сухан меронд, он чи сомариён амал мекарданд, аз рӯи расму оинҳои яҳудӣ буд. Ин расму оинҳои низоми левитӣ аз ҷониби Худо тавассути Мусо дода шуда буданд, ки ба чизҳое ишора мекарданд, ки дар кори Худованди мо Исо, ки ҳанӯз наомада буд, ба амал меомаданд.
Сомариён расму оинҳоро аз низоми яҳудӣ бо хурофоти бутпарастӣ омехта карда буданд, ва Худованд кӯшиш кард, ки ба ӯ фарқиятро нишон диҳад. Аз ин рӯ, Ӯ ба вай мегӯяд: «Шумо он чиро, ки намедонед, ибодат мекунед; мо он чиро, ки ибодат мекунем, медонем, зеро наҷот аз яҳудиён аст.» Расму оинҳое, ки дар яҳудӣ амал мекарданд, пур аз ишораҳо ба Масеҳи оянда буданд.
Дар Ибриён 8-10 муаллиф ба мо мегӯяд, ки ин расму оинҳо чӣ гуна ба Масеҳ ва масеҳият алоқаманданд.
Ин се боб шарҳ медиҳанд, ки дар Масеҳ, Худо он чиро, ки тавассути Мусо дода буд, аз байн мебурд, то чизи комилан наверо ҷорӣ кунад: «Вақте ки Ӯ ба ҷаҳон омад, гуфт: “Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки баданро барои Ман омода кардӣ. Аз қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ Ту хурсанд набудӣ. Он гоҳ гуфтам: “Инак, Ман омадам – Дар китоб дар бораи Ман навишта шудааст – то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам.” ... Ӯ аввалро аз байн мебарад, то дуюмро барқарор кунад» (Ибр. 10:5-9).
Бо омадани Масеҳ ва кори кафорати Ӯ, Худо тартиботи наверо ҷорӣ кард, ки ибодаткунандаи навро талаб мекунад. Исо медонист, ки чӣ рӯй медиҳад, ба зан гуфт: «Соате меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд. Худо Рӯҳ аст, ва онҳое ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд» (Юҳ. 4:24). Исо ба вай гуфт, ки он чи қаблан аз ҷониби Худо дода шуда буд, дигар барои ибодаткунандагони ҳақиқӣ мувофиқ нахоҳад буд.
Ибриён 10:1-2 ба мо мегӯяд, ки он чи Мусо ба Исроил дод, танҳо «сояи чизҳои неки оянда» буд. Аз ин рӯ, он наметавонист ибодаткунандагонеро, ки расму оинҳои онро амал мекарданд, комил гардонад. Аммо дар Масеҳ мо ибодаткунандагони наве дорем, ки «комил» (пурра) шудаанд ва қодиранд, ки ба тавре ки Падар меҷуст, ибодат кунанд. Инҳо аз ҷониби Рӯҳ, ки дар онҳо сокин аст, барои ибодат бо рӯҳ ва ростӣ муҷаҳҳаз шудаанд.
Биёед дар бораи фарқият андеша кунем. Ибодаткунандагони яҳудӣ маҳдуд буданд, зеро ибодати онҳо бо маъбади ҷисмонӣ дар Ерусалим алоқаманд буд. Онҳо бе лавозимоти маъбад ибодат карда наметавонистанд, ва азбаски он дар Ерусалим буд, онҳо бояд ба он ҷо мерафтанд. Аз ин рӯ, бадарғашудагон дар Бобил гуфтанд: «Чӣ гуна суруди Худовандро дар замини бегона бихонем?» (Заб. 137:4). Расму оинҳои ибодати яҳудӣ танҳо дар Ерусалим иҷро карда мешуданд.
Исо мегуфт, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ дигар ба маъбади ҷисмонӣ дар макони ҷисмонӣ баста нахоҳанд буд. Ибодаткунандагони ҳақиқӣ аз ин пас Худоро бо рӯҳ ибодат хоҳанд кард, зеро Худо Рӯҳ аст. Ибодаткунандагони ҳақиқӣ дигар лозим нест, ки макони ҷисмониро барои иҷрои ибодати худ ҷӯянд, зеро онҳо бо Худо, ки Рӯҳ аст, тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки дар онҳо сокин аст, пайваст шудаанд. Ҳамин тариқ, наздикӣ ба макони ҷисмонӣ бо ин тартиботи нав комилан нолозим аст.
Оё ин аҷиб нест, ки масеҳиён лозим нест, ки барои ибодат вақти муайяншударо интизор шаванд, то дар ҷои мувофиқашуда пайдо шаванд. Дар ҳақиқат, онҳое ки дар Масеҳ ҳастанд, ба маъбади ҳақиқӣ оварда шудаанд, на ба биное, ки бо даст сохта шудааст. Онҳо аз ҷониби Рӯҳ ба худи осмон оварда шудаанд (Ибр. 8:1-2). Онҳо муҷаҳҳаз ва озоданд, ки Худоро дар ҳар вақт ва дар ҳар ҷо ибодат кунанд. Ва ин аст он чи мо бояд анҷом диҳем, зеро барои ин мо аз нав офарида шудаем.
Қайд кунед, ки Исо гуфт, ки Падар ибодаткунандагонро меҷӯяд, на хизматгоронро. Мо чӣ қадар ба хизмат машғул мешавем! Оё ин аз он сабаб аст, ки дар гӯшаҳои пинҳонии мавҷудияти худ, мо барои худ ҷалол меҷӯем – ҷалоле, ки аз арзёбии хизмати мо аз ҷониби инсон бармеояд? Чӣ гуна халқи Худо аз насиби ҳақиқии худ маҳрум мешаванд, вақте ки ба рақобати ба хизмат нигаронидашуда гирифтор мешаванд!
Масеҳиёне, ки ба ибодат машғуланд, наметавонанд ҳамзамон ба низоъ ва тафриқа машғул шаванд. Маҳз дар амалҳои хизмати мост, ки мо бо ҳамдигар ихтилоф дорем. Ин натиҷаест, ки вақте мо ба кори «мо» барои Худованд тамаркуз мекунем. Ман намегӯям, ки мо набояд ба хизмат ҳамчун як қисми вазифаи масеҳии худ аҳамият надиҳем. Ман мегӯям, ки хизмат танҳо вақте қобили қабул аст, ки аз ибодат бармеояд.
Аммо боз як ҷанбаи дигари ибодат вуҷуд дорад, ки кам дар борааш фикр мекунанд. Ибодат асосан аз суханони ситоиши мо, меваи лабони мо иборат нест, зеро Худо ба изҳори парастиши мо ниёз надорад. Ӯ онро аз умқи мавҷудияти мо қабул мекунад, зеро ибодати ҳақиқӣ дар асл муоширати рӯҳи мо бо Рӯҳи Ӯст. Ва ибодат ҳатто ба ин ҳам маҳдуд нест, зеро вақте ки мо дар ҳақиқат дар Рӯҳ ҳастем, муносибати ибодати мо ба амалҳое мегузарад, ки хизмати қобили қабулро ба вуҷуд меоранд. Ин раванд бо вақт, макон ё давомнокӣ маҳдуд нест. Мо ба ин ҳолат дастрасии доимӣ дорем.
Дар асл, ба ҷои амал будан, ибодати ҳақиқӣ муносибати доимии эҳтиром аст, ки боиси тағир додани тарзи зиндагии мо, тарзи тиҷорати мо, сифати муносибатҳои мо, чӣ гуна ба камбағалон кӯмак мекунем ва чӣ гуна бо ҳамсоягони худ муносибат мекунем, мегардад. Он моро ба хизмати фидокорона дар робита бо калисои маҳаллӣ водор мекунад. Ин аст он чи Рӯҳи Худо дар Румиён 12:1 (NIV) таълим медиҳад: «Аз ин рӯ, эй бародарон, бо назардошти раҳмати Худо, шуморо даъват мекунам, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо пешкаш кунед – ин амали рӯҳонии ибодати шумост.»
Аз ҷониби Ҳамфри Данкансон
