Иродаи озод?
Файласуфон ва нейроолимон, ки мағзи сар ва таъсири онро ба рафтор меомӯзанд, баҳс мекунанд, ки иродаи озод танҳо як хаёл аст ва қонунҳои коинот онро иҷозат намедиҳанд. Онҳо иддао доранд, ки «таҷрибаи интихоби бошуурона натиҷаи равандҳои аслии асабӣ аст ва инҳо амали инсонро ба вуҷуд меоранд, на сабаби он мешаванд.»
Аммо онҳо танҳо инсонҳои нокомилро, ки аз гуноҳ зарар дидаанд, ба назар мегиранд.
Инсони комил
Аз замони афтидан танҳо як инсони комил буд ва он Худованд Исои Масеҳ буд! Мо дар бораи хислатҳои Ӯ аз ваҳйи Навиштаҳо меомӯзем, на аз таҷрибаҳои илмӣ. Хусусан дар Матто 26:35,39 ва 44, Марқӯс 14:35 ва Луқо 22:42 мо ин Инсони комилро дар амал мебинем. Иродаи озоди инсонии Ӯ вақте ифода ёфт, ки Ӯ ба Падари Худ гуфт: «Ин косаро аз Ман дур кун.» Ӯ исрор накард, ки иродаи Ӯ иҷро шавад, балки гуфт: «На иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42 NIV). Ҳамин тавр, мо мебинем, ки Худованд Исо иродаи Падарро меҷӯяд ва сипас онро фавран иродаи Худаш мегардонад. Ин барои мо намунаи аъло аст, ки пайравӣ кунем: мушкилоти худро ба Худо барем, иродаи Ӯро муайян кунем ва сипас онро иҷро кунем!
Инсонҳои нокомил
Ҳамаи мо табиатан «хоҳишҳои табиати гунаҳкори худ ва пайравӣ аз хоҳишҳо ва фикрҳои онро қонеъ мекунем» (Эфсӯсиён 2:3). Мо озод нестем – мо танҳо фикр мекунем, ки озодем! Наҷоте, ки Худо пешниҳод мекунад, барои онҳое, ки онро қабул мекунанд, озодӣ медиҳад. Вақте ки мо наҷот меёбем, мо ҳанӯз ҳам он табиати гунаҳкорро дорем, аммо ба мо «Рӯҳи ҳаёт» дода мешавад, ки метавонад «моро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кунад» (Румиён 8:2). Он гоҳ мо «на мувофиқи табиати гунаҳкор, балки мувофиқи Рӯҳ зиндагӣ хоҳем кард» (ояти 4).
Ҷамъият ва иродаи инсон
«Ҷазо барои ҷомеаи хуб коркунанда муҳим аст,» аммо ҷазо бояд барои «пешгирии фаъолияти ҷиноӣ ва табдил додани қонуншиканони гузашта ба шаҳрвандони муфид» бошад, на барои интиқом ё қасос. «Ҷомеаҳои инсонӣ дар тӯли таърих борҳо дарёфтаанд, ки вақте қонунҳо муқаррар ва иҷро намешаванд, одамон худро аз дигарон боло мегузоранд ва аз ҳама масъулият саркашӣ мекунанд – дурӯғ мегӯянд, фиреб медиҳанд ва дуздӣ мекунанд» ба зарари ҷомеа. Ба ҳамин монанд, ҷазои Худо ва таҳдиди ҷазо ҳоло ҳадафи худро на интиқом, балки водор кардани ҳама «ба тавба омадан» дорад (2 Петрус 3:9). Худо роҳеро барои инсон фароҳам овардааст, ки тавба кунад ва аз ҷазо канорагирӣ кунад, бо фиристодани Писари Худаш барои азоб кашидан ба ҷои мо. Агар мо тавба кунем ва роҳи наҷоти Ӯро қабул кунем, мо метавонем дар Масеҳ озод зиндагӣ кунем, на ғуломи гуноҳ бошем. Ӯ мехоҳад моро озод кунад!
Оё шумо имрӯз пешниҳоди озодии Ӯро қабул мекунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Шариф, А. Ф. ва Воҳс, К. Д.: Scientific American, июни 2014, саҳ. 78.
- Ҳамон ҷо, саҳ. 79.
