Тақсимоти Китоби Муқаддас
- • Чаро масеҳиён қурбониҳои ҳайвонотро, ки аз фарзандони Исроил талаб карда мешуданд, пешниҳод намекунанд?
- • Чаро масеҳиён метавонанд ҳама гуна гӯштро, чунон ки дар Аъмол 10:9-16 нишон дода шудааст, аз ҷумла ҳайвонотеро, ки ба яҳудиён дар Ибодат 11 манъ карда шуда буданд, бихӯранд?
- • Оё Худо дар тӯли таърих тағир ёфт?
«Ҳеҷ гоҳ,» ҷавоби мутлақ аст ба ин саволи охирин! Дар бораи Худо ҳамчун Падар сухан ронда, Яъқуб тасдиқ мекунад: «Бо Ӯ ҳеҷ тағирот ё сояи тағирот нест» (Яъқуб 1:17 ESV).
Калимаи «тақсимот» дар Эфсӯсиён 1:10 (KJV) пайдо мешавад ва ба идораи Худо ё тартиби ҳаёт ва рӯйдодҳои Ӯ ишора мекунад. Вақте ки мо Китоби Муқаддасро мехонем, мо мебинем, ки идораи Худо бо мурури замон фарқ мекард. Бисёре аз донишмандони Китоби Муқаддас 7 тақсимот ё давраҳои идоракуниро аз Ҳастӣ то Ваҳй пайгирӣ мекунанд, ки таърихи инсониятро аз офариниш то абадият фаро мегирад. Ҳар як тақсимот бо ваҳйи илоҳӣ дар бораи иродаи Худо оғоз меёбад. Ваҳйи илоҳӣ масъулиятро ба инсоният меорад, ки одатан бо нокомии инсон дар итоат ба иродаи Худо хотима меёбад. Натиҷа ҳукми Худост, ки тақсимотро мепӯшонад.
Вақте ки мо Китоби Муқаддасро мехонем, муҳим аст, ки донем, ки кадом тақсимот ба қисмате, ки мо мехонем, дахл дорад. Павлус Тимотиюсро насиҳат дод: «Кӯшиш кун, ки худро ба Худо ҳамчун шахси тасдиқшуда, коргаре, ки ба шарм ниёз надорад, каломи ҳақиқатро дуруст истифода мебарад, пешниҳод кун» (2 Тимотиюс 2:15 ESV). Омӯзиши бодиққати Навиштаҳо ба мо кӯмак мекунад, ки донем, ки кадом тақсимот ба матни додашуда дахл дорад, то мо онро дуруст фаҳмем.
Тақсимоти аввал: Бегуноҳӣ (Ҳастӣ 1:28–3:24)
Тақсимоти аввал дар боғи Адан оғоз ёфт, вақте ки Худо Одам ва Ҳавворо офарид. Мард ва зан ҳарду бегуноҳ буданд, бе гуноҳ, ва Худо Худро ба онҳо бо ташрифҳои зуд-зуд ошкор кард. Ба онҳо танҳо як амр дода шуд: Аз дарахти дониши некӣ ва бадӣ нахӯред (2:16-17). Аммо мо медонем, ки онҳо ин амрро риоя накарданд ва аз он дарахт хӯрданд. Натиҷа ин буд, ки онҳо зери ҳукми Худо афтоданд ва бо марг лаънат шуданд. Тақсимот бо ҳукми Худо бар Одам ва Ҳавво хотима ёфт, ва онҳо ҳарду аз боғ ронда шуданд.
Тақсимоти дуюм: Виҷдон (Ҳастӣ 4–8)
Тақсимоти дуюм бо аввалин оилаи инсонӣ, ки дар рӯи замин, берун аз боғи Адан зиндагӣ мекарданд, оғоз меёбад. Худо Одам ва Ҳавворо бо пӯсти ҳайвонот пӯшонд (3:21), ки ин ваҳйи зарурати қурбонӣ аст. Писари онҳо Ҳобил ба Худо итоат кард ва қурбониҳои ҳайвонот пешниҳод кард, аммо бародари ӯ Қобил ва ҳамаи насли ӯ дар назари Худованд бадӣ карданд. Дар натиҷа, инсоният боз ноком шуд ва бадӣ дар тамоми рӯи замин паҳн шуд. Тақсимот бо ҳукми Худо дар бораи тӯфон дар замони Нӯҳ хотима ёфт.
Тақсимоти сеюм: Ҳукумат (Ҳастӣ 9–11)
Тақсимоти сеюм бо Нӯҳ ва оилаи ӯ оғоз ёфт, ки ба онҳо масъулияти идора кардани замин дода шуд (9:5-6). Амри асосии Худо пароканда шудан ва афзоиш ёфтан буд (ояти 7), аммо инсоният Худоро бо кӯшиши сохтани бурҷе ба осмон зери шубҳа гузошт. Дар натиҷаи нокомии инсон, Худо инсониятро бо додани омехтагии забонҳои гуногун ҳукм кард.
Тақсимоти чорум: Ваъда (Ҳастӣ 12–Хуруҷ 19)
Дар тақсимоти чорум, Худо Иброҳим ва оилаи ӯро интихоб кард, то бо онҳо муносибати наздик барқарор кунад. Худо инро бо файз анҷом дод, ки якеро аз халқҳои тамоми замин интихоб кард. Ӯ ба ӯ ва оилаи ӯ ваъдаи замини Канъон ва масъулияти зиндагӣ дар он ҷоро дод. Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб мушкилот ва нокомиҳои худро доштанд, аммо онҳо ба ваъдаҳои Худо имон доштанд. Аммо, бо мурури замон тамоми оила ноком шуд, ки бори дигар бадии инсониятро исбот кард. Ба ҷои зиндагӣ дар Канъон, онҳо дар Миср ғулом шуданд.
Тақсимоти панҷум: Қонун (Хуруҷ 19–Аъмол 2)
Тақсимоти панҷум бо наҷот додани халқи Худ аз ғуломӣ дар Миср аз ҷониби Худо оғоз ёфт. Ба онҳо қонуни Худо дода шуд ва ба онҳо дастур дода шуд, ки ба он итоат кунанд. Дар тӯли таърихи Исроил, дар аксари Аҳди Қадим, мо дар бораи он мехонем, ки чӣ гуна халқ қонунро вайрон кард ва чӣ гуна онҳо дар ниҳоят Масеҳи худро бо маслуб кардани Ӯ рад карданд. Натиҷа ҳукми Худо бар яҳудиён буд, ки Ӯ румиёнро барои ҳамла ба Ерусалим дар соли 70 мелодӣ фиристод, ки боиси парокандагии ҷаҳонии яҳудиён гардид.
Тақсимоти шашум: Файз (Аъмол 2–Ваҳй 19)
Тақсимоти шашум замони ҳозираро дар бар мегирад, ки ҳамчун давраи калисо маълум аст. Он бо файз, бар хилофи қонун, тавсиф мешавад. Одамон даъват карда мешаванд, ки ба Масеҳ бо имон бовар кунанд, то аз ҳаёти абадӣ баҳра баранд. Мутаассифона, инсоният аз Масеҳ дур мешавад, ва Ӯ дар тамоми ҷаҳон рад карда мешавад. Калисо дар рабудан бо Худованд хоҳад буд, аммо ин тақсимот фавран пас аз ҳукми Худо дар рӯи замин дар давраи мусибати бузург хотима меёбад.
Тақсимоти ҳафтум: Салтанат (Ваҳй 20)
Тақсимоти ҳафтум вақте оғоз меёбад, ки Масеҳ барои ҳукмронӣ бар замин меояд ва салтанати ҳазорсолаи Худро оғоз мекунад. Ин беҳтарин замон барои ҷаҳон хоҳад буд. Ин давраи шукуфоӣ ва адолати бесобиқа хоҳад буд. Масъулияти инсоният итоат ва ибодат ба Масеҳ Подшоҳ хоҳад буд. Инро аксари одамоне, ки ба салтанат дохил мешаванд, анҷом медиҳанд, зеро инҳо низ имондорони аз нав таваллудшуда хоҳанд буд, ки аз мусибати бузург гузаштаанд. Аммо, бисёр одамон дар давраи салтанати ҳазорсола таваллуд мешаванд, ва баъзеҳо дар охири 1000 сол шӯриши ниҳоиро бар зидди Масеҳ оғоз мекунанд. Ҳатто дар салтанати ҳазорсола инсоният нокомии худро исбот мекунад. Ин тақсимоти охирин бо ҳукми ниҳоии Худо хотима меёбад, вақте ки Ӯ кофиронро ба дӯзахи абадӣ мефиристад.
Мушоҳидаҳои ниҳоӣ
Баъзе аз тақсимотҳо табиати заминӣ доранд, бо қоидаҳои мушаххас дар бораи чӣ хӯрдан, чӣ гуна зиндагӣ кардан дар рӯи замин ва ғайра. Дигар давраҳои вақт хусусияти осмонӣ доранд, ки бештар дар бораи муносибати рӯҳонии мо бо Худо мебошанд. Агар мо тақсимотҳоро пайгирӣ кунем, мо мебинем, ки онҳо дар намунаи заминӣ ва осмонии худ ба таври зерин иваз мешаванд:
1 Бегуноҳӣ Заминӣ
2 Виҷдон Осмонӣ
3 Ҳукумат Заминӣ
4 Ваъда Осмонӣ
5 Қонун Заминӣ
6 Файз Осмонӣ
7 Салтанат Заминӣ
Ин метавонад моро водор созад, ки дар бораи асоси наҷот дар ҳар як тақсимот фикр кунем. Худо ба Одам ва Ҳавво ваҳй дод, ки ҳайвон бояд кушта шавад, хун бояд рехта шавад, то онҳоро аз гуноҳашон пӯшонад (Ҳастӣ 3:21). Ҳобил қурбониҳои ҳайвонот пешниҳод кард, чунон ки Иброҳим, Исҳоқ, Яъқуб ва дигарон. Қонун дастурҳои зиёдеро дар бораи намудҳои гуногуни қурбониҳо дар бар мегирифт. Гарчанде ки тақсимотҳо тасвирҳои гуногуни идеяи наҷотро доранд, ҳамаи онҳо ба салиби Худованд Исои Масеҳ ишора мекунанд. Салиб асоси наҷот ва фидия дар ҳама тақсимотҳост. Дар гузашта қурбониҳои ҳайвонот тасвирҳоеро пешниҳод мекарданд, ки ба мо дар фаҳмидани хусусиятҳои гуногуни салиби Ӯ кӯмак мекарданд. Дар айни замон зиёфати Худованд ба мо дар бораи кори Ӯ ёдрас мекунад. Ӯ маркази таърих ва меҳвари тамоми Китоби Муқаддас аст!
Рӯзи дигар, вақте ки онҳо [хизматгорони Корнилёс] сафари худро идома доданд ва ба шаҳр наздик шуданд, Петрус тақрибан соати шашум барои дуо ба болои бом баромад. Сипас ӯ хеле гурусна шуд ва мехост бихӯрад; аммо вақте ки онҳо тайёрӣ медиданд, ӯ ба ҳолати транси афтод ва осмонро кушода дид ва чизеро монанди як варақи калон, ки аз чор кунҷ баста шуда буд, дид, ки ба сӯи ӯ фуруд меояд ва ба замин фуроварда мешавад. Дар он ҳама гуна ҳайвоноти чорпои замин, ҳайвоноти ваҳшӣ, хазандагон ва паррандагони ҳаво буданд. Ва овозе ба ӯ омад: «Бархез, Петрус; куш ва бихӯр.» Аммо Петрус гуфт: «На, Худованд! Зеро ман ҳеҷ гоҳ чизи умумӣ ё нопок нахӯрдаам.» Ва овозе бори дуюм ба ӯ гуфт: «Он чиро, ки Худо пок кардааст, ту набояд умумӣ ном барӣ.» Ин се маротиба анҷом дода шуд. Ва он чиз боз ба осмон бурда шуд. … «Худо ба ман нишон дод, ки ман набояд ҳеҷ касро умумӣ ё нопок ном барам.» (Аъмол 10:9-16, 28 NKJV)
