Шафқати Худо
Яъқуб ба мо гуфт: «Худованд хеле шафқатманд ва меҳрубон аст» (Яъқуб 5:11 NKJV). Агар ин нависанда ягона касе мебуд, ки инро мегуфт, мо ба он бовар мекардем. Аммо биёед бубинем, ки оё дигар Навиштаҳо барои тасдиқи изҳороти Яъқуб мавҷуданд. Матто 9:36-ро дида бароед, ки мегӯяд: «Аммо вақте ки Ӯ мардумро дид, ба онҳо шафқат кард, зеро онҳо хаста ва пароканда буданд, мисли гӯсфандоне, ки чӯпон надоранд». Худованд Исо ниёзи бузургеро, ки дар байни мардум ҳукмфармо буд, дид. Ӯ ниёзи онҳоро ҳис кард; Ӯ вазъияти онҳоро дид. Онҳо таъқибшуда буданд, шодӣ, сулҳ ва амният надоштанд. Худованд Исо Он касест, ки метавонад ҷони хастаро пурра қаноатманд кунад: «Зеро ки Ман ҷони хастаро сер кардам, ва ҳар ҷони ғамгинро пур кардам» (Ирмиё 31:25).
Ӯ Чӯпони Нек ва Чӯпони Бузург аст, ва Ӯ ҳамчунин Сарчӯпон аст. Оё шумо мисли мардум ҳастед – бисёриҳое, ки аз пайравӣ ба Чӯпон саркашӣ мекунанд? Ё шумо метавонед мисли Довуд бигӯед: «Худованд чӯпони ман аст» (Забур 23:1)?
«Исо … мардуми бисёреро дид; ва ба онҳо шафқат кард, ва беморони онҳоро шифо дод» (Матто 14:14). Боз, вақте ки Ӯ дид, «Ӯ ба шафқат омад». Ӯ ҳисси амиқи ҳамдардӣ дошт, ки Ӯро ба коре водор кард, ки танҳо Ӯ метавонист анҷом диҳад. Бо суханони Ишаъёи набӣ: «Албатта Ӯ ғаму андӯҳи моро бардошт ва дардҳои моро кашид» (Ишаъё 53:4). Ҳеҷ кас мисли Худованд Исо шафқатманд набуд. «Худованд меҳрубон ва пур аз шафқат аст» (Забур 111:4).
Мо, ҳамчун имондорон, низ Падаре дорем, ки шафқатманд аст. Ҳавворӣ Павлус навишт: «Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари шафқатҳо ва Худои тамоми ташвиқ; ки моро дар ҳамаи мусибатҳои мо ташвиқ мекунад» (2 Қӯринтиён 1:3-4 JND). Мо Наҷотдиҳандае дорем, ки пур аз шафқат аст, ва мо Падари шафқатҳоро дорем. Чӣ қадар аҷиб аст, ки мо ба чунин соҳа, ё олам, оварда шудаем, ки дар он мо муҳаббат ва шафқати Падар ва Писарро эҳсос мекунем.
Мо аз Худои худ шодӣ мекунем, ва мо дар бораи он муҳаббат месароем, Чӣ қадар соҳибихтиёр ва озод, ки дили Ӯро ба ҳаракат овард. Вақте ки ҳолати мо гум шуд, ҳама хароб, нотамом, Ӯ бо шафқат дид, ва Писари Худро дареғ надошт. —В. Йербери (вафот 1863)
Мушкилот барои мо
Он чизе ки дар бораи Худованд Исо ҳамчун Инсон дар ин ҷаҳон дуруст аст, бояд дар бораи мо, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, дуруст бошад. Падар хурсанд аст, ки дар мо он чизҳоеро мебинад, ки Ӯро ба Писари муборакаш, вақте ки Ӯ дар ин ҷаҳон роҳ мерафт, ёдоварӣ мекунанд. Аз ин рӯ, мо низ бояд шафқатманд бошем.
Ҳавворӣ Павлус гуфт: «Бипӯшед … ҳамчун баргузидагони Худо, муқаддас ва маҳбуб … шафқат» (Қӯлассиён 3:12). Ҳисси амиқи ҳамдардӣ ва муҳаббате, ки Рӯҳи Муқаддас дар мо ба вуҷуд меорад, бояд аз мо паҳн шавад ва ба дигарон барои ҷалоли Худо таъсир расонад. Ҳамчун имондорон, мо қобилияти пӯшидани шафқат ва инчунин «муҳаббат, ки банди камолот аст» (Қӯлассиён 3:14 NKJV) дорем.
Ҳавворӣ Петрус гуфт: «Ҳамаи шумо якдил бошед, ба якдигар шафқат дошта бошед» (1 Петрус 3:8). Барои Худованд писанд ва шарафманд аст, ки мардуми Ӯро якдил – як ақл дар Худованд бубинад. Павлус аз муқаддасон дар Қӯринт, ки дар он ҷо ихтилофҳо буданд, илтимос кард, ки онҳо «дар як ақл ва дар як доварӣ комилан муттаҳид шаванд» (1 Қӯринтиён 1:10). Шафқат ба якдигар ба мо кӯмак мекунад, ки якдил бошем.
Мо дидем, ки Павлус ва Петрус, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ мешуданд, дар бораи шафқат чӣ навиштанд. Биёед бишнавем, ки Юҳанно ба мо чӣ мегӯяд: «Ҳар кӣ дорои моли ин ҷаҳон бошад, ва бародари худро дар ниёз бубинад, ва дили худро аз ӯ бибандад, чӣ гуна муҳаббати Худо дар ӯ боқӣ мемонад?» (1 Юҳанно 3:17). Бастани дили худ маънои онро дорад, ки шафқат, меҳрубонӣ ё ҳамдардӣ нишон надиҳад.
Сомарии нек дар Луқо 10 як намунаи зебои Худованд Исо аст. Ӯ мардеро дид, ки аз либосҳояш маҳрум шуда, захмӣ ва аз ҷониби дуздон ниммурда монда буд (ояти 30). «Сомарӣ … ба ҷое, ки ӯ буд, омад. Ва вақте ки ӯро дид, шафқат кард» (ояти 33). Дили ӯ ба ин марди ниёзманд пурра кушода шуд; ӯ ба ӯ ғамхорӣ кард. Худованд Исо пур аз шафқат буд, вақте ки Ӯ дар ин ҷаҳон роҳ мерафт. Бигзор мо бештар ба Ӯ монанд бошем.
