Шумо танҳо нестед. Каломи Худо инро дар бисёр ҷойҳо хеле равшан нишон медиҳад.
Агар мо инро бо имон дарк кунем ва ба он такя кунем, метавонем далерона пеш равем. Ҳузури Худо ва кӯмаки Ӯ бебаҳост.
Дар Аҳди Ҷадид мехонем, ки Худо дар паҳлӯи мост, ки Худо бо мост, ки Худо барои мост ва ки Худо дар мост. Оё шумо ягон бор дар ин бора фикр кардаед? Ин дар ҳақиқат имони моро мустаҳкам мекунад, ки ин ҳақиқатҳоро дар хотир дошта бошем ва дар шуури онҳо зиндагӣ кунем.
Аз ин рӯ, ҳоло мо ин нуктаҳоро бодиққаттар дида мебароем, то бубинем, ки онҳо барои ҳаёти мо чӣ маъно доранд!
Дар Аҳди Қадим мо аллакай мебинем, ки Худо бо қавми Худ буд. Мо мебинем, ки Ӯ дар паҳлӯи онҳо истода буд ва ки Ӯ онҳоро бо ҳузури Худ баракат дод. Масалан, Ҳизқиёро гиред. Ба ӯ дар Библия шаҳодати аҷибе дода шудааст.
2 Подшоҳон 18:5 мегӯяд,
«Ӯ ба Худованд, Худои Исроил, таваккал кард, ба тавре ки пас аз ӯ дар миёни ҳамаи подшоҳони Яҳудо ва на дар миёни онҳое, ки пеш аз ӯ буданд, мисли ӯ набуд.»
Ҳатто бештар, Ҳизқиё ба Худованд часпид. Ӯ марди содиқ буд, ки каломи Худоро қадр мекард ва онро ба амал меовард. Медонед, ки оқибаташ чӣ буд? Мо инро дар ояти 7 мехонем:
«Ва Худованд бо ӯ буд; ҳар куҷое ки ӯ мерафт, муваффақ мешуд» (2 Подшоҳон 18:7).
Худо ба ин мард барои таваккал, садоқат, вафодорӣ ва итоаткориаш бо баракатҳои фаровони Худ мукофот дод. Мо метавонем мутмаин бошем, ки Худованд низ бо мо хоҳад буд, вақте ки мо ба Ӯ таваккал мекунем ва дар садоқат ба Ӯ зиндагӣ мекунем.
Биёед ба Аҳди Ҷадид гузарем, ба мо як андозаи комилан нави наздикии Худо ва кӯмаки Ӯ нишон дода мешавад.
Ин бо таваллуди Исои Масеҳ, Писари абадии Худо оғоз меёбад. Ӯ Иммануил номида мешавад. Ва ин маънои «Худо бо мост!»-ро дорад.
Худо Худро дар Аҳди Қадим дар оташи сӯзон дар кӯҳи Сино ошкор кард. Ва ин Худо Одам шуд. Ӯ дар миёни одамон зиндагӣ мекард. Ва Ӯ он қадар наздик буд, ки одамон метавонистанд Ӯро бубинанд, бишнаванд ва ламс кунанд. Вақте ки Ӯ ниҳоят ба осмон бармегашт, суханони охирини Ӯ ба шогирдонаш дар Инҷили Матто инҳоянд:
«Ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:20).
Ин маънои онро дорад: Ӯ шогирдонашро танҳо намегузорад. Ӯ онҳоро ноумед намекунад. Ва Ӯ онҳоро тарк намекунад, чунон ки як бор дар Нома ба Ибриён гуфта шудааст. Ӯ бо онҳо хоҳад буд ва дар паҳлӯи онҳо хоҳад истод.
Дар охири Инҷили Марқӯс, дар бораи шогирдон гуфта шудааст,
«Ва онҳо рафта, дар ҳама ҷо мавъиза мекарданд, дар ҳоле ки Худованд бо онҳо кор мекард.»
Худованд аз осмон онҳоро дастгирӣ мекард. Ӯ ба онҳо дар хизматашон кӯмак мекард!
Ин ҳам маънои онро дорад, ки «Худо бо мост» барои мо нисбат ба имондорони Аҳди Қадим маънои хеле амиқтар дорад. Мо як Шахсро дар Осмон медонем, ки моро 100% мефаҳмад. Ӯ моро аз сабаби таҷрибаҳои худаш мефаҳмад, зеро Ӯ худаш дар ин ҷо ҳамчун Инсон дар рӯи замин зиндагӣ мекард. Ин Шахси аҷиб ваъда додааст, ки ҳамеша бо мо хоҳад буд - ҳар рӯз!
Ғайр аз ин, дар Матто 18:20 Худованд ба мо ваъдаи қатъӣ додааст, ки вақте ду ё се нафар ба номи Ӯ ҷамъ мешаванд, Ӯ дар миёни онҳо хоҳад буд. Пас, Ӯ худаш ба мо ҳузури махсуси Худро ваъда додааст, вақте ки Ӯ маркази ҷамъомади мо ҳамчун калисост.
Ҳатто вақте ки мо Ӯро бо чашмони табиии худ дида наметавонем - имон Худоро ба каломи Ӯ мегирад ва ба он чизе ки Ӯ ваъда медиҳад, бовар мекунад.
Ва вақте ки мо аз озмоишҳои душвор мегузарем, бояд бо итминон донем, ки Худованд бо мост. Ки Ӯ моро аз онҳо мегузаронад. Павлус инро на як бору ду бор таҷриба кардааст. Вақте ки ӯ дар Аъмол 23 дар асорат танҳо буд, Худованд ногаҳон ба назди ӯ омад ва ӯро рӯҳбаланд кард.
Дар китоби Ишаъё аллакай гуфта шуда буд:
«Ман дар ҷои баланд ва муқаддас сокин ҳастам, ва ҳамчунин бо касе, ки рӯҳияи пушаймон ва фурӯтан дорад, то рӯҳияи фурӯтанонро эҳё кунам ва дили пушаймононро эҳё кунам» (Ишаъё 57:15).
Ҳатто вақте ки Павлус дар охири умраш боз ба доварӣ рӯ ба рӯ шуд, ӯ инро таҷриба кард. Ҳамаи дӯстон ва шиносонаш ӯро тарк карда буданд, аммо ӯ мегӯяд:
«Аммо Худованд дар паҳлӯи ман истод ва маро мустаҳкам кард» (2 Тимотиюс 4:17).
Вақте ки миссионери маъруф Дэвид Ливингстон бори аввал ба Африқо сафар кард, ӯро ба киштӣ чанд дӯсташ ҳамроҳӣ карданд, ки мехостанд бо ӯ хайрухуш кунанд. Баъзеҳо дар бораи ӯ хеле нигарон буданд. Яке кӯшиш кард, ки ӯро дар лаҳзаи охирин бовар кунонад, ки сафарро накунад. Аммо Ливингстон мутмаин буд, ки ин иродаи Худо барои ӯст. Ӯ Библияи худро кушод ва суханони Худовандро ба дӯстони нигаронаш хонд,
«Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:20).
Сипас Ливингстон идома дод:
«Ин каломи Ҷанобест, ки дорои шарафи сахттарин ва муқаддастарин аст, пас ин тамом!»
Бисёр солҳо пас, вақте ки ӯ дар Донишгоҳи Глазго лексия медод, ӯ чунин гуфт:
«Зеро оё мехоҳед, ки ба шумо гӯям, ки чӣ маро дар тӯли солҳои ғурбат дар миёни одамоне, ки забонашонро намефаҳмидам ва муносибаташон ба ман ҳамеша номуайян ва аксар вақт душманона буд, дастгирӣ кард? Ин буд: «Инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири дунё!» Ба ин суханон ман ҳама чизро гузоштам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ маро ноумед накарданд!»
