Худо Падари Осмонии мост
Мо одатан Падари худро дар осмон мувофиқи таҷриба ё мушоҳидаҳои худ аз падарони инсонӣ тасаввур мекунем. Аммо новобаста аз дарки мо, далел ин аст, ки Худои Падари мо, ки табиати Ӯ пур аз муҳаббат ва адолат аст, танҳо беҳтаринро барои мо мехоҳад; ва Ӯ аз дидани он ки мо ба Писари Ӯ, Исои Масеҳ монанд мешавем, шод мегардад.
Дар Луқо боби 3, мо насабномаи Худованд Исоро аз тариқи Марям, ки шавҳараш Юсуф буд, пайгирӣ мекунем. Дар он ҷо гуфта шудааст, ки Худованд «писари Юсуф» буд (ояти 23). Дар охири рӯйхати номҳо мо мехонем, ки Одам «писари Худо» буд (ояти 38). Бар хилофи Худованд, ки марди комил буд, чунон ки Луқо тасвир кардааст, Одам дар ниҳоят гуноҳ кард – ва мо аз паи ӯ рафтем.
Омӯзиши Падар будани Худо
Вақте ки мо масеҳӣ мешавем, мо сафари ҳаяҷонбахш, баъзан душворро оғоз мекунем, мисли кӯдаконе, ки бояд омӯзанд, рушд кунанд ва итоат кунанд. Ин беҳтарин сафар аст, ки ба мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ, эмотсионалӣ ва зеҳнӣ таъсир мерасонад. Ин сафар вақте оғоз мешавад, ки мо бори аввал ба Худованд Исо меоем: Худо ба мо рӯҳи нав ва дили нав медиҳад; ва Рӯҳи Муқаддас дар дохили мо сокин шуданро оғоз мекунад (Ҳизқиёл 36:24-28). Аммо мо ҳанӯз ҳам баъзан дар рӯи замин бад рафтор мекунем.
Аз таҷрибаи заминии худ мебинем, ки падари воқеан меҳрубон фарзандони худро тарбия мекунад. Бе ин, писарон ва духтарон беқонун ва бе худдорӣ ба воя мерасанд. Нависандаи Ибриён ба мо маслиҳат медиҳад: «Писарам, таъдиби [тарбияи] Худовандро напарто» (Ибриён 12:5-8 KJV, Масалҳо 3:11-12-ро дида бароед). Албатта, агар афтидан (Ҳастӣ 3) рух намедод, пас зарурати тарбияи кӯдакон намебуд. Биёед баъзе чизҳоро аз пеш аз он ки гуноҳ ба ҷаҳон ворид шуд, дида бароем, то хоҳишҳои Худоро дар робита бо писарон ва духтарони Ӯ бубинем.
Худои Тарроҳ
Ду боби аввали Китоби Муқаддас ба мо мегӯянд, ки Худо инсонро чӣ гуна тарроҳӣ кардааст ва Ӯ ният дошт, ки ӯ чӣ гуна бошад. Аввалин фикре, ки Худо баён кардааст, ин аст: «Биёед инсонро ба сурати Худ бисозем». «Мо» ва «Худ» фавран ба мо дар бораи Сегона – Худое, ки дар ягонагӣ амал мекунад, нақл мекунад (Ҳастӣ 1:26). Инсон бо амали муттаҳид ва якҷояи Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас офарида шудааст. аллакай дар он муносибати меҳрубон ва абадӣ, ки Худост, мо нақшаи ҳама муносибатҳои солим ва оқилонаи инсониро мебинем.
Худои Ҳунармандон, Инсон ҳамчун Регенти Худо
Калимаи «сохтан» дар Ҳастӣ 1:26 бо «офаридан» дар Ҳастӣ 1:1 яксон нест. Офаридан маънои ба вуҷуд оварданро тавассути иродаи эҷодӣ, энергияи бепоён ва каломи Офаридгор дорад. Ин офариниш аст, ex nihilo чунон ки академикҳо мегӯянд – «аз ҳеҷ чиз». Танҳо Худо метавонад ин корро кунад. Калимаи дар ин ҷо истифодашуда ва «сохтан» тарҷумашуда маънои аз маводи аллакай мавҷудбуда сохтанро дорад.
Ин порча хеле ҷолиб аст, зеро он идома медиҳад, ки «Худо инсонро офарид» (ояти 27) – Ӯ ҳам офарида шудааст ва ҳам сохта шудааст. Ин ба мавҷудоти баҳрӣ ва паррандагон низ дахл дорад (оятҳои 20-21). Аммо, истифодаи калимаи «сохтан» ғамхории махсус ва ҳадафи Худоро дар назар дорад. Ин мавқеи махсуси инсон дар офариниш аз ҷониби Худо дар Ҳастӣ 2 боз ҳам таъкид мешавад, ки дар он мо ин фаъолияти эҷодиро бо тафсилоти бештар мебинем.
Дар оятҳои 7-8 калимаи дигар, «шакл додан», истифода шудааст. Ин маънои шакл додан ё ҳайкалтароширо дорад; мисли ҳайкалтарош модели худро ва кулолгар гили худро. Баъдтар мебинем, ки Худованд Худо «ҳар ҳайвони саҳро ва ҳар паррандаи ҳаворо шакл дод ва онҳоро назди Одам овард, то бубинад, ки ӯ онҳоро чӣ меномад (ояти 19).
Чӣ манзараи зебое: Худо бо Одам буда, ӯро бо ҳайвоноте, ки кори ӯ ҳукмронӣ кардан бо некӣ аст, шинос мекунад, чунон ки Худо бар офариниши комил ҳукмронӣ мекард. Ӯ ба Писари Худ имтиёз ва масъулияти номгузории ҳайвонотро медиҳад. Худо инсонро аллакай ҳамчун регенти [ҳокими] Худ дар рӯи замин таъин карда буд. Одам «писари Худо» буд ва аз номи Падар ҳамчун «нахустзода» амал мекард. Писарон ва падарон бояд ҳамон муносибатро дошта бошанд, ки писар аз номи падар мувофиқи Каломи Худо амал мекунад.
Унвони «нахустзода» ва регентӣ аз ҷониби Одам аз сабаби гуноҳ аз даст дода шуд. Аммо дигаре омад, ки бояд унвон ва мавқеъро иҷро кунад ва «он чиро, ки нагирифта буд, барқарор кунад» (Забур 69:4). Худованд Исо Нахустзодаи тамоми офариниш, сарчашмаи ҳаёт ва объекти ибодати фариштагон ва Калисо аст (Қӯлассиён 1:15-18; Ибриён 1:6, 12:23).
Дар сӯҳбат бо Худо
Худо мехоҳад, ки мо ба Писари Ӯ, Худованд Исо монанд бошем, ва Ӯ моро тавассути ҳавворӣ Павлус насиҳат медиҳад: «Аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед, мегӯяд Худованд... ва Ман шуморо қабул хоҳам кард ва Падар хоҳам буд» (2 Қӯринтиён 6:18).
Боби аввали Ҳастӣ ба мо имтиёзҳоеро нишон медиҳад, ки мо ҳамчун Офариниши нави Худо дорем. Дарҳол пас аз афтидан, Одам ва Ҳавво «овози Худованд Худоро шуниданд, ки дар боғ дар сардии рӯз роҳ мерафт» (Ҳастӣ 3:8). Худо онҳоро даъват кард. Ин ошкоро одати Ӯ буд, ки бо ҷуфти аввал роҳ мерафт ва сӯҳбат мекард. Дар давоми ин боздидҳо бояд муколамаи хушбахтона ва тароватбахш байни Худо ва ҷуфти инсоние, ки Ӯ офарида буд, вуҷуд дошта бошад – яъне то он даме, ки гуноҳ дар онҳо пайдо шуд. Дар ҳукми меҳрубонона Худо онҳоро аз боғ берун кард, ва наздикии ин муносибат дигар лаззатбахш набуд.
Аммо дар Худованд Исо писар будани мо барқарор карда мешавад ва мо метавонем бо Ӯ роҳ равем. Ӯ ваъда дод: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам» (Ибриён 13:5). Мутаассифона, мо аксар вақт ҳузури Ӯро дар паҳлӯи худ эътироф намекунем. Аммо агар мо аз ҳамроҳии Ӯ лаззат барем, муколамае, ки мо бо Ӯ дорем ва Ӯ бо мо дорад, як лаззати шодмон аст!
Даъват ва мақоми баланд
Бо имон овардан, мо «писарон ва духтарони» Худо ҳастем (2 Қӯринтиён 6:18) – ки тавассути кори Худованди мо Исои Масеҳ ба даст омадааст, на бо ягон кӯшиши худи мо. Акнун, ки аз Рӯҳи Худо таваллуд шудаем, ба мо насиҳат дода мешавад, ки «дар файз ва дар дониши Худованди мо Исои Масеҳ рушд кунем» (2 Петрус 3:18), ба сурати Ӯ, ки ба Худои Падар писанд аст, монанд шавем (Юҳанно 3:3,5; 1 Юҳанно 3:2-3). Чӣ тавре ки Худованд Исо «ҷаҳонро мағлуб кардааст», мо низ метавонем ҷаҳонро мағлуб кунем.
Кишоварзии Худо
Чӣ тавре ки Худо «боғе дар шарқи Адан шинонд» (Ҳастӣ 2:8), мо низ киштукори Худо, кишоварзии Ӯ ҳастем. Аммо, дар Аҳди Ҷадид мебинем, ки мо низ «ҳамкорони Худо» мешавем (1 Қӯринтиён 3:9). Павлус навишт: «Ман шинондам ва Аполлос об дод, аммо Худо афзоиш дод» (1 Қӯринтиён 3:6). Пас мо метавонем ба ин меҳнати муҳаббат ҳамроҳ шавем, чизҳои хубро дар боғи Худо шинонем ва барои ҳосили Ӯ берун равем (Юҳанно 4:35-38). Бо ин кор мо барои ҳаёти абадӣ музд мегирем. Чӣ имтиёзи бузургест барои мо, ки ба меҳнати Худо дохил шавем ва дар корҳое, ки Ӯ машғул аст, шарик бошем. Офаридгор боғро шинонд, аммо Одам бояд онро нигоҳубин ва муҳофизат мекард ва «заминро пур мекард» (Ҳастӣ 1:28). Мо низ тавассути башоратдиҳӣ ва чӯпонӣ ба омода кардани ҳосили фаровон ва боғи зебо барои абадият кӯмак мекунем.
Падаре, ки бояд эҳтиром карда шавад
Мо набояд амри Малокӣ ба мардуми замони худро фаромӯш кунем, ки ба мо низ дахл дорад: «писар падари худро эҳтиром мекунад ва ғулом хоҷаи худро. Агар Ман Падар бошам, пас эҳтироми Ман куҷост?» (Малокӣ 1:6). Имрӯз дар байни масеҳиён дар бораи табиати Худо ва хислати Ӯ бисёр суханҳои бемаънӣ ва сабукфикрона мавҷуд аст. инчунин, аксар вақт эҳтироми якдигар вуҷуд надорад. Юҳанно ба мо хотиррасон мекунад: «Эй маҳбубон, агар Худо моро ин қадар дӯст дошт, мо низ бояд якдигарро дӯст дорем» (Юҳанно 13:13-17; 1 Юҳанно 4:11).
Мо ҳама як қисми оилаи бузурги бародарон ва хоҳарон ҳастем; ва инчунин Сарвари ин оила вуҷуд дорад. Мо бояд дар дӯст доштан ва эҳтиром кардани ҳамаи аъзоёни ин оила бештар кӯшиш кунем, дар ҳоле ки боварӣ дошта бошем, ки Падари худро эҳтиром мекунем, аз паи Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ меравем.
