«Зеро фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест, ва роҳҳои Ман роҳҳои шумо нест». Ин эълони Худованд аст. «Зеро чунон ки осмон аз замин баландтар аст, ҳамон тавр роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо баландтар аст, ва фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо баландтар аст».» (Ишаъё 55:8-9)
Кам аст, ки Худо кореро маҳз ҳамон тавре ки мо фикр мекунем, анҷом диҳад. Мушкилоти мо дар он аст, ки мо кӯшиш мекунем, ки Худоро пешгӯӣ кунем ва гӯем: «Оҳ, ҳоло ман медонам, ки Худо чӣ кор карданӣ аст!» Мусо инро ҳис кард, вақте ки ӯ фаҳмид, ки Худо чӣ гуна ибриёнро аз Миср наҷот медиҳад. Худо ба ӯ гуфт, ки дили Фиръавнро сахт хоҳад кард. Аммо, натиҷа он чизе набуд, ки Мусо интизор дошт. Ба ҷои он ки ба ибриён иҷозат диҳад, ки раванд, Фиръавн душвориҳои онҳоро зиёд кард. Ба ҷои он ки қаҳрамон дар байни ибриён шавад, Мусо аз ҷониби онҳо барои овардани азоби бештар нафрат карда шуд. Мусо ба Худованд баргашт ва пурсид: «Худованд, чаро Ту ба ин халқ мушкилот овардӣ? Ва чаро Ту маро фиристодӣ?» (Хуруҷ 5:22). Бисёре аз ноумедиҳое, ки мо ҳамчун масеҳиён эҳсос мекунем, ба он чизе, ки Худо мекунад ё намекунад, ҳеҷ иртиботе надорад. Он баръакс, ба фарзияҳои бардурӯғе, ки мо дар бораи он ки Худо чӣ гуна амал хоҳад кард ва бояд амал кунад, иртибот дорад.
Оё шумо ягон бор иродаи Худоро иҷро кардаед ва баъд корҳо бадтар шудаанд? Мусо натиҷаҳои итоати худро ба Худо комилан нодуруст фаҳмид. Вақте ки корҳо тавре ки ӯ интизор дошт, нашуданд, Мусо рӯҳафтода шуд. Худо ба Мусо гуфта буд, ки чӣ кор кунад, аммо ба Мусо нагуфта буд, ки оқибатҳои он чӣ хоҳанд буд.
Кӯшиши иҷрои кори Худо бо истифода аз «ақли солим»-и худ беақлӣ аст.Худо ақли солими шуморо аз байн намебарад; Ӯ онро муқаддас мекунад. Ӯ ба шумо ҳикмати Худро медиҳад, то шумо роҳҳои Ӯро фаҳмед.
Вақте ки шумо ба фаъолияти Худо дар ҳаёти худ назар мекунед, шумо ҳикмати олиро дар он ки Ӯ шуморо чӣ гуна роҳнамоӣ кардааст, эътироф хоҳед кард. Вақте ки шумо ба он чизе, ки Худо метавонад анҷом диҳад, назар мекунед, эҳтиёт бошед, ки кӯшиш накунед, ки Ӯ чӣ кор хоҳад кард. Шояд шумо худро комилан хато ёбед.
