Ваҳшиёни бераҳм давида мерафтанд бо фарёдҳои ҷангӣ ва найзаҳои худро меҷунбонданд, вақте ки Дэвид Ливингстон (1813-1873), миссионери бузурги пешрав дар Африқо, ба соҳили онҳо наздик мешуд. Чӣ тавр Ливингстон метавонист ба онҳо фаҳмонад, ки ӯ бо сулҳ омадааст ва мехоҳад ба онҳо некӣ кунад? Ӯ забони онҳоро намедонист ва онҳо забони ӯро намефаҳмиданд. Ногаҳон ӯ ба нақшае андешид ва аз занаш кӯдаки хурдакаки онҳоро пурсид. Бо кӯдак дар оғӯш ӯ аз қаиқ ба соҳил аз об гузашт ва ба назди сокинони маҳаллӣ, ки дар он ҷо хомӯшона ва осоишта истода буданд, расид. Онҳо Ливингстонро фаҳмиданд, зеро кӯдаки хурдакак дар оғӯши ӯ барои онҳо нишонаи он буд, ки ӯ бо сулҳ омадааст.
Ин ҳикоя ба мо дигареро хотиррасон мекунад, ки дар шакли кӯдаки хурдакак бо сулҳ ба назди мо омад. Шумо дар ёд доред, ки вақте Писари Худо дар Байт-Лаҳм ба дунё омад, фариштаи Худованд гуфт:
«Имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шуд, ки Масеҳ Худованд аст. Ва ин барои шумо нишона хоҳад буд; шумо кӯдакро дар гаҳвора печонида, дар охур хобида хоҳед ёфт» (Луқо 2:11-12 KJV). Кӯдаки Исо нишонаи он аст, ки Худо бо муҳаббат дар шакли инсонӣ ба назди инсон омад, то ҷони ӯро наҷот диҳад ва Худро ба тавре ошкор кунад, ки инсоният фаҳмад.
Ҳоло мо на танҳо дар бораи Худо медонем тавассути кори дасти Ӯ дар офариниш, балки мо қалб ва хислати Худоро, ки дар Инсон Исои Масеҳ, Писари маҳбуби Ӯ нақл шудааст, мебинем. Дар Исо – ки дар рӯи замин шахсе мисли худамон буд, аммо бе гуноҳ –
«Худо дар ҷисм зоҳир шуд» (1 Тимотиюс 3:16). Яъне, Худо дар шакли инсонӣ зоҳир шуд, ки ҳама метавонистанд бубинанд ва фаҳманд. Ҳама суханони меҳрубонона ва файзбахше, ки Исо гуфт ва ҳама корҳои неке, ки ӯ барои одамони камбағал ва ниёзманд кард, нишон дод, ки Худо кист ва чӣ гуна Ӯ ҳамаро дӯст медорад.
Гарчанде ки Исо имрӯз дар рӯи замин нест, ки мо Ӯро бубинем, мо метавонем Библияро хонем ва аз чаҳор Инҷил мо метавонем дар бораи ҳама чизе, ки Ӯ дар рӯи замин кард, маълумот гирем. Мо Ӯро бо имон ҳамон қадар воқеӣ мебинем, ки онҳое, ки Ӯро дар рӯи замин ҷисман диданд. Аз ҳама муҳим, мо мефаҳмем, ки Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, то мо наҷот ёбем ва ба осмон равем!
