Солим, сарватманд ва доно?
Яке аз дӯстони ман дар Ямайка пас аз бемории тӯлонӣ вафот кард. Донистани он ки тамоми оилааш аз сабаби бемории ӯ чӣ қадар азоб кашиданд, ман мехоҳам бипурсам, ки чаро ӯ ин қадар вақт бемор буд. Чаро Худованд ӯро шифо набахшид? Чаро онҳое, ки бо хуни Масеҳ наҷот ёфтаанд, бояд чунин дардро аз сар гузаронанд?
Баъзе дӯстони масеҳӣ ба ман мегӯянд, ки чунин азоб нолозим аст ва мо танҳо бояд шифоеро талаб кунем, ки ҳамчун фарзандони Худо ба мо тааллуқ дорад. Иҷозат диҳед аз мақолае, ки онҳо ба ман доданд, иқтибос орам: «Хушхабари комил ин аст, ки Исо аллакай шифои шуморо дар салиб ба анҷом расонидааст, вақте ки Ӯ ба ҷои шумо рафт ва барои гуноҳҳои шумо мурд ва шифо, саломатӣ, наҷот, озодӣ, ғалабаи шуморо – ҳар як ниёзи шуморо дастрас кард. Мо танҳо бояд омӯзем, ки чӣ тавр онро бо имон қабул кунем, чунон ки мо наҷоти абадии худро бо имон қабул кардем. Агар мо ба кафорати Исо барои гуноҳҳои мо дар салиб имон оварем ва онро қабул кунем, он дастрас ва ба мо тааллуқ дорад.»
Оё ин ҷолиб ва оқилона садо намедиҳад? Баъд аз ҳама, азбаски Худо ҳама тавоно аст, оё Ӯ наметавонад моро аз ҳама азобҳои мо наҷот диҳад? Ва азбаски Ӯ ҳама меҳрубон аст, оё Ӯ ин корро намекунад? Оё Исо барои наҷот додани мо аз ҳама беморӣ ва камбизоатӣ намурд?
Дӯсти дигари ман инро аз таҳти дил бовар дошт. Вақте ки ӯ ба саратони ҷиддӣ гирифтор шуд, ӯ танҳо шифои худро талаб кард. Ӯ мутмаин буд, ки Худо бояд ӯро шифо диҳад, вагарна Ӯ бевафо мебуд – аммо Ӯ ин корро накард! Дар он лаҳза, шубҳаҳои ҷиддӣ ақли ӯро фаро гирифт; ӯ ба пурсидан оғоз кард: «Оё ба Худо воқеан бовар кардан мумкин аст?»
Бисёриҳо бо ин саволҳои муҳими якхела мубориза мебаранд. Онҳо ба моҳияти хислати Худо – вафодорӣ, қудрат, муҳаббат ва иродаи Ӯ дахл доранд. Оё Китоби Муқаддас воқеан таълим медиҳад, ки мо ҳеҷ гоҳ набояд ташвиш, беморӣ ё камбизоатӣ дошта бошем? Оё мо бояд Худоро ҳамчун як мошини фурӯшии бузурги кайҳонӣ бубинем, ки бояд молҳоро (шифо, наҷот, бехатарӣ, озодӣ, шукуфоӣ ва ғайра) ҳар вақте ки мо тангаҳои дурусти «имон»-ро мегузорем, талаб кардани ҳуқуқҳои худро аз Ӯ?
Ҳамон тавре ки одамон аз мошини фурӯшии нобовар дур мешаванд, издиҳоми ноумед аз Худо рӯй гардонданд, зеро ягона дониши онҳо дар бораи Ӯ ба ин ғояи ношоиста асос ёфта буд. Роҳҳо ва пайроҳаҳои касби масеҳӣ бо харобаҳои ғамангези онҳое, ки аз Худои ҳақиқӣ ва зинда аз сабаби чунин иддаоҳои бардурӯғ рӯй гардондаанд, пур шудаанд.
Албатта, Худованд метавонист ҳар як шахси беморро шифо диҳад, агар Ӯ ин корро қасд мекард. Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки Ӯ дар қудрат бепоён аст, аммо Ӯ бо фаҳмиши нотавони мо дар бораи Ӯ ва ҳатто бо қобилияти мо барои истифодаи қудрати Ӯ маҳдуд нест. Ӯ мувофиқи нақшаи худ барои он чизе, ки барои ҳар яки мо беҳтар аст ва дар ниҳоят барои ҷалоли худаш амал мекунад. Аз ин рӯ, Ӯ ба ҳар яки мо як андозаи некӯаҳволии ҷисмонӣ ва наҷотро намедиҳад ва ин чизҳоро мувофиқи итоат ва имони мо намедиҳад.
Аъмол 12 ҳеҷ далеле намедиҳад, ки Петрус аз Яъқуб имони бештар дошт. Аммо Худо иҷозат дод, ки Яъқуб кушта шавад ва Петрус ба таври мӯъҷизавӣ аз зиндон наҷот ёбад. Павлус марди пур аз имон буд, аммо ҳаёти ӯ бо азобҳои ҳар гуна пур буд (2 Қӯринтиён 11:23-30). Истефанус аз Рӯҳи Муқаддас пур буд, аммо аз ҷониби издиҳоми хашмгин ба таври зӯроварӣ кушта шуд (Аъмол 7:54-59).
Наҷоти комил ва ройгоне, ки мо ҳангоми бовар кардан ба Инҷил мегирем, озодиро аз беморӣ, дард, депрессия ва камбизоатӣ ваъда намедиҳад. Дуруст аст, ки мо метавонем ҳангоми дар ин ҳолатҳои душвор будан аз файзи Худо истифода барем ва мо ҳамеша файзи Ӯро барои мо беш аз кофӣ хоҳем ёфт (2 Қӯринтиён 12:9). Аммо мо то ҳол дар як офариниши нолишкунанда зиндагӣ мекунем, ки аз таъсири гуноҳ азоб мекашад.
Наҷоти комили мо аз азоб ва марг интизори омадани Масеҳ аст. Он гоҳ Ӯ ҷисмҳои пасти моро табдил медиҳад ва онҳоро ба монанди ҷисми пурҷалоли Худаш месозад, ва мо дигар як қисми ин офариниши нолишкунанда нахоҳем буд, зеро «марг дар ғалаба фурӯ бурда мешавад» (1 Таслӯникиён 4:16; Филиппиён 3:21; Румиён 8:22; 1 Қӯринтиён 15:54). То он вақт, ба мо кӯмак лозим аст, ки дар миёни азоб барои Худо зиндагӣ кунем.
Павлус гуфт: «Мо бояд аз бисёр мусибатҳо ба Малакути Худо дохил шавем.» Аммо ӯ инчунин гуфт: «Дил накунед. Ҳарчанд одами берунии мо нобуд мешавад, аммо одами дарунӣ рӯз аз рӯз нав мешавад» (Аъмол 14:22; 2 Қӯринтиён 4:16).
