САВОЛ: Ман боварӣ дорам, ки Падари осмонӣ маро мисли писари гумроҳ бахшидааст. Аммо ман то ҳол ҳайронам, зеро оятҳое чун Ибриён 6:1-6 ва 10:26-31 дар бораи имконнопазирии ба Худо баргаштан сухан мегӯянд. Оё шумо метавонед ба ман кӯмак кунед?
ҶАВОБ: Шумо саволи хубе додед, ки нишон медиҳад, ки Рӯҳи Худо дар ҳаёти шумо фаъол аст. Шумо Ибриён 6:1-6 ва 10:26-31-ро зикр кардед. Ин ки шумо ин оятҳоро меоред ва ба кори маҳкумкунандаи Рӯҳ ҳассос ҳастед, далели он аст, ки ин оятҳо ба шумо дахл надоранд. Биёед ба Ибриён 6:1-6, бахусус се ояти охир тамаркуз кунем.
Мо бояд аввал қайд кунем, ки ин порча ба наҷот ишора намекунад. Дар бораи сафедкунӣ, муқаддаскунӣ, таваллуди нав ё эҳёшавӣ ҳеҷ гуна зикр нест. Дар бораи онҳое, ки мунаввар шудаанд, ҳамчун аз нав таваллудшуда, муқаддасшуда ё одилона сухан намеравад. Ҳеҷ яке аз истилоҳоти муқаррарӣ барои шахсе, ки наҷот ёфтааст ё аз нав таваллуд шудааст, дар ин ҷо истифода намешавад. Дар асл, ҳеҷ истилоҳе, ки дар ин ҷо истифода мешавад, дар ҳеҷ ҷои дигари Навиштаҳо барои наҷот истифода намешавад.
Истилоҳи “мунавваршуда” дар ояти 4 (NKJV) ба дарки зеҳнии ҳақиқати рӯҳонӣ ва библиявӣ дахл дорад. Ин калима маънои бо дониш ё таълим нур доданро дорад. Он ба огоҳии зеҳнӣ аз чизе, ба таълим гирифтан ё огоҳ шудан ишора мекунад, аммо ҳеҷ гуна маънои вокуниши қабул ё имонро надорад. Дидани ҳақиқат ва қабул кардани ҳақиқат ду чизи гуногун аст. Дар Матто 4:16 мо мешунавем, ки Худованд Исо аз Ишаъё 9:2 иқтибос меорад: «Мардуме, ки дар торикӣ нишаста буданд, нури бузургеро диданд, ва бар онҳое, ки дар минтақа ва сояи марг нишаста буданд, Нур тулӯъ кард». Ҳамаи онҳое, ки Худованд Исоро диданд ва шуниданд, «нури бузургеро» диданд, аммо на ҳамаи онҳое, ки диданд ва шуниданд, наҷот ёфтанд. Дидани Нури Худо баробар нест ба қабул кардани он! Ҳамаи онҳое, ки Худованд Исоро диданд ва шуниданд, мунаввар шуданд, аммо на ҳама Ӯро қабул карданд (Юҳанно 12:35-40). Он чизе ки мо дар Ибриён 6 дорем, хеле монанд аст.
Мо инчунин дар Ибриён 6:4 мехонем, ки онҳо «ҳадяи осмониро чашида буданд». Аввалан, бигзор бигӯям, ки чашидан ва хӯрдан ду чизи гуногун аст. Мо метавонем пурсем: «'Ҳадяи осмонӣ' ба чӣ ишора мекунад?» Рӯҳи Муқаддас дар Навиштаҳо ҳамчун ҳадяи осмонӣ зикр шудааст, аммо азбаски Ӯ дар ояти баъдӣ зикр шудааст, ман фикр намекунам, ки ин ба Ӯ ишора кунад. Ба ҷои ин, чунин ба назар мерасад, ки он ба бузургтарин ҳадяи ҳама: Худованд Исо (2 Қӯринтиён 9:15) ва наҷоте, ки Ӯ овард (Эфсӯсиён 2:8) ишора мекунад. Аммо мо бояд ба худ хотиррасон кунем: онҳое, ки дар Ибриён 6 ҳастанд, танҳо чашиданд, нахӯрданд. Ҳаёти ҷовидонӣ аз нӯшидан ва хӯрдан меояд (Юҳанно 4:10,14, 6:51,35).
Қисми дигари печидаи Ибриён 6:4 ин аст, ки онҳо «шарикони Рӯҳи Муқаддас» буданд. Калимаи «шарикон» ба ҳамбастагӣ дахл дорад, на ба моликият. Ин яҳудиён ҳеҷ гоҳ Рӯҳи Муқаддасро соҳиб набуданд, онҳо танҳо бо Ӯ ҳамбастагӣ доштанд. Онҳо дар атроф буданд, то натиҷаҳои кори Рӯҳи Муқаддасро бубинанд, аммо ҳузури Ӯ дар онҳо воқеият надошт. Китоби Муқаддас ҳеҷ гоҳ дар бораи масеҳиён ҳамчун ҳамбастагӣ бо Рӯҳи Муқаддас сухан намегӯяд; ба ҷои ин, онҳо ҳамчун соҳибшуда, мӯҳршуда ва пур аз Рӯҳи Муқаддас тасвир шудаанд (1 Қӯринтиён 6:19; Эфсӯсиён 1:13-14, 5:18).
Дар Ибриён, онҳо «каломи неки Худоро чашида буданд» (6:5). Калимаи юноние, ки дар ин оят барои «каломи Худо» истифода шудааст, «Рема» аст, ки ба «қисм» назар ба тамомият таъкид мекунад. Онҳо қисмҳои мушаххас ё гуфторҳои Каломи Худоро шунида буданд, аммо онҳо мисли Ирмиё набуданд, ки гуфт: «Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам, ва сухани Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дилам буд» (Ирмиё 15:16). Ҳирод, дар Марқӯс 6:20, мисли одамоне буд, ки дар Ибриён 6 зикр шудаанд. Чашидан қадами аввал ба сӯи хӯрдан аст. Мо чизеро мечашем, то бубинем, ки оё мо мехоҳем тамоми онро бихӯрем. Довуд моро ташвиқ кард, ки «бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст» (Забур 34:8).
Онҳое, ки дар Ибриён 6:5 ҳастанд, инчунин «чашиданд… қудратҳои асри ояндаро», ки ба Малакути ояндаи Худо ишора мекунад. Онҳо далелҳои ин қудратро шояд дар мӯъҷизаҳо ва бо роҳҳои дигар диданд.
Шахсоне, ки дар Ибриён 6 зикр шудаанд, онҳое нестанд, ки хӯрданд ё соҳиб шуданд; онҳо танҳо зоҳиран эътироф карданд, аммо воқеияти ботинӣ вуҷуд надошт. Онҳо ба Инҷил ва ба Масеҳ пушт карданд. Аз ин рӯ, ба нуқтаи тавба расидан «имконнопазир» буд (ояти 4). Калимаи ин ҷо маънои «имконнопазир»-ро дорад, на «душвор», чунон ки баъзеҳо тарҷума мекунанд. Ҳамон калима дар бораи худи Худо истифода шудааст: «Барои Худо дурӯғ гуфтан имконнопазир аст» (6:18, нигаред ба 10:4, 11:6).
Калимаи «нав кардан» (6:6) маънои «барқарор кардан»-ро дорад, «ба ҳолати аввала баргардонидан». Барои онҳо ин як ҳаяҷон дар бораи Инҷил хоҳад буд, чунон ки онҳо бори аввал онро шуниданд, ки дарро барои тавба боз мекунад.
Одамони дар Ибриён 6 аз писари гумроҳ дар Луқо 15 фарқ доштанд. Он писар ҳамеша ҳамчун «писар» зикр мешуд. Ҳатто дар ҳолати гумроҳии писар, падар ҳамеша интизори бозгашти ӯ буд!
Ин ки ин чизҳо шуморо ба ташвиш меоранд ва шумо дар ҷони худ маҳкум шудаед, далели он аст, ки шумо он чизе нестед, ки дар Ибриён 6 ва 10 зикр шудааст. Дар омади гап, як нуктаи муҳими дигар дар бораи одамони ин бобҳо ин аст, ки онҳо яҳудӣ буданд ва ба яҳудият баргашта буданд.
Ман тавсия медиҳам, ки шумо ақл ва дили худро бо Каломи Худо пур кунед. Бо он чизе, ки Каломи Худо дар бораи шумо ҳамчун шахсе, ки Худованд Исои Масеҳро эътироф кардааст, мегӯяд, машғул шавед! Эфсӯсиён ва сипас Қӯлассиёнро хонед. Ҳангоми сафар дар ин китобҳо дафтарчае бо худ гиред ва ҳар чизеро, ки Каломи Худо мегӯяд, ки шумо дар Масеҳ ҳастед, нависед. Сипас онро аз ёд кунед; ва ҳар дафъае, ки фикри айбдоркунанда ба сари шумо меояд, ин оятҳоро иқтибос кунед. Дар хотир доред, ки Иблис айбдоркунандаи бародарон аст (Ваҳй 12:10). Чӣ тавре ки ӯ кӯшиш кард, ки Айюбро дар назди Худо айбдор кунад (Айюб 1:6-12, 2:1-7), ӯ кӯшиш хоҳад кард, ки моро айбдор кунад. Румиён 8:1,34 ва 1 Юҳанно 1:9, 2:1-2-ро дар хотир нигоҳ доред.
Пас, акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест. —Румиён 8:1
Кӣ маҳкумкунанда аст? Ин Масеҳ аст, ки мурд, ва илова бар ин, эҳё шудааст, ки ҳатто дар дасти рости Худост, ки барои мо шафоат мекунад. —Румиён 8:34
Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад. —1 Юҳанно 1:9
Эй фарзандони хурди ман, ин чизҳоро ба шумо менависам, то ки гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо дар назди Падар Шафоатгар дорем, Исои Масеҳи одилона. Ва Ӯ худаш кафорати гуноҳҳои мост, ва на танҳо барои мо, балки барои тамоми ҷаҳон. —1 Юҳанно 2:1-2
