Фаҳмидани Ғайрати Муқаддас: Шӯълаи муқаддас барои ҷалоли Худо

«Ғайрати хонаи Ту маро хӯрд.» (Юҳанно 2:17)

«Ғайрат як принсип аст; ҳавас як эҳсос аст. Яке шарораи табъи хушбин ва тасаввуроти аз ҳад зиёд гармшуда аст. Дигаре, шӯълаи муқаддасест, ки дар қурбонгоҳи Худо афрӯхта шуда, дар маъбади Худо месӯзад,» — чунин гуфтааст Роберт Воган (1795-1868).

Чунин буд ғайрати муқаддас ва осмонӣ намунаи бузурги мо; инҳо на таркишҳои муваққатии шӯру шавқ буданд, ки замон онҳоро сард мекард ва душвориҳо монеъ мешуданд. Ҳаёти Ӯ як эътирози хашмгин алайҳи гуноҳ — як ҷараёни беист аз муҳаббати бепоён ба ҷонҳо буд, ки тамоми бадхоҳии душманон ва бемеҳрии дӯстон наметавонист онро ҳатто барои як лаҳза аз масири худ дур кунад. Ҳатто вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳё мешавад ва мо тасаввур мекунем, ки кори Ӯ ба поён расидааст, ғайрати Ӯ танҳо амалҳои нави муҳаббатро миёнаравӣ мекунад.

«Ҳанӯз дил ва ғамхории Ӯ,» мегӯяд Ҷон Гудвин (1594-1665), «барои анҷом додани корҳои бештар аст. Ҳоло, ки Ӯ он кори бузургро дар рӯи замин анҷом додааст, ба шогирдонаш хабар медиҳад, ки Ӯ ҳарчи зудтар ба осмон мешитобад, то кори дигареро анҷом диҳад» (ниг. Юҳанно 20:17).

Хонанда, оё шумо аз ин ғайрат, ки обҳои зиёд онро хомӯш карда наметавонистанд, чизе медонед? Бубинед, ки мисли Худованди шумо, он устувор, ботамкин, мувофиқ ва бетағйир бошад. Чӣ қадар одамон, мисли фарзандони Эфроим, «камонҳоро мебардоранд» (Забур 78:9) — ҳама ғайратманд ҳастанд, вақте ки ғайрат қурбониро талаб намекунад, аммо «дар рӯзи ҷанг пушт мегардонанд!» Дигарон муддате хуб медаванд, аммо тадриҷан аз таъсири беҳискунандаи дунявият, худхоҳӣ ва гуноҳ монеъ мешаванд. Ду шогирд, ки зоҳиран баробар содиқ ва ғайратманд буданд, тавассути Павлус, дар яке аз номаҳои ӯ, як саломномаи муштараки масеҳӣ мефиристанд: «Луқо ва Демас ба шумо салом мерасонанд» (Қӯлассиён 4:14). Пас аз чанд сол, ӯ аз зиндони Рум менависад: «Демас маро тарк кард... танҳо Луқо бо ман аст» (2 Тимотиюс 4:10-11).

Дар ҳоле ки ғайрат қобили ситоиш аст, тахассуси ҳаввориро дар хотир доред: «Ҳамеша дар кори нек ғайратманд будан хуб аст» (Ғалотиён 4:18). Дар ин рӯзҳо бисёр тангаҳои қалбакӣ мавҷуданд, ки «ғайрат» ном доранд, ки тасвир ва навиштаи Исоро надоранд. Ғайрат барои узвияти калисо ва мазҳаб, ғайрат барои ақидаҳо ва догмаҳо, ғайрат барои хаёлҳо ва чизҳои нолозим вуҷуд дорад. Аз чунин чизҳо дур шавед.

Худованди шумо бо намуна ва тасдиқи худ чунин қалбакиҳоро тасдиқ накард. Ғайрати Ӯ ҳамеша ба ду ҳадаф, ва танҳо ба ду ҳадаф равона шуда буд — ҷалоли Худо ва некии инсон. Бигзор бо шумо низ чунин бошад. Аввалан (чунон ки Ӯ ба маъбади заминӣ даромад), ба маъбади дили худ бо «қамчини ресмонҳои хурд» (Юҳанно 2:15) дохил шавед. Ҳар як дахолаткунандаи бемуқаддасро аз он ҷо берун кунед. Нагузоред, ки худро фиреб диҳед. Дигарон метавонанд чунин ҷустуҷӯи ҳасадноки ҷонро «муқаддаспарастӣ» ва «фанатизм» номанд. Аммо дар хотир доред, ки қариб наҷот ёфтан, комилан гум шудан аст! Ғайратманд будан дар бораи ҳама чиз ба ҷуз «як чизи зарурӣ» (Луқо 10:42) таҳқир ба Худо ва манфиатҳои абадии шумост!

Барои дигарон ғайрат дошта бошед. Миллионҳо нафар дар атрофи шумо мемиранд. Ҳамчун узви «коҳинии» масеҳӣ (1 Петрус 2:9), ба шумо лозим аст, ки бо бухордон ва бухур байни зиндагон ва мурдагон дароед, «то ки вабо боздошта шавад» (2 Подшоҳон 24:21).

Бигзор аз они шумо бошад, ки бигӯед,

Исои муборак! Ман аз они Туам! Танҳо аз они Ту! Комилан аз они Ту! Барои ҳамеша аз они Ту!
Ман омодаам, ки аз паси Ту равам ва (агар лозим бошад) барои Ту азоб кашам.
Ман омодаам, ки бо амри Ту хонаи худро дар водӣ тарк кунам ва бо шамолҳои сахти кӯҳ рӯ ба рӯ шавам.
Маро бигир; маро барои ҷалоли худ истифода бар. Худовандо, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?

Худро низ бо ҳамин ақл мусаллаҳ кунед» }