Хуни Барра
Пеш аз ҳама, қайд кунед, ки Ваҳй китоби пайғамбарӣ аст. Аз Ваҳй 1:7 сар карда, саҳна дар оянда аст. Он дар миёнаи давраи Ҳафтсолаи Мусибат рух медиҳад ва он чизеро, ки Навиштаҳо Мусибати Бузург меноманд, ба вуҷуд меорад. Шайтон ҳанӯз имрӯз аз осмон ронда нашудааст, балки ҳанӯз ҳам шабу рӯз дар назди Худо имондоронро айбдор мекунад. Айбдоркуниҳои ӯро бар зидди Аюб ба ёд оред (Аюб 1-2). Пас аз он ки ӯ аз осмон ронда мешавад, дигар барои ин мақсади бад ба ҳузури Худо дастрасӣ нахоҳад дошт.
Аммо муқаддасон чӣ тавр метавонанд Шайтон, айбдоркунандаи худро мағлуб кунанд? Ӯ на танҳо моро дар назди Худо айбдор мекунад, балки мехоҳад имони моро низ халалдор кунад. Чанд маротиба ӯ, ё ёварони девӣаш, кӯшиш мекунанд моро бовар кунонанд, ки аз сабаби коре, ки кардаем, дигар наҷот наёфтаем. Чӣ тавр мо метавонем ин айбдоркунандаи тавоноро мағлуб кунем?
Хуни Барра моро дар назди Худо сафед мекунад:
Бо хуни Худ (Масеҳ) як бор ба Қудси Қудс дохил шуд ва наҷоти абадӣ ба даст овард (Ибриён 9:12).
Он хуни гаронбаҳо виҷдони моро «аз корҳои мурда то ба Худои зинда хидмат кардан» пок мекунад (Ибриён 12:14). Мо метавонем ба хуни Барра, ки барои гуноҳҳои мо рехта шудааст ва аз ҷониби Худо қабул шудааст, такя кунем. Айбдоркуниҳои Шайтон бар зидди он чӣ қудрате дошта метавонанд?
Кӣ бар зидди интихобшудагони Худо айб эълон хоҳад кард? Худост, ки сафед мекунад. Кӣ аст, ки маҳкум мекунад? Масеҳ аст, ки мурд, ва илова бар ин, эҳё шуд, ки ҳатто дар дасти рости Худост, ки барои мо шафоат мекунад (Румиён 8:33-34).
Дар Миср, Исроил хуни Барраи Фисҳро ба хонаҳои худ молид, зеро Худо гуфт,
Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам (Хуруҷ 12:13).
Онҳо маҷбур набуданд, ки илтимос кунанд. Дидани хун аз ҷониби Худо кофӣ буд.
Баъзе одамон имрӯз аз «илтимос кардани хуни Барра» бар зидди қувваҳои шайтонии бадӣ бисёр ҳарф мезананд. Ба мо гуфта мешавад, ки «ба иблис муқобилат кунед ва ӯ аз шумо мегурезад». Аммо ин фармон пеш аз «ба Худо итоат кунед» ва пас аз «Ба Худо наздик шавед ва Ӯ ба шумо наздик хоҳад шуд» (Яъқуб 4:7-8) меояд. Дар ин ҷо дар бораи «илтимос кардани хуни Барра» чизе гуфта нашудааст. Ва мо дар Эфсӯсиён 6:10-20, ки дар он дар бораи ҷанги масеҳиён «бар зидди сарварон, бар зидди қудратҳо, бар зидди ҳокимони торикии ин аср, бар зидди лашкарҳои рӯҳонии шарорат дар ҷойҳои осмонӣ» мехонем, чизе монанди инро намеёбем. Ба мо танҳо насиҳат дода мешавад, ки «тамоми зиреҳи Худоро бардоред, то ки дар рӯзи бадӣ муқобилат карда тавонед ва ҳама чизро карда, истодагарӣ кунед».
Сарфи назар аз айбдоркуниҳои Шайтон, мо тавассути хуни Барра дар назди Худо виҷдони пок дорем. Мо метавонем бо каломи шаҳодати худ дар назди одамон истодагарӣ кунем, ҳатто то марг. Имондоронро ба ёд оред, ки имрӯз дар бисёр ҷойҳо мавриди таъқиботи азим қарор доранд. Дар Мусибати оянда корҳо боз ҳам душвортар хоҳанд шуд. Аммо онҳое, ки воқеан ба хуни Барра такя мекунанд, инчунин метавонанд дар назди одамон истодагарӣ кунанд, ҳатто дар озмоиши сахттарин. Се дӯсти Дониёлро ба ёд оред, ки воқеан ба кӯраи оташин партофта шуданд (Дониёл 3). Ибриён 11:35-38 инчунин ба мо бисёр қаҳрамонони гузаштаро нишон медиҳад, ки душманро бо каломи шаҳодати худ мағлуб карданд ва ҷони худро то марг дӯст надоштанд.
Дар хулоса, мо набояд ибораеро аз Ваҳй 12:11 берун кашем ва онро такроран ҳамчун ҷоду ё тӯмор барои дур кардани лашкарҳои бадӣ такрор кунем. Ба ҷои ин, мо бояд ба Худо итоат кунем, зиреҳи пурраи Худоро ба бар кунем ва ба иблис ва лашкарҳои бади ӯ муқобилат кунем. Мо бояд шукргузор бошем, ки Худо моро дар арзиши пурраи хуни Барра мебинад ва аз ин рӯ айбдоркуниҳои Шайтонро бар зидди мо қабул нахоҳад кард.
