САВОЛ: Исо гуфт, ки мо барои ҳар як «сухани бекор»-е, ки мегӯем, ҷавобгар ҳастем. Суханони «бекор»-е, ки дар Матто 12:36 зикр шудаанд, кадомҳоянд?
ҶАВОБ: Мувофиқи Матто 12:36-37 (NLT) Исо ба фарисиён чунин гуфт: «Шумо бояд дар рӯзи доварӣ барои ҳар як сухани бекоре, ки мегӯед, ҳисоб диҳед. Суханоне, ки шумо ҳоло мегӯед, тақдири шуморо он вақт инъикос мекунанд; ё шумо сафед карда мешавед, ё маҳкум карда мешавед». Калимаи юнонӣ аргос – ки дар ин ҷо ҳамчун «бекор» тарҷума шудааст – маънои «ғайрифаъол, бесамар, беҳосил, танбал, бефоида ё бенафъ»-ро дорад. Ин калима инчунин барои тавсифи коргарони ғайрифаъол (Матто 20:3,6), бевазанони ҷавоне, ки ғайбатчӣ ва овозапаҳнкунанда буданд ва ба фарзандон ва хонаҳои худ ғамхорӣ намекарданд (1 Тимотиюс 5:13), критҳои пурхӯр (Тит 1:12) ва имондорони бесамар (2 Петрус 1:8) истифода мешуд. Дар хотир доред, ки дар ҳамаи ин ҳолатҳо аргос одамонро тавсиф мекард.
Дар Аҳди Ҷадид ду ҳолат мавҷуд аст, ки дар он аргос ба таври маҷозӣ барои тавсифи суханони шахс (Матто 12:36) ва имоне, ки бо аъмол ҳамроҳ нест (Яъқуб 2:20) истифода шудааст. Пас, суханони «бекор»-и Матто 12:36 (NKJV, NLT) онҳое мебошанд, ки бесамар ва беарзишанд. Дигар тарҷумаҳо онҳоро суханони «холӣ» (TNIV) ё «бепарво» (CEV, NASB, NIV) меноманд. Акнун биёед ба заминаи ин оят назар андозем.
Ман фикр мекунам, ки сабаби он ки мо ба Худованд таваккал намекунем, то даме ки ба охири худ нарасем, дар он аст, ки аксари мо ба дигарон такя карданро дӯст намедорем ва аз он сабаб, ки баъзан мо боварӣ надорем, ки Худованд ба мо натиҷаҳои дилхоҳро медиҳад.
Дар мавриди «рӯзи доварӣ», дар мавриди кофирон, он дар «тахти бузурги сафед» аст, ки дар он Худованд Исо довар аст. Тақдири онҳо кӯли оташ аст ва дараҷаи ҷазои онҳо «мувофиқи он чӣ кардаанд» аст (Ваҳй 20:11,13,15; Юҳанно 5:22). Суханоне, ки кофирон дар тӯли ҳаёти худ гуфтаанд, онҳоро маҳкум хоҳанд кард.
Дар мавриди имондорон, доварии онҳо дар «курсии доварии Масеҳ» аст (2 Қӯринтиён 5:10). Тақдири онҳо ин аст, ки бо Масеҳ абадӣ бошанд, зеро ҷазои гуноҳи онҳо – аз ҷумла сухани бепарво – тавассути марги Ӯ дар салиб пардохт шудааст. Худованд ба онҳо «барои корҳое, ки дар бадан кардаанд, хоҳ хуб бошад, хоҳ бад» мукофот хоҳад дод (2 Қӯринтиён 5:10). Сухан ва рафторе, ки эътироф нашудааст ва аз ин рӯ бахшида нашудааст, мукофоти шахсро дар курсии доварии Масеҳ кам мекунад (1 Юҳанно 1:9).
Пас, сухани бекор он аст, ки барои муоширати самарабахш бефоида аст. Ҳар як чунин сухани холӣ ё бепарво доварӣ хоҳад шуд, зеро он ботини шахсро ошкор мекунад. Имондорон бояд ҳамчун онҳое сухан гӯянд, ки дар курсии доварии Масеҳ доварӣ хоҳанд шуд (Яъқуб 2:12). Павлус мегӯяд, ки масеҳиён набояд ба «суханони беақлона» ба ин монанд машғул шаванд ва ӯ онро бо дашном ва шӯхиҳои дағал тасниф мекунад (Эфсӯсиён 5:4). Аз бисёр ҷиҳатҳо муоширати шахс нишондиҳандаи саломатии рӯҳонии он шахс аст (Яъқуб 3:1-12).
Ҷавоб дода шуд
