САВОЛ:
Ман намефаҳмам, ки чӣ гуна вазъиятро дар оилаи Исҳоқ, Ривқо ва Яъқуб доварӣ кунам. Масалан, Худо ба Ривқо гуфт, ки дугоники калонӣ ба хурдӣ хидмат хоҳад кард, аммо ӯ дар он ки ба Яъқуб гуфт, ки ба Исҳоқ дурӯғ гӯяд, фиребгар буд. Инчунин, чаро Исҳоқ мехост Эсовро баракат диҳад, на Яъқубро, агар Худо гуфта буд, ки хурдӣ пешво хоҳад буд? Як нафар ба ман гуфт, ки Худо ба Исҳоқ амр накардааст, ки Яъқубро баракат диҳад. Ман ҳис мекунам, ки Исҳоқ ва Ривқо бояд мефаҳмиданд, ки Яъқуб бояд баракатро қабул кунад. Лутфан шарҳ диҳед. Ташаккур.
ҶАВОБ:
Биёед дар хотир дорем, ки одамон дар Китоби Муқаддас инсонҳо буданд, ки ба ҳамон заъфҳо ва нокомиҳое, ки мо имрӯз дорем, дучор буданд. Барои мо, ки тамоми Китоби Муқаддас дар дасти мост, доварӣ кардан ва маҳкум кардани шахсиятҳои Китоби Муқаддас барои ҳамон хатогиҳое, ки мо ҳоло мекунем, осон аст. Биёед ин корро накунем.
Дар ин оила мо мебинем, ки ҳар як волидайн писари дӯстдоштаи худро дошт, ки на бар асоси рӯҳонӣ, балки бар асоси завқҳои комилан табиӣ асос ёфта буд. Исҳоқ дар тӯли 20 соли аввали издивоҷашон барои фарзанддор шудани занаш дуо карда буд (Ҳастӣ 25:21 NKJV), ки ин як амали хеле шоиста буд. Пас аз калон шудани писарон, ӯ зоҳиран ба он чизе, ки Худо солҳо пеш ба Ривқо гуфта буд, вақте ки ӯ дар бораи мубориза дар батни худ пурсида буд, чандон аҳамият надод. Исҳоқ Эсовро дӯст медошт, шикорчии қавӣ, ки аз шикори худ ба ӯ сайд – хӯроке, ки ӯ дӯст медошт – меовард. Ривқо Яъқубро, писари ором ва хонашинро дӯст медошт. Шояд ӯ дар атрофи хона кӯмак мекард (оятҳои 23,27-28).
Худо тавассути ин ҳикоя ба мо нишон медиҳад, ки барои волидайн нишон додани тарафдорӣ дар байни фарзандони худ бар асоси писандидан ва нописандидани худ чӣ қадар хатарнок аст. Эсов дар Ибриён 12:16-17 шахси бешарм номида шудааст, зеро ӯ ҳуқуқи нахустзодиро нафрат дошт ва ба арзишҳои рӯҳонии оянда аҳамият намедод. Шикорчӣ, касе ки аз куштани ҳайвонот лаззат мебарад, одатан дар Китоби Муқаддас манфӣ арзёбӣ мешавад. Баръакс, мо чӯпонро мебинем, ки ба гӯсфандони худ ғамхорӣ мекунад ва онҳоро нигоҳубин мекунад – ва махсусан худи Худованди мо, Чӯпони Нек, ки гӯсфандони Худро бо ном мешиносад, онҳоро бо меҳрубонӣ роҳнамоӣ мекунад ва таъмин мекунад ва ҳатто ҷони Худро барои гӯсфандони худ додааст.
Мо муоширати пурмуҳаббатро байни Исҳоқ ва Ривқо ҳангоми пир шуданашон намебинем. Исҳоқ тасмим гирифта буд, ки Эсовро баракат диҳад, ва Ривқо тасмим гирифта буд, ки ин ба амал намеояд. Ба ҷои он ки ба Худо бо имон эътимод кунад, ки баракатро ба Яъқуб биёрад ва бо шавҳараш сӯҳбат кунад, ӯ корҳоро ба дасти худ гирифт, писари дӯстдоштаи худро ба дурӯғ гуфтан ба падараш ташвиқ ва кӯмак кард. Ба ҳамин монанд, оё мо аксар вақт бо воситаҳои ҷисмонӣ кӯшиш намекунем, ки мақсадҳои Худоро ба амал оварем? Ин нодуруст аст. Мақсад воситаҳоро сафед намекунад!
Худо одамонро ҳамон тавре ки ҳастанд, ба мо нишон медиҳад; Ӯ халқи Худро дар пояҳо намегузорад. Мо метавонем худро дар оинаи Каломи Ӯ ба осонӣ бубинем. Тасвир зебо нест. Мо мефаҳмем, ки халқи Худо чӣ гуна бояд рафтор мекард, аммо оё мо ҳамеша ҳамон тавре ки Худо мехоҳад, рафтор мекунем? Оё ин нигаронии асосии мост? Худо ба мо кӯмак кунад, ки бештар ба Намунаи комиле, ки Ӯ ба мо додааст, Писари маҳбуби Ӯ, Он ки Ӯро дар ҳар қадаме, ки дар рӯи замин гузошт, хушнуд кард, назар кунем! Ҳангоми нигоҳ кардан, биёед аз Ӯ пайравӣ кунем!
