Ин Исои Мавлуди кист?
«Имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шуд, ки Масеҳ Худованд аст.» (Луқо 2:11 NIV)
Ман дар як хидмати сурудхонии Мавлуди деҳа нишаста будам, ки чизе рӯй дод, ки маро водор кард, ки ин мақолаи кӯтоҳро нависам. Ҳамаи шахсиятҳои муҳтарами деҳа ҳузур доштанд ва ҳама нишаста буданд, ки як хонуми солхӯрда бо лӯхтаки «кӯдаки Исо» дар сабад ба пеш омад. Вай хам шуд ва «Исоро» зери мизе гузошт, ки дар он шамъҳои Адвент, саҳнаи гаҳвора бо чароғҳои зебо ва се марди хирадманд аз гӯшаи шарқӣ сафар мекарданд. Сипас, ба ҳамон суръате, ки пайдо шуд, хонум аз назар ғайб зад ва «кӯдаки Исои» худро зери миз гузошт.
Фикрҳои ман ба замони миссионерии ман дар Хартум, Судон баргаштанд, вақте ки калисои мо бояд бо кӯдакони воқеӣ, ки аз ҷониби модарони ноумед дар канори роҳ партофта шуда буданд, мубориза мебурд. Умеди онҳо ин буд, ки касе кӯдакони номатлуб ё хеле гаронбаҳои онҳоро пайдо ва нигоҳубин мекунад. Аъзоёни калисои мо бо ҳукумати нохоҳам дар як барнома барои нигоҳубини ин кӯдакони партофташуда кор мекарданд.
Ман боз дар бораи лӯхтак зери миз фикр кардам. Чӣ шарм, ки ин қадар одамон дар ҷаҳони мо танҳо Исоро ҳамчун кӯдаке дар охури тасаввур мекунанд. Ба таври маҷозӣ, онҳо танҳо Исоро зери миз мегузоранд! Мисли он модарон дар Хартум, онҳо фикр мекунанд, ки пайравӣ аз Исо хеле душвор ё хеле гарон аст. Дигарон танҳо ин Исоро, ки дар бораи ӯ шунидаанд, аммо ҳеҷ гоҳ шахсан бо ӯ робита накардаанд, намехоҳанд.
Одамон дар бораи мӯъҷизаи чӣ гуна ва чаро Худо дар шакли инсонӣ ба замин омад, мулоҳиза намекунанд; ё чӣ гуна Офаридгори онҳоро Марям метавонист ба оғӯш гирад; ё чаро Ҷовидонӣ ба замин омад; ё ин Наҷотдиҳанда ки буд, ки он чӯпонон ва ҳамаи дигаронро, ки Ӯ барои наҷот додани онҳо омада буд, ба ҳайрат овард.
Бидуни қатъ кардани Худо будан, Писар ҳамчун кӯдаки Исо – Наҷотдиҳандаи безамон – зоҳир шуд. Асрори Таҷассум ба мо Исо, Писари Худоро ҳамчун кӯдак овард! Инро бо Қӯлассиён 1:15 дар назар гиред: «Ӯ (Исо) сурати Худои ноаён аст.» Инро бо Қӯлассиён 2:9 дар назар гиред: «Зеро ки дар Масеҳ тамоми пуррагии Худоӣ дар шакли ҷисмонӣ зиндагӣ мекунад.» Вой!
Дуои ман дар ин Мавлуд як дуои бузург аст: «Эй Падари Қодир, ба ҳамаи мо кӯмак кун, ки Наҷотдиҳанда, Исои Масеҳро, ки Ту ба мо ҳамчун кӯдаке, ки як бор ва барои ҳама барои наҷот додани мо аз гуноҳҳоямон таваллуд шудааст, додаӣ, дар ҳақиқат қадр кунем ва бо Ӯ амиқ пайваст шавем. Омин.»
«Вай Писаре ба дунё хоҳад овард, ва ту номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт, зеро Ӯ қавми Худро наҷот хоҳад дод аз гуноҳҳояшон.» — Матто 1:21
