Аз рӯи ИМОН
Як матни пурҷалоли Аҳди Ҷадид Румиён 5:1 (KJV) аст, ки дар он Павлус дар Рӯҳ ба хонандагони худ итминон медиҳад, ки «аз рӯи имон сафед шуда, мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем»! Барои онҳое, ки бо забони Китоби Муқаддас ошно нестанд, ҳавворӣ изҳор медошт, ки ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳ барои наҷот эътимод карда буданд, акнун аз ҷониби Худо одилу барои осмон ҳисобида мешуданд. Ба воситаи имон ба Масеҳ ҳамаи гуноҳҳои онҳо бахшида шуда, гуноҳҳояшон дур карда шуда буданд (Румиён 4:7, 11:27). Онҳое, ки аз дили пок Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда эътироф карданд, акнун ба сӯи осмон мерафтанд (Румиён 5:9, 10:6-9).
Мо бояд фаҳмем, ки ин ваъдаҳо ба шахсоне, ки аз гуноҳҳояшон тавба карда, ба Инҷил имон овардаанд, қатъиян маҳдуданд. Каломи Худо ақидаеро, ки дар ниҳоят ҳама наҷот хоҳанд ёфт, рад мекунад. Аз ин сабаб Худи Писари Худо аз он ҷое ҳушдор додааст, ки «кирмашон намемирад ва оташ хомӯш намешавад» (Марқӯс 9:44-46,48). Аммо ваъдаи наҷот ба ҳамаи онҳое, ки ба Инҷил имон доранд, дахл дорад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
На кори мо, балки кори Худо
Мо метавонем пурсем: «Ҳавворӣ вақте ки дар бораи имондорон «сафедшуда» менависад, чӣ дар назар дорад?» Инчунин, «Чӣ тавр инсон метавонад бо Худо сафед шавад? Ё чӣ тавр касе, ки аз зан таваллуд шудааст, пок бошад? Инак, ҳатто моҳ, ва он намедурахшад; бале, ситорагон дар назари Ӯ пок нестанд. Чӣ қадар камтар инсон, ки кирм аст?» (Айюб 25:4-6). Ин саволҳо вазъияти онҳоеро муайян мекунанд, ки гумон мекунанд, ки онҳо метавонанд ба воситаи шоистагии шахсӣ наҷот ёбанд. Аз рӯи табиат мо аз «Малакути Худо» як олам дурем (бо Марқӯс 12:34 муқоиса кунед) – мисли кирмҳои ифлос, ки дар лойи нопокӣ ё диндорони худсафедкунанда печидаанд, ки гумон мекунанд, ки онҳо барои тавба кардан хеле хубанд. Аммо Исои Масеҳ омад, то ба воситаи Инҷил «дар ҳузури фариштагони Худо аз як гуноҳкоре, ки тавба мекунад, шодӣ» бошад (Луқо 15:10).
Сафед шудан бо Худо талаб мекунад, ки ҳамаи гуноҳҳои мо бахшида шаванд, ҳамаи гуноҳҳои мо пок карда шаванд ва ҳамаи беадолатиҳои мо аз ҷониби Худои наҷоти мо то абад фаромӯш шаванд (Забур 32:1, 79:9; Қӯлассиён 1:14; Ибриён 1:3, 8:12). Аз рӯи табиат мо «фарзандони хашм» ҳастем, аммо вақте ки ба «Инҷил» имон меоварем, «ба воситаи имон наҷот хоҳем ёфт» (Эфсӯсиён 1:13, 2:3,8). Ба воситаи «корҳои адолат, ки мо кардаем» (Титус 3:5) ҳеҷ роҳи наҷот нест, зеро Худованд Исои Худаш гуфт: «Ин кори Худост, ки шумо ба Он ки Ӯ фиристодааст, имон оваред». Сипас Ӯ илова кард: «Ба ростӣ, ба ростӣ, ба шумо мегӯям, ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6:29,47). Павлус ба ҳамин нукта шаҳодат медиҳад, вақте ки ӯ изҳор медорад, ки «инсон аз рӯи корҳои шариат сафед намешавад, балки аз рӯи имони Исои Масеҳ» (Ғалотиён 2:16).
Шахсе, ки «бо Худо сафед шудааст», дар назари Ӯ ҳам пок ва ҳам бегуноҳ шудааст ва акнун ба сӯи осмон меравад! Ҳамаи ин имконпазир аст, сарфи назар аз таълимоти Китоби Муқаддас, ки вақте мо дар батн будем, «дар гуноҳ ташаккул ёфта будем» ва «дар гуноҳ» ҳомиладор шуда будем (Забур 51:5); ва «шарирон аз батн бегонаанд» ва «баробари таваллуд шуданашон гумроҳ мешаванд» (Забур 58:3). Бо кори худамон, мо наметавонем аҳкоми Худоро риоя кунем.
Кори пурра
Сафедкунӣ ба мавқеи мо дар назди Худо дахл дорад, на ба мавқеи мо дар назди одамони атрофамон. Аз ин рӯ, Писари Худо ба фарисиёни худсафедкунанда гуфт: «Шумо онҳое ҳастед, ки худро дар назди одамон сафед мекунед; аммо Худо дилҳои шуморо медонад; зеро он чизе, ки дар назди одамон хеле қадр карда мешавад, дар назари Худо нафратовар аст» (Луқо 16:15). Ба ибораи дигар, сафед шудан дар назди Худо ин одилона шудан дар назари Ӯ ва дар доираи қатъитарин принсипҳои адолати илоҳӣ аст. Ин аз рӯи як нуктаи ҳуқуқӣ сафед шудан нест. Баръакс, ба воситаи Инҷил, Довари Олӣ ҳам «одил аст ва сафедкунандаи он ки ба Исо имон дорад» (Румиён 3:26).
Аз ин рӯ, онҳое, ки сафед шудаанд, ҳамаи гуноҳҳояшон ба воситаи имон ба Масеҳ бахшида шудаанд (Ибодат 16:21; Ишаъё 38:17; 1 Юҳанно 1:7), ва аз гуноҳҳояшон комилан пок шудаанд. Довуд аз Худои худ илтимос мекунад: «Маро пок кун... ва ман пок хоҳам шуд; маро бишӯй, ва ман аз барф сафедтар хоҳам шуд» (Забур 51:7, инчунин Забур 25:18-ро нигаред). Ҳамин тавр Павлус, аз Аҳди Қадим иқтибос оварда, изҳор медорад: «Хушо онҳое, ки гуноҳҳояшон бахшида шудаанд ва гуноҳҳояшон пӯшида шудаанд. Хушо он марде, ки Худованд ба ӯ гуноҳро ҳисоб намекунад» (Румиён 4:7-8; Забур 32). Дар ҳақиқат «музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23). Ба ибораи дигар, онҳое, ки аз рӯи имон сафед шудаанд, акнун ва то абад дар Масеҳ бехатаранд, ва бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шуда, ҳеҷ гоҳ талаф нахоҳанд шуд (Эфсӯсиён 1:13, 4:30). Онҳо ҳеҷ гоҳ ба дӯзах нахоҳанд рафт.
Ба воситаи кор зоҳир мешавад
Акнун, агар ҷон ба воситаи имон воқеан наҷот ёфта бошад, пас адолате, ки ба он ҳисоб карда шудааст, бояд дар корҳои итоаткории амалӣ дида шавад. Санҷиши ҳақиқии сафедкунӣ эътирофи дурахшони имон нест, балки тағйироти амалӣ дар тарзи ҳаёти мост. Ҳавворӣ Яъқуб дар таъкид кардани ин ҷанбаи охирини наҷот бартарӣ дорад. Ӯ менависад: «Бале, касе метавонад гӯяд: «Ту имон дорӣ, ва ман корҳо дорам; имони худро бе корҳоят ба ман нишон деҳ, ва ман имони худро ба воситаи корҳоям ба ту нишон хоҳам дод» (Яъқуб 2:18). Онҳое, ки наҷоти шахсиро ба воситаи имон талаб мекунанд, бояд воқеияти табдили худро ба воситаи корҳои бар имон асосёфта нишон диҳанд (1 Таслӯникиён 1:3). Зеро «агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст: чизҳои кӯҳна гузаштанд: инак, ҳама чиз нав шудааст» (2 Қӯринтиён 5:17). Дар ин асос мо ҷуръат мекунем бигӯем, ки далели дар Масеҳ будани мо зоҳир шудани Масеҳ дар мост (Қӯлассиён 1:27).
Дар ҳар сурат, ҳамчун хулосаи тоҷгузории имони наҷотбахши мо, рӯзе фаро хоҳад расид, ки мо аз худи ҳузури гуноҳ наҷот хоҳем ёфт (Юҳанно 14:2-3)!
