Воизӣ сатҳӣ, ки бо воқеияти даҳшатноки гуноҳкорӣ ва гуноҳи инсон мубориза намебарад ва «ҳама одамонро дар ҳама ҷо ба тавба» даъват намекунад, боиси табдили сатҳӣ мегардад; ва аз ин рӯ, имрӯз мо миқдори зиёди профессорони забонбаланд дорем, ки ҳеҷ далеле аз таваллуди дубора нишон намедиҳанд. Онҳо дар бораи наҷот аз рӯи файз сухан мегӯянд, аммо дар зиндагии худ файзе зоҳир намекунанд. Онҳо бо овози баланд эълон мекунанд, ки аз рӯи имон танҳо сафед карда шудаанд, аммо фаромӯш мекунанд, ки «имон бе аъмол мурда аст» ва сафедшавӣ аз рӯи аъмол дар назди одамон набояд нодида гирифта шавад, гӯё ки он бо сафедшавӣ аз рӯи имон дар назди Худо мухолифат дорад. Мо бояд Яъқуб 2-ро дубора хонем ва бигзор паёми ҷиддии он ба дилҳои мо амиқ ҷой гирад, то ки он ҳаёти моро идора кунад.
«Агар дар дили худ бадӣ медоштам, Худованд намешунид» (Забур 66:18).
Ҳеҷ кас наметавонад ба Масеҳ дар ҳақиқат имон оварад, агар аввал тавба накунад. Ва тавбаи ӯ вақте ки имони наҷотбахш дорад, ба охир намерасад, балки ҳар қадар ки ӯ Худоро дар тӯли солҳо бештар мешиносад, ҳамон қадар тавбаи ӯ амиқтар мешавад.
Як ходими Масеҳ боре гуфт:
«Ман пеш аз он ки маънои калимаро донам, тавба кардам. Аз он вақт инҷониб ман бештар тавба кардам.»
Бешубҳа, як сабаби бузурге, ки чаро баъзе воизони ҷиддии Инҷил қариб аз истилоҳҳои «тавба кардан» ва «тавба» дар мавъизаи худ метарсанд ва умуман онҳоро нодида мегиранд, ин аст, ки онҳо метарсанд, ки шунавандагони онҳо ин истилоҳҳоро нодуруст фаҳманд ва онҳоро ҳамчун ишора ба чизе, ки аз ҷониби гунаҳкор сазовор аст, фикр кунанд. Аммо ҳеҷ чиз аз ҳақиқат дуртар буда наметавонад. Дар эътирофи ҳолати ҳақиқии ман ҳеҷ сазовории наҷотбахш нест. Дар эътирофи табиати бемории ман ҳеҷ шифое нест. Ва тавба, чунон ки мо дидем, маҳз ҳамин чиз аст.
