Ва на ба сарватҳои номуайян, балки ба Худои зинда, ки ба мо ҳама чизро барои лаззат бурдан фаровон медиҳад, эътимод кунед.» (1 Тимотиюс 6:17)
Ман фикр мекунам, ки бисёре аз одамон дар ҷамъомадҳои мо вақте ки бародари донишманде ба мо маслиҳат медиҳад, ки ҳамаи мо бояд дар муборизаи шадид бар зидди «моддигароӣ» ҳамроҳ шавем, ошуфта мешаванд.
Агар мардон ва занон намедонанд, ки моддигароӣ чист, чӣ тавр аз онҳо интизор шудан мумкин аст, ки ба ҷанг ҳамроҳ шаванд?
Моддигароӣ дар шакли бӯҳронии худ вақте ба вуҷуд меояд, ки мардон ва заноне, ки ба сурати Худо офарида шудаанд, моддаро ҳамчун «ниҳоӣ» — ягона воқеият қабул мекунанд ва ба он менигаранд.
Маслиҳати «Мо бояд бо моддигароӣ мубориза барем» маънои онро надорад, ки ҳама бояд шамшер гиранд ва аз паси як марде бо номи Материал даванд ва ӯро бикушанд.
Маънои он ин аст, ки мо бояд ба далели Офариниши Худо бовар кунем. Ва ин ки модда танҳо як махлуқи Худои ҳамадон ва ҳамеша меҳрубон аст!
Имондор ба он фирефта намешавад, ки чизҳои ҷисмоние, ки мо медонем ва аз онҳо лаззат мебарем, дар худ ҳадафи ниҳоӣ мебошанд.
А.В.Т. }
