Фурӯтанӣ нисбат ба Худо чӣ маъно дорад? Ин маънои қабули озмоишҳо, душвориҳо, мушкилот ва ноумедиҳоро аз дасти Ӯ бидуни муқовимат, исён ё талхӣ дорад. Хулоса, ин маънои онро дорад, ки ба ирода ва роҳҳои Худо нисбат ба мо бидуни нохоҳӣ ва бо таслим «ҳа» гӯем.
Ин як мисол аз ҳаёти Довуд аст: Ҳангоми гурехтан аз писари худ Абшолӯм, ӯ бо Шимъӣ вохӯрд. Ин мард ҷуръат кард, ки ба Довуд санг партояд ва ӯро лаънат кунад. Абишай ба Подшоҳ пешниҳод кард, ки фавран интиқом гирад ва сари Шимъиро бигирад.
Чӣ қадар таъсирбахш аст, ки вокуниши мардро пас аз дили Худо дар ин ҳолат бубинем. Ӯ мардони худро сарзаниш кард ва сипас гуфт,
«Ман бо шумо, эй писарони Зеруё, чӣ кор дорам? Агар ӯ лаънат мекунад, зеро Худованд ба ӯ гуфтааст: «Довудро лаънат кун», пас кӣ мегӯяд: «Чаро ин корро кардӣ?» … Шояд Худованд ба бадие, ки ба ман карда шудааст, назар кунад, ва Худованд ба ман ба ҷои лаънати ӯ имрӯз некӣ кунад» (2 Подшоҳон 16:10, 12).
Ба ҷои интиқом гирифтан барои ҷиноят, ӯ ҳолатро бо таслим аз дасти Худо қабул кард! Ин фурӯтании ҳақиқӣ аст.
