Зеро медонем, ки агар хонаи заминии мо, ин хайма, вайрон шавад, мо аз Худо биное дорем, хонае, ки бо даст сохта нашудааст, абадӣ дар осмон. Зеро дар ин мо нола мекунем, бо ҷидду ҷаҳд мехоҳем, ки бо манзили худ, ки аз осмон аст, пӯшида шавем, агар дар ҳақиқат, пӯшида шуда, урён наёбем. Зеро мо, ки дар ин хайма ҳастем, нола мекунем, зеро бори гарон дорем, на аз он сабаб, ки намехоҳем урён шавем, балки бештар пӯшида шавем, то ки марговарӣ аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад. Ҳоло Ӯ, ки моро барои ин кор омода кардааст, Худост, ки Рӯҳро низ ба мо ҳамчун кафолат додааст.
Пас, мо ҳамеша боварӣ дорем, медонем, ки дар ҳоле ки мо дар бадан ҳастем, аз Худованд дурем. Зеро мо бо имон роҳ меравем, на бо чашм. Мо боварӣ дорем, бале, бештар хушнуд ҳастем, ки аз бадан дур бошем ва бо Худованд ҳозир бошем. —2 Қӯринтиён 5:1-8 NKJV
Ин порча, ки баъзан дар маросимҳои дафни имондорон мубодила мешавад, ба мо дар бораи ҷое, ки ҳоло зиндагӣ мекунем, нақл мекунад: манзили заминӣ, ки ҳамчун «хайма» номида мешавад. Хайма чизи муваққатӣ аст – ва ҳар қадар ки ман пир мешавам, инро бештар дарк мекунам. Хусусияти гузарандаи он чизе, ки заминӣ аст, метавонад дар суруде, ки Ира Станфилл навиштааст, эътироф шавад: «Ман дар бораи фардо намедонам / Ман танҳо аз рӯз ба рӯз зиндагӣ мекунам / Ман аз офтоби он қарз намегирам / Зеро осмонҳои он метавонанд хокистарӣ шаванд». Павлус, дар 2 Қӯринтиён 5, дар бораи вайроншавӣ ё парокандашавии ин хайма навиштааст. Ин марги табиии имондор аст.
Аммо, умед гум нашудааст, зеро Павлус бо сухан дар бораи «бинои доимӣ аз Худо, хонае, ки бо даст сохта нашудааст, абадӣ дар осмон» (ояти 1) идома дод. Мо танҳо ҳанӯз ба ин хона комилан мувофиқ нестем. Либоси аз ҷониби Худо додашуда зарур аст, зеро бе он мо «урён» (ояти 3) ё «бе либос» (ояти 4) мебудем. Ҳавворӣ навиштааст, ки мо интизори замоне ҳастем, ки марговарӣ «аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад» (ояти 4). Каломи Ҳақиқат барои мо ин аст, ки Рӯҳулқудс кафолати мост, ки ҳама чиз чунон ки Худо гуфтааст, рӯй медиҳад (ояти 5).
Дар ҳоле ки «мо дар бадан ҳастем, аз Худованд дурем» (ояти 6). Дар ин вақт «мо бо имон роҳ меравем, на бо чашм» (ояти 7). Хоҳишҳои Павлус дар он ҷо ба охир нарасиданд, ва набояд хоҳишҳои мо. Павлус боварӣ дошт ва ба пеш нигоҳ мекард, ба ҷои он, ки «аз бадан дур бошад ва бо Худованд ҳозир бошад» (ояти 8). Вақте ки ӯ ин лаҳзаро интизор буд, ӯ содиқ монд, ки ба Ӯ хушнуд буд.
Бар хилофи он чизе, ки мо баъзан мешунавем, мо дар бораи хоҳиши Павлус ё каси дигар дар Библия барои давидан дар атрофи осмон ва ҷустуҷӯи дӯстон намехонем. Ягона фикре, ки пешниҳод шудааст, ин аст, ки «бо Худованд» бошем. Дигар одамон пешниҳод кардаанд, ки вақте мо мемирем, ба мо бадани муваққатӣ дода мешавад, аммо ин ҳам дар Навиштаҳо таълим дода нашудааст. Ҳақиқат дар 1 Қӯринтиён 15:51-58 ёфт мешавад, вақте ки «дар як мижа задан», ҳамаи имондорон тағйир меёбанд, фанопазирӣ ба бефаноӣ ва марговарӣ ба абадият табдил меёбад. Марг дар пирӯзӣ фурӯ бурда мешавад! Хонаи нави мо он чизест, ки бефано аст. Ман ин хонаро интизорам, шумо чӣ?
Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад. Ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо гирифта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Ин суханон ба имондор тасаллӣ мебахшанд (ояти 18).
Оҳ, чӣ гуна хоҳад буд «бо Худованд будан»!
